II SA/Bd 759/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Mariusz Pawełczak (spr.) Sędziowie sędzia WSA Jarosław Wichrowski asesor WSA Joanna Ziołek po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 4 marca 2026 r. sprawy ze skargi K. M. na postanowienie Inspektor Sanitarny z dnia [...] sierpnia 2025 r. nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności zażalenia oddala skargę. 1. Decyzją z dnia 10 czerwca 2025 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] (dalej: "PPIS", "organ I instancji") oddalił zarzut K. M. (dalej: "skarżący", "strona") dotyczący braku wymagalności obowiązku w przypadku wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b (art. 33 § 2 pkt 6 lit. c ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji). 2. Pismem z dnia 3 lipca 2025 r. (data stempla pocztowego) skarżący reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika wniósł zażalenie wskazując, że zaskarża w całości postanowienie PPIS z dnia 10 czerwca 2025 r. w sprawie stanowiska wierzyciela i w pkt 1-5 sformułował stosowne zarzuty. 3. Zaskarżonym do Sądu postanowieniem z dnia 1 sierpnia 2025 r. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Bydgoszczy (dalej: "PWIS", "organ odwoławczy") stwierdził niedopuszczalność zażalenia oraz uchybienie terminu do wniesienia zażalenia. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że przesyłka zawierająca postanowienie organu I instancji została skutecznie doręczona skarżącemu w dniu w 23 czerwca 2025 r. Zatem wynikający z art. 141 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2024 r., poz. 572 ze zm. – dalej: "k.p.a.") siedmiodniowy termin do wniesienia zażalenia upłynął z dniem 30 czerwca 2025 r. Tymczasem zażalenie wniesiono za pośrednictwem operatora pocztowego w dniu 3 lipca 2025 r., a zatem z uchybieniem ustawowego terminu. 4. W skardze skierowanej do tut. Sądu strona reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika wniosła o uchylenie powyższego postanowienia oraz zwrot kosztów postępowania. Skarżący zarzucił: - naruszenie art. 123 § 1 i 2, art. 124 § 1 i 2, art. 134 w zw. z art. 144 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez stwierdzenie niedopuszczalności zażalenia i uchybienia terminu do wniesienia zażalenia, podczas gdy zażalenie zostało wniesione w terminie; - błąd w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie, że postanowienie PPIS zostało odebrane przez skarżącego w dniu 23 czerwca 2025 r. podczas gdy zostało ono odebrane w dniu 26 czerwca 2025 r. 5. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: 6. Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz.U. z 2024 r., poz. 1267), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jej zakres wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 202 r. poz. 143 - dalej: "p.p.s.a.") w myśl którego sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie do art. 145 p.p.s.a., sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, jedynie wtedy gdy dotknięte są wadami w postaci: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy albo zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Dokonując oceny legalności zaskarżonego postanowienia w granicach wyznaczonych wyżej powołanymi przepisami, Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. 7. Podstawę prawną zaskarżonego postanowienia stanowił art. 134 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. W świetle art. 144 k.p.a. w sprawach nieuregulowanych w niniejszym rozdziale do zażaleń mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań. Zauważyć należy, że kontrola dopuszczalności zażalenia jest pierwszą czynnością, jaką podejmuje organ II instancji po jego otrzymaniu. Z kolei warunkiem skuteczności czynności procesowej, w tym przypadku wniesienia zażalenia, jest zachowanie ustawowego terminu do jego złożenia. Uchybienie ustawowego terminu powoduje bowiem bezskuteczność zażalenia. Organ odwoławczy był zatem zobowiązany w postępowaniu wstępnym zbadać, czy zażalenie zostało wniesione w przewidzianym przepisami terminie, co też w niniejszej sprawie zostało uczynione. Zgodnie z art. 141 § 2 k.p.a. zażalenie wnosi się w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia stronie, a gdy postanowienie zostało ogłoszone ustnie - od dnia jego ogłoszenia stronie. Tak więc skoro w toku prowadzonego postępowania ustalono, że postanowienie organu I instancji z dnia 10 czerwca 2025 r. zostało skutecznie doręczone skarżącemu w dniu 23 czerwca 2025 r. (zwrotne poświadczenie odbioru przesyłki w aktach administracyjnych k. 87), to termin do wniesienia zażalenia w niniejszej sprawie upływał z dniem 30 czerwca 2025 r. Zażalenie skarżącego zostało natomiast nadane w placówce pocztowej w dniu 3 lipca 2025 r., a zatem po upływie 7-dniowego terminu przewidzianego do wniesienia zażalenia. Tym samym słusznie zaskarżonym postanowieniem z dnia 1 sierpnia 2025 r. PWIS na podstawie art. 134 w związku z art. 141 § 2 k.p.a, stwierdził uchybienie terminu do wniesienia zażalenia przez skarżącego, bowiem zostało wniesione po ustawowym, 7-dniowym terminie. Odnosząc się natomiast do argumentacji zawartej w skardze wyjaśnienia wymaga, że w dniu 26 czerwca 2025 r. skarżący odebrał postanowienie PPIS z dnia 24 czerwca 2025 r., które nie było przedmiotem zażalenia z dnia 3 lipca 2025 r. w którym pełnomocnik skarżącego wprost wskazał, że zaskarża w całości postanowienie PPIS z dnia 10 czerwca 2025 r. w sprawie stanowiska wierzyciela. W konsekwencji brak jest podstaw do kwestionowania prawidłowości zaskarżonego postanowienia organu odwoławczego. Podkreślenia również w tym miejscu wymaga, że stwierdzenie uchybienia terminowi do wniesienia zażalenia jest okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie ma innej możliwości, niż wydanie postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania (zażalenia) na podstawie bezwzględnie obowiązującej normy wskazanej w art. 134 k.p.a. Stwierdzenie uchybienia terminu nie jest zatem zależne od swobodnego uznania organu, lecz wynika z bezwzględnie obowiązującej normy prawnej. W przypadku wniesienia odwołania (zażalenia) po terminie przewidzianym przepisami, organ odwoławczy obowiązany jest stwierdzić, że zostało ono wniesione z jego uchybieniem, bez względu na wielkość, a także przyczynę tego uchybienia. Uchybienie terminu ma bowiem charakter obiektywny, nie oceny (por. wyrok WSA w Lublinie, II SA/Lu 193/22. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy uznając, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa materialnego, ani też przepisów postępowania, które powodowałoby konieczność wyeliminowania go z obrotu prawnego, działając na podstawie przepisów art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.