II SA/Bd 76/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grażyna Malinowska – Wasik po rozpoznaniu w dniu 1 kwietnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu od postanowienia Referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 27 lutego 2009r. w sprawie ze skargi S.J. na uchwałę Rady Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. Nr [...] w przedmiocie nieuwzględnienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa postanawia odmówić przyznania prawa pomocy. Postanowieniem z dnia 5 lutego 2009r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy odrzucił skargę S.J. na uchwałę Rady Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. Nr [...]w przedmiocie nie uwzględnienia żądania do usunięcia naruszenia prawa. W dniu [...] lutego 2009 r. do tutejszego Sądu złożony został wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia go od kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego w celu sporządzenia skargi kasacyjnej od powyższego postanowienia. We wniosku skarżący wskazał, iż zamieszkuje we wspólnym gospodarstwie domowym wraz z żoną w domu o powierzchni [...] m2. Miesięczny dochód rodziny pochodzący ze świadczeń emerytalnych wynosi [...] zł. Skarżący zadeklarował, iż nie posiada oszczędności pieniężnych, ani żadnych wartościowych przedmiotów, wskazał ponadto, iż jest zadłużony w banku na kwotę [...] zł. Postanowieniem z dnia 27 lutego 2009r. referendarz sądowy oddalił wniosek skarżącego stwierdzając, iż w złożonym przez siebie wniosku skarżący nie wskazał żadnych okoliczności przemawiających za udzieleniem prawa pomocy w żądanym zakresie. Od powyższego postanowienia skarżący złożył w dniu [...] marca 2009r. sprzeciw, podnosząc, iż ustanowienie radcy prawnego konieczne jest w celu sporządzenia przez niego skargi kasacyjnej. Jednocześnie skarżący nie podał żadnych argumentów przemawiających za jego trudną sytuacją finansową. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 260 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270: z późn. zm. - zwanej dalej "p.p.s.a."), w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez Sąd na posiedzeniu niejawnym. Zatem, w świetle art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje wówczas, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, w zakresie natomiast częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Z przepisu tego wyraźnie wynika, iż jedynym kryterium, jakim kieruje się Sąd rozpatrując wniosek strony w tym przedmiocie są możliwości zarobkowe i sytuacja finansowa strony. Powołany przepis nie pozostawia również wątpliwości co do tego, że inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne do uwzględnienia wniosku, spoczywa na wnioskodawcy. Dodatkowo podkreślić należy, że celem instytucji prawa pomocy jest wsparcie tych osób, których sytuacja majątkowa jest taka, ze nie są one w stanie same ponieść kosztów toczącego się postępowania, a to pozbawiłoby je możliwości skorzystania z konstytucyjnie zagwarantowanego prawa do sądu. Tym samym ma ona charakter wyjątkowy. Jak wynika z zawartych w przedłożonym w dniu [...] lutego 2009 r. wniosku o przyznanie prawa pomocy informacji o stanie rodzinnym i majątkowym skarżącego, prowadzi on wraz z żoną wspólne gospodarstwo domowe, uzyskując stałe dochody ze świadczenia emerytalnego w łącznej wysokości [...] zł. Wskazać należy, iż zgodnie z § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 września 2007r. w sprawie wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę w 2008r. (Dz. u. Nr 171, poz. 1209) wyniosło on 1,126 zł. Zaważywszy zatem na uzyskiwany przez skarżącego dochód we wskazanej wyżej wysokości nie można przyjąć, iż nie posiada on jakichkolwiek środków, uzasadniających mu przyznanie prawa pomocy Wnosząc o przyznanie prawa pomocy w przedmiotowej sprawie skarżący nie przedstawił żadnych szczególnych okoliczności przemawiających za udzieleniem mu pomocy we wnioskowanym zakresie. Nie wskazał żadnych koniecznych wydatków, ani ponoszonych kosztów, z wyjątkiem zadłużenia w banku na kwotę [...] zł., bez wskazania wysokości raty kredytu. Biorąc pod uwagę wskazane wyżej okoliczności, ocenie Sądu sytuacja majątkowa skarżącego nie pozwala na uznanie, że wymaga on udzielenia prawa pomocy w żądanym zakresie. Wskazać należy, również, iż twierdzenie skarżącego, że nie ma on zamiaru ponoszenia kosztów w postępowaniu drugoistancyjnym, nie stanowi przesłanki do oceny możliwości finansowych skarżącego w tej kwestii, zwłaszcza że z przedstawionych przez niego okoliczności nie wynikają żadne ponadprzeciętne wydatki, które uniemożliwiałby pokrycie kosztów. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.