II SA/Bd 764/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Saniewski po rozpoznaniu w dniu 29 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w [...] o wykładnię wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 13 października 2015 r. w sprawie ze skargi Koła Łowieckiego [...] w [...] na decyzję Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] postanawia: 1. oddalić wniosek o wykładnię wyroku, 2. sprostować oczywistą omyłkę w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 13 października 2015 r. sygn. II SA/Bd 764/15 w ten sposób, że na stronie 6 uzasadnienia w drugim wersie od dołu wykreślić słowo "odwoławczy", a w pierwszym wersie od dołu słowo "odwołania" zastąpić słowem "wniosku", 3. sprostować oczywistą pomyłkę pisarską w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 13 października 2015 r. sygn. II SA/Bd 764/15 w ten sposób, że na stronie 6 uzasadnienia w wersie 5 od dołu słowo "były" zastąpić słowem "byłby". Pismem z dnia 8 grudnia 2015. Dyrektor Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w [...] wniósł o wykładnię wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 13 października 2015 r. sygn. II SA/Bd 764/15. Dyrektor podniósł, że w uzasadnieniu ww. wyroku Sąd wskazał, że "...ponownie rozpoznając sprawę organ odwoławczy wezwie w trybie art. 64 § 2 k.p.a. stronę skarżącą do uzupełnienia braków formalnych odwołania przez jego podpisanie zgodnie z wyżej opisanymi zasadami reprezentacji koła łowieckiego...". Zdaniem Dyrektora wobec uchylenia w ww. wyroku zarówno decyzji organu odwoławczego jak też organu pierwszej instancji tj. Nadleśniczego Nadleśnictwa [...], ponowne rozpoznanie sprawy nie może ograniczyć się do ponownego rozpoznania odwołania od tej decyzji. Wątpliwość sprowadza się do kwestii, czy wykonując wyrok organ odwoławczy winien przekazać sprawę organowi pierwszej instancji celem ponownego rozpoznania wniosku Koła Łowieckiego [...] w [...], czy też postępowanie powinno ograniczyć się do ponownego rozpoznania odwołania przez organ odwoławczy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., zwanej dalej p.p.s.a.), sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Konieczność dokonania wykładni konkretnego rozstrzygnięcia zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, zawiły lub niejednoznaczny, a więc taki, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Wykładnia orzeczenia powinna więc zmierzać do usunięcia wątpliwości dotyczących treści rozstrzygnięcia, ale także skutków jakie orzeczenie to ma wywołać. Wykładnia orzeczenia nie może jednak prowadzić do nowego rozstrzygnięcia. W przedmiotowej sprawie organ odwoławczy zwrócił się o wykładnię wyroku wskazując na zdanie znajdujące się na stronie 6 i 7 uzasadnienia wyroku, stwierdzające: "Ponownie rozpoznając sprawę organ odwoławczy wezwie w trybie art. 64 § 2 k.p.a. stronę skarżącą do uzupełnienia braków formalnych odwołania przez jego podpisanie zgodnie z wyżej opisanymi zasadami reprezentacji koła łowieckiego." Uzasadniając potrzebę dokonania wykładni wnioskodawca nie wskazał jednakże na niejasność, zawiłość czy niejednoznaczność tego fragmentu uzasadniania, ale w istocie zakwestionował celowość nakazania dokonywania czynności organowi odwoławczemu w sytuacji kiedy Sąd uchylił także decyzję organu pierwszej instancji. Nie można zatem uznać, że spełnione są przesłanki dokonania wykładni wyroku. Nie oznacza to jednak, że spostrzeżenia wnioskodawcy są pozbawione znaczenia, tyle że zdaniem Sądu należy oceniać je nie pod kątem konieczności wykładni wyroku, ale w kategoriach dostrzeżenia oczywistej omyłki. Zgodnie z treścią art. 156 § 1 p.p.s.a. sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie oraz rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. W orzecznictwie utrwalił się pogląd, że możliwość rektyfikacji wyroku jaką przewidziano w powyższym przepisie odnosi się również do uzasadnienia wyroku (por. postanowienie SN z dnia 15 kwietnia 1982 r., sygn. akt I PZ 7/82). Zatem możliwym jest dokonanie przez sąd sprostowania uzasadnienia wyroku jeśli w jego treści dopuszczono się niedokładności, błędu lub oczywistej omyłki. Judykatura przyjęła, że sprostowanie niedokładności (nieścisłości) należy rozumieć jako właściwe oznaczenie strony bądź podmiotów postępowania czy też ich pełnej nazwy. Błąd pisarski to widoczne niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia lub błąd gramatyczny, czy niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów. Błąd rachunkowy to natomiast błąd wynikający z niewłaściwego przeprowadzenia działań arytmetycznych, polegający najczęściej na błędnym działaniu sumowania lub odejmowania. Ostatnią kategorią wymienioną w powołanym przepisie jest "inna oczywista omyłka", które to pojęcie ma znacznie szerszy zakres, jednakże jego charakter zbliżony jest do pojęć wymienionych wcześniej. Wykładnia gramatyczna art. 156 § 1 p.p.s.a. wskazuje, że wszystkie opisane w nim nieprawidłowości, muszą cechować się oczywistością, tzn. być bez trudu rozpoznawalne, mieć charakter bezsporny. Oczywistość wadliwości może wynikać z porównania niedokładności, błędu lub omyłki z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami (por. postanowienie NSA z dnia 8 kwietnia 2009 r. sygn. akt I GZ 7/09). W przedmiotowej sprawie taka właśnie sytuacja zaistniała. Jak słusznie wskazuje wnioskodawca, w wyroku z dnia 13 października 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w pkt 1 sentencji uchylił nie tylko decyzję organu odwoławczego, ale także decyzję organu pierwszej instancji tj. decyzję Nadleśniczego Nadleśnictwa [...]. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd konsekwentnie prowadził swój wywód wskazując na konieczność zwrócenia uwagi "na sposób wszczęcia postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją" (str. 4 uzasadnienia"), a omawiając braki wniosku wszczynającego postępowanie, na stronie 6 uzasadnienia (pierwszy wers u góry) wprost wskazał, że "Organ tj. Nadleśniczy Nadleśnictwa [...] otrzymując taki dokument, mający cechy wniosku, powinien sprawdzić czy został on podpisany przez osoby uprawnione do reprezentacji koła łowieckiego i powinien w trybie art. 64 § 2 k.p.a. wezwać ten podmiot do usunięcia braku formalnego (...)". Zacytowane na wstępie zdanie ze strony 6 – 7 uzasadnienie w istocie jest powtórzeniem tego stanowiska Sądu. W zdaniu tym wskutek oczywistej – w świetle powyższych uwag – omyłki Sąd po słowie "organ" użył słowa "odwoławczy" a zamiast słowa "wniosku" użył słowa "odwołania." Ponadto Sąd dostrzegł z urzędu, że na stronie 6 w wersie 5 od dołu zamiast słowa "byłby", poprawnego gramatycznie wobec wcześniejszego użycia w zdaniu słowa "zostałby" wskutek oczywistej pomyłki pisarskiej wpisano słowo "były". Ze względu na powyższe, orzeczono jak w sentencji postanowienia.