II SA/Bd 762/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grażyna Malinowska-Wasik (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Wiesław Czerwiński Sędzia WSA Anna Klotz Protokolant Elżbieta Brandt po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 stycznia 2008 r. sprawy ze skargi Z. P. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie rozbiórki oddala skargę II SA/Bd 762/07 Uzasadnienie Decyzją z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118; ze zm.) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. nakazał Z. P., po przeprowadzeniu na wniosek T. C. – właściciela działki nr [...] położonej w S. G., gmina D. postępowania, dokonanie rozbiórki usytuowanych na wskazanej działce budynków letniskowego i pracowni pszczelarskiej. Z uzasadnienia decyzji wynika, że obydwa obiekty wybudowane zostały przez Z. P. bez pozwolenia na budowę na wydzierżawianej od [...] r. od H. C. - ojca T. C. działce: - obiekt stanowiący pracownię pszczelarską, pierwotnie wykonany w [...] r. z nadwozia samochodowego i ustawiony na bloczkach betonowych, rozbudowano w [...] r. (wg materiałów zawartych w aktach – po przeniesieniu na inne miejsce) o dodatkowe pomieszczenie i jako całość obudowano płytami wiórowymi, w związku z czym, wg organu, należało przyjąć, że powstał w [...] r., - budynek letniskowy zrealizowany został w [...] r., po czym w dniu [...] grudnia 2003 r. Wójt Gminy D. wydał pozwolenie na jego budowę, którego nieważność orzekł Wojewoda K.-P. na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa decyzją z dnia [...] lipca 2004 r. Nie uwzględniając wniesionego od powyższej decyzji przez Z. P. o odwołania K.-P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. decyzją z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...] orzekł o utrzymaniu jej w mocy. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy stwierdził, że nakazanie przez organ I instancji rozbiórki obydwu obiektów było zasadne, bowiem wybudowane zostały bez wymaganego pozwolenia, a ich lokalizacja narusza ustalenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi S. G. zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Gminy w D. z dnia [...] czerwca 2003 r. (opubl. w Dz. Urzęd. Woj. K. - P. nr [...] poz. [...] z [...] października 2003 r.), w którym to planie działka nr [...] znajduje się na terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, oznaczonym symbolem [...]. Nie podzielając podniesionego w odwołaniu zarzutu, że powierzchnia zabudowy i sposób posadowienia budynku letniskowego wzniesionego w [...] r. zwalniały od obowiązku uzyskania pozwolenia na jego budowę, organ II instancji wskazał, iż: - w przedłożonej przez stronę kopii umowy z [...] sierpnia 1996 r. na wykonanie i montaż altanki jej wymiary określono na [...] x [...] m (co daje powierzchnię zabudowy [...] m²), - budynek ten i nie jest budynkiem gospodarczym i nie powstał w ramach działki siedliskowej, - nie jest obiektem tymczasowym postawionym na okres do 120 dni, - działka, na której został wybudowany nie jest działką pracowniczych ogrodów działkowych, wobec czego nie miały do niego zastosowania przepisy art. 29 ust 1, pkt 1, 29 ust. 1 pkt 5a oraz art. 29 ust. 1 pkt 6 Prawa budowlanego obowiązujące w dniu budowy. W odniesieniu do obiektu wykorzystywanego jako pracownia pszczelarska organ odwoławczy natomiast stwierdził, że jego budowlę zakończono w [...] r. (a nie jak przyjął organ I instancji - w [...] r.), a przepis art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w wersji obejmującej od 11 lipca 2003 r. nie przewidywał wymogu uzyskania pozwolenia na budowę budynków gospodarczych o powierzchni do 10 m², podczas gdy wymiary wymienionego budynku wynoszą [...] razy [...] m plus [...] razy [...] m (to jest [...] m²). W uzasadnieniu decyzji podniesiono także, że organ nadzoru budowlanego rozstrzyga w oparciu o aktualnie obowiązujące przepisy prawa, przy czym nie zaistniały przesłanki do zastosowania w stosunku do budynku letniskowego art. 3 ustawy z dnia 10 maja 2007 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 99, poz. 665) obwiązującej od dnia 20 czerwca 2007 r., zgodnie z którym w sytuacji w nim przewidzianej do dnia 1 stycznia 2008 r. nie stosuje się art. 48-49 b ustawy. Prawo budowlane (Dz. U. 2006 r., Nr 156, poz. 1118), bowiem obiekt ten narusza ustalenia obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie tego obiektu do stanu zgodnego z prawem. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, na decyzję K.- P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, stanowiącej niemal wierne powtórzenie treści odwołania od decyzji I instancji, Z. P. wniósł o jej uchylenie jako naruszającej prawo lub ewentualnie o podjęcie mediacji w trybie art. 115 i następnych ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarżący zarzucił, że budynek letniskowy, który powstał w [...] r. jest nietrwale związany z gruntem, a jego powierzchnia zabudowy wynosi powyżej [...] m², w związku z czym przepisy prawa budowlanego nie wymagały w celu jego realizacji pozwolenia i zgłoszenia. Poza tym zgodnie z art. 49 ust. 1 Prawa budowlanego obowiązującym w czasie budowy obiektu, nie można nakazać rozbiórki, jeśli upłynęło 5 lat od zakończenia budowy, a istnienie obiektu nie narusza ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zaś stosownie do obowiązującego ówcześnie planu zagospodarowania, działki nr od [...] do [...]przeznaczone były na cele rolne. Zatem wg skarżącego, istniały przesłanki do legalizacji inwestycji . Skarżący wskazał także na treść przepisów art. 29 ust. 1 pkt 5 w związku z art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, w myśl których w dacie realizacji budynku letniskowego nie było wymagane dla tego rodzaju obiektów ani pozwolenie na budowę, ani też zgłoszenie o zamiarze wykonania. Istotne znaczenie ma, zdaniem skarżącego, okoliczność, że właściciel nieruchomości nie wniósł zastrzeżeń co do przedmiotowej inwestycji, a nadto, iż nie brał udziału w postępowaniu dotyczącym zmiany planu zagospodarowania przestrzennego z 1994 r., gdyż nie był o nim poinformowany. Skarżący zarzucił, iż również orzeczenie rozbiórki budynku pracowni pszczelarskiej było bezzasadne i oparte na błędnej wykładni przepisów prawa. Powołał się jednocześnie na art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego przewidujący obecnie możliwość budowy wolnostojących parterowych budynków gospodarczych, wiat i altan o powierzchni do 25 m² bez uprzedniego uzyskania pozwolenia. Unormowanie to, wg skarżącego, daje podstawę do przeprowadzenie przez Sąd postępowania mediacyjnego. W odpowiedzi na skargę K.-P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego, jak również nie narusza prawa procesowego w stopniu wpływającym na wynik sprawy. Decyzja organu odwoławczego podjęta została po prawidłowo przeprowadzonej analizie materiału dowodowego, a dokonana ocena prawna stanu faktycznego w zakresie zaistnienia przesłanek do orzeczenia rozbiórki obiektów budowlanych znajdujących się na działce nr [...], jest zgodna z obowiązującymi w chwili orzekania przepisami. Ze względu na to, że w świetle zgromadzonych w sprawie dokumentów bezsporne jest, iż domek letniskowy powstał [...] r., jak również nie budzi zastrzeżeń stanowisko organu co do zakończenia w [...] r. budowy obiektu mieszczącego pracownię pszczelarską, w sprawie niniejszej miały zastosowanie unormowania zawarte w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118. zm. Nr 170, poz. 1270 i Nr 99, poz. 665) obowiązującej od dnia 1 stycznia 1995 r. W myśl art. 48 ust. 1 wymienionej ustawy organ nadzoru budowlanego nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Przepis zaś ust. 2 przewiduje podjęcie czynności zmierzających do zalegalizowania dokonanej samowoli pod określonymi w nim warunkami. Stosownie do art. 28 Prawa budowlanego, zarówno w aktualnym brzmieniu, jak i obowiązującym w datach wybudowania obydwu obiektów, roboty budowlane można było i nadal można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Do robót budowlanych, obok przebudowy, montażu, remontu i rozbiórki obiektu budowlanego, należy w pierwszym rzędzie zaliczyć budowę obiektu budowlanego od podstaw. W art. 29 ustawodawca wymienia enumeratywnie rodzaje obiektów budowlanych, których budowa zwolniona jest z obowiązku uzyskania pozwolenia oraz rodzaj robót budowlanych nie wymagających dysponowania pozwoleniem na ich podjęcie, zaś art. 30 przewidział wymóg, dla niektórych obiektów i robót wskazanych w art. 29, zgłoszenia właściwemu organowi o zamiarze ich wykonania. Nie można uważać za trafne stanowiska skarżącego, iż domek letniskowy i budynek pracowni pszczelarskiej w czasie ich realizacji, w świetle treści obowiązującego ówcześnie art. 29 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r., nie podlegały obowiązkowi uzyskania pozwolenia na budowę. Argumentem przemawiającym za zaliczeniem obydwu obiektów do wyszczególnionych w art. 29, jest według skarżącego, przede wszystkim ich powierzchnia zabudowy. Jak twierdzi skarżący, powierzchnia zabudowy budynku letniskowego nie przekracza 35 m², a poza tym nie jest on trwale związany z gruntem. Jakkolwiek powierzchnia zabudowy stanowi w przypadku niektórych rodzajów obiektów budowlanych element rzutujący na ich wyłączenie spod działania art. 28 Prawa budowlanego, to nie jest to element jedyny – dany obiekt musi spełniać jeszcze inne wymogi wskazane w poszczególnych punktach ustępu 1 art. 29. W protokole oględzin budynku letniskowego z dnia [...] marca 2007 r. nie określono jego powierzchni zabudowy. Nie uczyniono tego także w protokole z oględzin przeprowadzonych w dniu [...] maja 2004 r. pozostawiając jedynie na ten cel wolne miejsce. Z załączonej do akt sprawy kserokopii umowy z dnia [...] sierpnia 1996 r. dotyczącej wykonania i montażu "altanki" wynika natomiast, iż wymiary jej wynoszą [...] razy [...] m, co daje powierzchnię [...] m², a więc znacznie przekraczającą podawaną przez skarżącego. Gdyby jednak nawet uznać powyższe dane za niemiarodajne, to nie miałoby to większego znaczenia, wobec niespełnienia przez oceniany obiekt pozostałych warunków wymaganych w art. 29. Przepis art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy w wersji obowiązującej do 23 grudnia 1997 r. (z dniem 24 grudnia 1997 r. dokonano jego zmiany ustawą opubl. w Dz. U. z 1997 r., Nr 111, poz. 726) przewidywał, że pozwolenia na budowę nie wymaga budowa parterowych budynków gospodarczych o powierzchnie zabudowy do 35 m² przy rozpiętości konstrukcji nie większej niż 4, 80 m związanych z produkcją rolną, uzupełniających istniejącą zabudowę zagrodową w ramach istniejącej działki siedliskowej. Zgodzić się trzeba z oceną organu odwoławczego, że dom letniskowy skarżącego nie jest budynkiem gospodarczym związanym z produkcją rolną, a działka nr [...] nie jest działką siedliskową. Także kwalifikowanie przez skarżącego domku letniskowego do obiektów, o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 6 ustawy jest chybione. W myśl tego przepisu w ówczesnym jego brzmieniu pozwolenia na budowę nie wymaga budowa altan i obiektów gospodarczych na działkach w pracowniczych ogrodach działkowych o powierzchni zabudowy do 35 m² poza granicami miasta oraz wysokości 5 m przy dachach stromych i 4 m przy dachach płaskich. Natomiast działka skarżącego nazywana rekreacyjną nie posiada statusu działki pracowniczych ogrodów działkowych. Zdaniem Sądu nie został jednoznacznie wyjaśniony sposób posadowienia omawianego budynku letniskowego na gruncie. O ile w protokole oględzin z dnia [...] marca 2007 r. odnotowano, że budynek parterowy o drewnianej konstrukcji postawiony jest na bloczkach betonowych nie połączonych trwale z gruntem, to w protokole oględzin z dnia [...] maja 2004 r. widnieje zapis, że obiekt ten wzniesiono na podmurówce z betonu i kamienia. Obiekty budowlane nie połączone trwale z gruntem, takie jak strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży i wystawowe itp. zaliczone są w art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego do tymczasowych obiektów budowlanych. Jednak zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 5 ustawy w brzmieniu obowiązującym w 1996 r. i do 23 grudnia 1997 r. z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę zwolniona była tylko budowa tymczasowych obiektów budowlanych stanowiących wyłącznie eksponaty wystawowe, bez pełnienia jakichkolwiek funkcji użytkowych, i to usytuowanych na terenach przeznaczonych na ten cel. Tak więc, nawet w przypadku posadowienia na bloczkach betonowych, domek letniskowy skarżącego nie podlegałby wyłączeniu, o którym mowa we wskazanym wyżej przepisie. Także po wprowadzeniu do art. 29 z dniem 24 grudnia 1997 r. (Dz. U. z 1997 r., Nr 111, poz. 726) w art. 5a dodatkowego unormowania dotyczącego tymczasowych obiektów budowlanych, nie miałoby ono do domku letniskowego na działce [...], nie związanego trwale z gruntem zastosowania, bowiem zwolnienie z obowiązku legitymowania się pozwoleniem na budowę i poprzestanie na konieczności zgłoszenia o przystąpieniu do budowy (art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy), zgodnie z tym przepisem nie obejmuje tymczasowych obiektów budowlanych, których istnienie przekracza 120 dni od daty rozpoczęcia budowy. Na powyższy przepis nietrafnie powołał się organ odwoławczy, bowiem, jak już wskazano, nie obowiązywał on jeszcze w trakcie realizacji domku. W praktyce orzeczniczej sądów administracyjnych przyjęto, że nie stanowi samowoli budowlanej wybudowanie obiektu budowlanego na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, która następnie została wyeliminowana z obrotu prawnego. Nie można bowiem obciążać inwestora skutkami zaniedbania przez organ administracji spoczywających na nim obowiązków w trakcie postępowania administracyjnego poprzedzającego wydanie pozwolenia. Podkreślenia wymaga, że tego rodzaju sytuacja, mimo stwierdzenia nieważności udzielonego pozwolenia na budowę domku letniskowego, nie wystąpiła w niniejszej sprawie. Decyzja o pozwoleniu na budowę, której nieważność stwierdzono w dniu [...] lipca 2004 r., wydana bowiem została dopiero w dniu [...] grudnia 2003 r., a więc [...] lat po zakończeniu budowy wymienionego obiektu. Budynek gospodarczy – pracownia pszczelarska, objęta decyzją o rozbiórce, jak wynika z protokołu jego oględzin, posiada wymiary [...] razy [...] m (naczepa) plus [...] razy [...] m (pomieszczenie na ramki i ule), a tym samym jego powierzchnia zabudowy wynosi [...] m². Z uwagi na zrealizowanie go w [...] r., przy braku konkretnej daty powstania, oceny, czy jego budowa była wyłączona z wymogu uzyskania stosownego pozwolenia, co podnosi skarżący, należało dokonać na gruncie unormowań zawartych w art. 29 ustawy z 7 lipca 1994 r. obowiązujących do 10 lipca 2003 r. oraz przepisów tego artykułu, które weszły w życie, po wskazanej dacie. Jak trafnie podano w motywach zaskarżonej decyzji od dnia 11 lipca 2003 r., zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, pozwolenia na budowę nie wymagała realizacja budynków gospodarczych o powierzchni zabudowy do 10 m². Nadto w pkt 4 jako zwolnione z konieczności uzyskania pozwolenia wymieniano obiekty gospodarcze o powierzchni zabudowy do 35 m² zrealizowane poza granicami miast na działkach pracowniczych ogrodów działkowych, a także w pkt 1 – budynki gospodarcze o tej samej powierzchni zabudowy, związane z produkcją rolną, uzupełniające zabudowę zagrodową w ramach istniejącej działki siedliskowej. Przed wejściem w życie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. (Dz. U. Nr 80, poz. 718), to jest do 10 lipca 2003 r. artykuł 29 zawierał przepisy analogiczne do wymienionych wyżej w pkt 1 i 4, natomiast brak było w nim odpowiednika późniejszego punktu 2. Tak więc obiekt pracowni pszczelarskiej jako nie odpowiadający warunkom wymienionym w powyższych unormowaniach art. 29 ustawy, mógł być na przestrzeni całego [...] r. wzniesiony, podobnie jak domek letniskowy, tylko po uzyskaniu stosownego pozwolenia organu administracji architektoniczno – budowlanej. Niezgodna z przepisami prawa realizacja obiektów budowlanych nie może prowadzić do nabycia przez sprawcę samowoli praw podmiotowych – niezbędna jest jej legalizacja na podstawie aktualnie obowiązujących unormowań. W prawie budowlanym z dnia 7lipca 1994 r., którego przepisy w znacznym stopniu uległy zmianie począwszy od 11 lipca 2003 r. (na podstawie ustawy z 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw – Dz. U. Nr 80, poz. 718), rozbiórkę wybudowanego bez pozwolenia obiektu traktuje się obecnie jako ostateczność. Orzeka się ją tylko wówczas, gdy nie ma możliwości zalegalizowania samowoli, na co wskazuje art. 48 ust. 2 i dalsze przepisy ustawy. Taka ostateczność wystąpiła w niniejszej sprawie. W świetle treści art. 48 ust. 2 jednym z warunków sine qua non podjęcia przez organ nadzoru budowlanego działań zmierzających do legalizacji samowoli budowlanej jest zgodności budowy z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Takimi przepisami są w szczególności, w odniesieniu konkretnych terenów, miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego, których ustalenia, ze względu na ich rangę prawa miejscowego, wiążą organy administracji publicznej przy wydawaniu decyzji, między innymi w przedmiocie pozwolenia na budowę. Zabudowa zaś postała na działce [...] pozostaje w sprzeczności z zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy w D. z dnia [...] czerwca 2003 r. miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego wsi S. G., w którym teren, na którym znajduje się wymieniona działka, oznaczony symbolami [...], przeznaczony jest pod zabudowę mieszkaniową o charakterze jednorodzinnym. W odniesieniu do postawionego w [...] r. domku letniskowego brak jest także możliwości, co słusznie podkreślił organ odwoławczy, wyłączenia stosowania art. 48 ust. 1 prawa budowlanego w oparciu o art. 3 ust. 1 w zw. z art. 4 obowiązującej od dnia 20 czerwca 2007 r. ustawy nowelizacyjnej z dnia 10 maja 2007 r. (Dz. U. Nr 99, poz. 665), bowiem mimo spełnienia wymienionych we wskazanym przepisie przesłanek, obiekt ten narusza ustalenia obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie go do stanu zgodnego z prawem, co stanowi, w świetle treści ust. 4 i 5 art. 3, przeszkodę w legalizacji i zarazem podstawę do orzeczenia rozbiórki. Jakkolwiek, co jeszcze raz należy zaznaczyć, organy nadzoru budowlanego stosując art. 48 prawa budowlanego orzekają na podstawie stanu prawnego istniejącego w chwili orzekania, w związku z czym nie można podzielić poglądu skarżącego, że odstąpienie od nakazania rozbiórki przynajmniej domku letniskowego uzasadniał art. 49 prawa budowlanego w wersji obowiązującej do 10 lipca 2003 r. (przewidujący brak możliwości orzeczenia rozbiórki po upływie 5 lat od zakończenia budowy obiektu), to zwrócenia uwagi wymaga, że ze wskazanego art. 49 wyraźnie wynika, iż nie miał on odniesienia do obiektów powstałych niezgodnie z planem zagospodarowania, a przeznaczenie domku letniskowego pozostaje w wyraźnej sprzeczności z przeznaczeniem działki skarżącego w ówcześnie obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego na cle rolne. Podnieść przy tym trzeba, że mimo starań skarżącego i innych działkowców, ówczesne tereny rolne stanowiące działki [...] -[...] nie uzyskały statusu terenów rekreacyjnych (ogrodów działkowych), a fakt powołania Stowarzyszenia Działkowców w S. G. nie może mieć wobec powyższego żadnego wpływu na prawa podmiotowe osób wydzierżawiających te działki. Bez znaczenia dla podjętych w niniejszej sprawie przez organy obydwu instancji rozstrzygnięć jest stanowisko byłego, czy też aktualnego właściciela nieruchomości wobec realizowanych na niej inwestycji. Kwestia zaś braku wiedzy skarżącego, o przystąpieniu do zamiany wcześniej obwiązującego planu zagospodarowania przestrzennego miejscowości, wykracza poza granice niniejszej sprawy i mogłaby podlegać ocenie sądu administracyjnego w przypadku wniesienia we właściwym czasie skargi na uchwałę Rady Gminy D. z dnia [...] czerwca 2003 r. Z uwagi na jednoznaczne brzmienie art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane obligujące do nakazania rozbiórki obiektu budowlanego w razie zaistnienia określonej w nim przesłanki, co wyłącza jakąkolwiek uznaniowość ze strony organu, brak jest podstaw do przeprowadzenia przez Sąd, o co wnosi skarżący, postępowania mediacyjnego w trybie art. 115 i następnych ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), w tym także w kwestii pozostawienia obiektu pracowni pszczelarskiej tym bardziej, że – jak trafnie podniesiono w odpowiedzi na skargę – zgodnie z obecnie obwiązującym przepisem art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy w związku z art. 30 ust. 1 pkt 1 i ust. 6 pkt 2, sprzeczność zgłoszonej budowy z planem zagospodarowania przestrzennego nakazuje organowi administracji architektoniczno-budowlanej wnieść od dokonanego zgłoszenia sprzeciw. Z przedstawionych wyżej względów na podstawie art. 151 cytowanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzeczono, jak w sentencji.