II SA/Bd 757/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz Asesor WSA Katarzyna Korycka Protokolant Starszy sekretarz sądowy Jakub Jagodziński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 listopada 2019 r. sprawy ze skargi Wojewody Kujawsko-Pomorskiego na uchwałę Rady Gminy Lubicz z dnia 24 kwietnia 2019 r. nr VIII/102/19 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w całości. Pismem z dnia 9 sierpnia 2019 r. Wojewoda Kujawsko-Pomorski wniósł skargę na uchwałę Nr VIII/102/19 Rady Gminy Lubicz z dnia 24 kwietnia 2019 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Lubicz w części obejmującej działki nr 461, 325/1 i 334/2 w Młyńcu II. Wnosząc o stwierdzenie jej nieważności w całości, zarzucił jej naruszenie przepisów, w brzmieniu obowiązującym w dacie sporządzenia przedmiotowego aktu, tj.: - art. 15 ust. 1, art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2018 r., poz. 1945 ze zm.) – dalej jako u.p.z.p. i § 8 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1587); - art. 17 pkt 9 u.p.z.p. Uzasadniając podniesione zarzuty, Wojewoda wskazał na brak spójności tekstu uchwały i załącznika nr 1 do zaskarżonej uchwały (załącznika graficznego). Jak wskazała strona skarżąca, Rada Gminy Lubicz w § 1 ust. 2 zaskarżonej uchwały postanowiła cyt. "zmianą planu objęto obszar o powierzchni 3,32 ha, którego granice przedstawia rysunek zmiany miejscowego planu w skali 1:1000, zwany dalej rysunkiem zmiany planu". Z kolei, załącznik graficzny (załącznik Nr 1 do przedmiotowej uchwały) został sporządzony w skali 1:2000. Ponadto w ocenie Wojewody, do uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego doszło z naruszeniem procedur. Rada Gminy dokonała bowiem zmiany projektu miejscowego planu w zakresie zmiany stawki procentowej służącej do określenia opłaty planistycznej, bez ponownego wyłożenia projektu do publicznego wglądu. W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy Lubicz wniósł o jej oddalenie w całości wywodząc, ze w jego ocenie niespójność tekstu uchwały i załącznika graficznego ma charakter nieistotny i nie uzasadnia stwierdzenia nieważności uchwały. W ocenie Wójta zapisy planu są mimo wszystko czytelne i jednoznaczne zarówno dla organów administracji, mieszkańców gminy jak i potencjalnych inwestorów. Odnosząc się zaś do kwestii braku powtórnego wyłączenia projektu, organ wskazał że nie jest to istotne naruszenie trybu uchwalania planu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga wniesiona w niniejszej sprawie dotyczy uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Akt ten jest wyrazem tzw. władztwa planistycznego, które posiada gmina, wyrażającego się w tym, że może ona samodzielnie decydować o sposobie zagospodarowania terenu, wprowadzając do planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego bądź to precyzyjne zapisy bądź też postanowienia ogólne dla poszczególnych terenów. Wszelkie jednak czynności gminy, także o charakterze publicznoprawnym, muszą odznaczać się legalnością, gdyż gmina jest obowiązana działać zgodnie z prawem. Zgodnie z treścią art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2018, poz. 1945 ze zm.), podstawę do stwierdzenia nieważności uchwały rady gminy w całości lub w części stanowi istotne naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, istotne naruszenie trybu jego sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie. Mając na względzie powyższe kryteria kontroli Sąd stwierdził, że istnieje konieczność wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej przez Wojewodę Kujawsko-Pomorskiego uchwały Rady Gminy Lubicz z dnia 24 kwietnia 2019 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Lubicz w części obejmującej działki nr 461, 325/1 i 334/2 w Młyńcu. Zdaniem Sądu, zasadnie zarzucono bowiem w skardze brak spójności pomiędzy częścią graficzną i tekstową planu, polegający na wprowadzeniu w części tekstowej skali 1:1000 dla rysunku zmiany planu (§ 1 ust. 2 uchwały), podczas gdy w części graficznej skala ta wynosi 1:2000. Wskazać należy, że w myśl przepisu § 8 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1587) na projekcie rysunku planu miejscowego stosuje się nazewnictwo i oznaczenia umożliwiające jednoznaczne powiązanie projektu rysunku planu miejscowego z projektem tekstu planu miejscowego. W świetle wyżej przywołanego przepisu, a także art. 20 ust. 1 u.p.z.p., rysunek planu stanowi uzupełnienie części tekstowej planu tj. treści uchwały. Oznacza to, że załącznik graficzny nie może zawierać ustaleń innych niż treść uchwały. Rozbieżność między częścią tekstową a graficzną oznacza, że brak jest w istocie jednoznacznego określenia przeznaczenia tego terenu. Część graficzna planu jest "uszczegółowieniem" części testowej i ustalenia planu muszą być odczytywane łącznie – z uwzględnieniem zarówno części graficznej, jak i tekstowej. Sprzeczność pomiędzy treścią uchwały w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a jej częścią graficzną narusza zasady sporządzenia planu miejscowego i w konsekwencji powoduje nieważność uchwały rady gminy, zgodnie z art. 28 u.p.z.p., stanowiąc również o naruszeniu § 8 ust. 2 rozporządzenia. Sąd nie podziela natomiast zarzutu skargi dotyczącego braku powtórnego wyłożenia projektu planu, który to obowiązek, zdaniem Wojewody, miałby wynikać z art. 19 ust. 1 u.p.z.p. Stosownie do treści przywołanego przepisu art. 19 ust. 1 u.p.z.p. jeżeli rada gminy stwierdzi konieczność dokonania zmian w przedstawionym do uchwalenia projekcie planu miejscowego, w tym także w wyniku uwzględnienia uwag do projektu planu - czynności, o których mowa w art. 17, ponawia się w zakresie niezbędnym do dokonania tych zmian. Zgodnie przy tym z art. 19 ust. 2 u.p.z.p. – przedmiotem ponowionych czynności może być jedynie część projektu planu objęta zmianą. W świetle powyższego, ponowienie czynności odbywa się jedynie w "niezbędnym zakresie", a więc nie każda zmiana w planie rodzi obowiązek ponownego wyłożenia projektu planu. Sąd w pełni podziela stanowisko wyrażone w wyroku NSA z dnia 19 października 2015 r., sygn. akt II OSK 279/14, że kryterium dla ponowienia określonych czynności powinien być stopień modyfikacji treści projektu uchwały w stosunku do pierwotnej treści uchwały. W niniejszej sprawie niesporne jest, że obniżenie stawki planistycznej nie nastąpiło wskutek uwzględnienia uwag po wyłożeniu projektu planu, lecz z inicjatywy rady gminy. Istotne znaczenie ma również fakt, że zmiana stawki polegała na obniżeniu jej z 30% do 0% Uwzględniając charakter dokonanej zmiany, polegającej na obniżeniu stawek planistycznych Sąd uznał, że brak czynności polegającej na ponowieniu wyłożenia planu nie stanowił istotnego naruszenia trybu uchwalania planu, o którym mowa w art. 28 ust. 1 u.p.z.p. Stwierdzić należy bowiem, że wprawdzie co do zasady zmiana stawki nie powinna mieć miejsca bez wcześniejszej odpowiedniej zmiany projektu planu miejscowego, jednakże uchybienia tego nie można uznać za rażące i mające istotny wpływ na ważność zaskarżonej uchwały, skoro ustalenie stawki procentowej jest autonomicznym uprawnieniem rady gminy, a jej zmiana, jeżeli jest dokonywana w granicach prawa (nie może przekroczyć 30 %) nie może być w żaden sposób kwestionowana, zarówno na etapie wykładania projektu, jak i po uchwaleniu planu miejscowego. Mimo, że drugi z zarzutów skargi nie został uwzględniony, Wojewódzki Sąd Administracyjny ocenił, że kwestionowana uchwała Rady Gminy Lubicz, została podjęta z istotnym naruszeniem zasad sporządzania planu miejscowego. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), orzeczono jak w sentencji wyroku.