II SA/Bd 757/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Saniewski po rozpoznaniu w dniu 7 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. G. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie skierowania na badania psychologiczne postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r., nr [...] utrzymało w mocy decyzję Starosty [...]z dnia [...] stycznia 2015 r., nr [...]kierującą K. G. na badania psychologiczne mające na celu stwierdzenie istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami, w związku z przekroczeniem [...] punktów za naruszenia przepisów ruchu drogowego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na powyższą decyzję K. G. reprezentowany przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podnosząc, że wykonanie tejże decyzji może narazić go na daleko idące szkody. Podkreślił, że organ I instancji po trzech miesiącach od uprawomocnienia się decyzji, w przypadku braku dostarczenia badań psychologicznych cofnie skarżącemu prawo do kierowania pojazdami mechanicznymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Rozpoznając wniosek skarżącego w zakresie przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Sąd uznał, że nie zasługuje on na uwzględnienie. W niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącego nie wykazał przesłanek, których wystąpienie przemawiałoby za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji, w szczególności nie wskazał na czym polegałaby ewentualna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki. Obowiązek w tym zakresie spoczywa na stronie skarżącej (por. postanowienie NSA z dnia 13 grudnia 2004 r., sygn. akt FZ 496/2004). Przede wszystkim wskazać jednak należy, że wniosek o wstrzymanie wykonania dotyczy decyzji o skierowaniu skarżącego na badania psychologiczne. Nałożony na skarżącego obowiązek poddania się badaniu psychologicznemu ma zaś na celu stwierdzenie istnienia bądź nieistnienia przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami. Jego niedopełnienie nie skutkuje bezpośrednio utratą uprawnień do kierowania pojazdami. Skierowanie na badanie psychologiczne ma jedynie na celu wyjaśnienie wątpliwości, co do stanu psychicznego osób, które naruszają przepisy ruchu drogowego. Wykonanie zaskarżonego aktu nie jest również przymusowe, co oznacza, że skarżący może nie zgłosić się na badanie. Co prawda niepoddanie się przez skarżącego badaniu może doprowadzić do wydania decyzji o pozbawieniu uprawnień do kierowania pojazdami, jednakże to nie decyzja o skierowaniu na badanie, lecz zachowanie strony wywoła takie konsekwencje. Przy czym poddanie się badaniu leży nie tylko w interesie skarżącego, ale także innych użytkowników dróg. Podkreślić również trzeba, że ewentualna decyzja w przedmiocie pozbawienia uprawnień do kierowania pojazdami stanowić będzie odrębny akt administracyjny. Od tego aktu przysługiwać zaś będą stronie środki zaskarżenia i jak wnioski, na zasadach ogólnych. Zdaniem Sądu wykonanie przez skarżącego badania nie zrodzi, zatem trudnych do odwrócenia skutków, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Podniesione natomiast w skardze zarzuty wskazujące na wady prawne zaskarżonej decyzji na obecnym etapie postępowania sądowego nie mogą być rozpatrywane. Dopiero w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie Sąd zajmie stanowisko, co do ewentualnego naruszenia przez organ prawa oraz jego skutków. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.