II SA/Bd 758/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Piechowiak (spr.) Sędziowie sędzia WSA Grażyna Malinowska – Wasik sędzia WSA Małgorzata Włodarska po rozpoznaniu w dniu 17 lutego 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Dyrektora Izby Celnej w T. o wykładnię wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 28 września2010r., sygn. akt II SA/Bd 758/10 w sprawie ze skargi spółki A w B. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...] czerwca 2010r. nr [...] w przedmiocie sprostowana oczywistej omyłki postanawia odmówić dokonania wykładni wyroku . Wyrokiem z dnia 28 września 2010r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, w sprawie ze skargi spółki A. w B. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...] czerwca 2010r. nr [...] w przedmiocie sprostowana oczywistej omyłki, uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia 30 marca 2010r. nr [...], stwierdzając jednocześnie, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu i zasądzając na od Dyrektora Izby Celnej w T. na rzecz strony skarżącej kwotę [...] zł, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Powyższy wyrok stał się prawomocny od dnia 20 listopada 2010r. W dniu 17 grudnia 2010r. akta administracyjne zwrócone zostały do organu. Pismem z dnia 9 lutego 2011r. Dyrektor Izby Celnej w T. złożył wniosek o dokonanie wykładni wyroku z dnia 28 września 2010r. W treści wniosku organ wskazał na wątpliwość co do sposobu wykonania przedmiotowego wyroku. Organ zwrócił ponadto uwagę na zmianę okoliczności faktycznych w sprawie będącej przedmiotem rozpoznania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości, co do jego treści. W doktrynie przedmiotu przyjmuje się, że konieczność dokonania wykładni wyroku zachodzi w sytuacji, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości, co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Zasadą jest, iż Sąd rozpoznaje sprawę w oparciu o stan faktyczny i prawny na dzień wydania zakwestionowanego aktu lub dokonania czynności. Zasadą jest również, iż ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia, co wprost wynika z art. 153 p.p.s.a. Wyrażoną w tym artykule zasadę należy rozumieć w ten sposób, że ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem rozpoznania przez sąd, będzie on związany oceną prawną wyrażoną w orzeczeniu, jeżeli nie zostanie ono uchylone lub nie ulegną zmianie przepisy. Oznacza to, iż obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego, ciążący na organie i sądzie, może być wyłączony tylko w wypadku zmiany stanu prawnego lub istotnej zmiany okoliczności faktycznych, a także po wzruszeniu wyroku zawierającego ocenę prawną, w przewidzianym do tego trybie. W przedmiotowej sprawie, co wprost wynika z wniosku organu z dnia 9 lutego 2011r., stan faktyczny sprawy uległ istotnej modyfikacji, bowiem decyzja, o zmianę której wnioskowała strona, w przedmiocie której to decyzji wydane zostało zakwestionowane w niniejszym postępowaniu postanowienie wskazujące nowy termin załatwienia sprawy, wygasła z mocy prawa. Zmiana istotnych okoliczności faktycznych wyłącza możliwość dokonania przez sąd administracyjny oceny w nowym stanie faktycznym, bowiem wykracza to poza jego kompetencje. Przedmiotem zainteresowania Sądu w omawianej sprawie było jedynie postanowienie Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...] czerwca 2010r. nr [...] w przedmiocie sprostowana oczywistej omyłki, a także poprzedzające je postanowienie Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...] marca 2010r. nr [...] w kwestii prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego oraz procedury przy wydawaniu rozstrzygnięć, o których mowa. Sąd nie jest władny do przekazywania organowi wskazówek co do jego późniejszego postępowania, a zwłaszcza w przypadku zmiany istotnych okoliczności faktycznych lub prawnych. W przedmiotowej sprawie, Sąd, wbrew zawartemu we wniosku o wykładnię wyroku twierdzeniu, iż z treści uzasadnienia Sądu nie sposób jednoznacznie ocenić, w jaki sposób powinno zostać konwalidowane błędne uzasadnienie przyczyny niezałatwienia sprawy w przewidzianym przez ustawę terminie stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie nie było istotne, czy prawidłowo, czy też błędnie organ w postanowieniu z dnia 8 lutego 2010r. podał przyczynę wskazania nowego terminu załatwienia sprawy, co wprost wynika z treści uzasadnienia wyroku, wykładni którego strona się domaga. Instytucja wykładni orzeczenia ma zastosowanie wówczas, gdy treść orzeczenia jest niejednoznaczna, lub szczególnie zawiła w sposób utrudniający ustalenie motywacji orzekającego Sądu. Wykładnia polega na sprecyzowaniu przez Sąd nieprecyzyjnych lub niezrozumiałych pojęć lub terminów zawartych w treści uzasadnienia, bądź też w samej sentencji. Poprzez dokonanie wykładni nie można również treści wyroku zmienić lub poszerzyć o elementy zamieszczenia których domaga się wnioskujący o dokonanie wykładni. Z uwagi na to, że Sąd rozpoznawał skargę wyłącznie na zaskarżone postanowienie, kwestie dotyczące wyjaśnienia motywów jego uchylenia wyjaśnione zostały klarownie i nie wymagają dodatkowego wyjaśnienia. Kwestie natomiast dotyczące postępowania przez organ w szerszym kontekście rozpoznawanej sprawy, zwłaszcza przy zmianie stanu faktycznego, rozpatrywać można z punktu widzenia oczekiwania na udzielenie przez Sąd porady prawnej, do czego Sąd nie jest uprawniony, bowiem w drodze wykładni nie może wypowiadać się co do kwestii, w których się nie wypowiadał. Z tego względu Sąd, na podstawie art. 158 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji postanowienia.