II SA/Bd 770/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Klotz po rozpoznaniu w dniu 27 grudnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. J. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia z kosztów sądowych w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2007 r. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy postanawia odmówić przyznania prawa pomocy. Pismem z dnia [...] października 2007 r. S. J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów postępowania. Postanowieniem z dnia 5 listopada 2007 r. referendarz sądowy odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy. Od powyższego postanowienia skarżący złożył pismem z dnia [...] listopada 2007 r. sprzeciw, podnosząc w nim, iż argumentem wskazującym na zasadność zwolnienia go z kosztów postępowania jest fakt, iż w niniejszej sprawie skarżący występuje w imieniu społeczeństwa – osób zamieszkujących w pobliżu planowanej inwestycji – [...]. W związku z wniesionym przez skarżącego sprzeciwem, pismem z dnia [...] listopada 2007 r. został on ponownie wezwany do przedłożenia: zaświadczenia o miesięcznych dochodach, wyciągu z posiadanych rachunków bankowych lub lokat terminowych, oświadczenia oraz udokumentowania wydatków związanych z koniecznym utrzymaniem oraz zaświadczenia o stanie zdrowia oraz kopii rachunków potwierdzających, że strona skarżąca ponosi koszty zakupu niezbędnych dla ochrony życia leków. W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący oświadczył, iż we wcześniejszej korespondencji podawał już informacje o dochodach, o fakcie posiadaniu rachunku bankowego oraz przedstawiał już na co wydatkuje emeryturę. Dodał również, iż ze względu na podeszły wiek oraz fakt bycia inwalidą I grupy zmuszony jest systematycznie zażywać leki dla ratowania życia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270; z późn. zm.), przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje wówczas, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Z przepisu tego wyraźnie wynika, iż jedynym kryterium, jakim kieruje się Sąd rozpatrując wniosek strony w tym przedmiocie są możliwości zarobkowe i potrzeb finansowych strony jak i jej rodziny. Powołany przepis nie pozostawia również wątpliwości co do tego, że inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne do uwzględnienia wniosku, spoczywa na wnioskodawcy. Należy w związku z tym wskazać, iż skarżący ograniczył się jedynie do złożenia oświadczenia o wysokości uzyskiwanego dochodu ze wskazaniem, iż przeznaczany jest on w całości na wyżywienie, lekarstwa, opłaty sanitarne, opłaty za prąd, gaz, telefon stacjonarny, ubezpieczenie oraz na wydatki rodzinne. To ogólnikowe oświadczenie, niepoparte żadnymi dokumentami świadczącymi o wysokości dochodów strony i strukturze ponoszonych przez niego wydatków, nie pozwala na przyjęcie, iż skarżący wykazał, że spełnia ustawowe wymogi do przyznania prawa pomocy w żądanym zakresie. Ponieważ rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy Sąd pośrednio decyduje o wydatkowaniu środków publicznych, nie może zatem rozstrzygać na zasadzie dowolności i przypuszczeń, lecz jest zobligowany szczegółowo badać, w zakresie określonym przez wnioskodawcę, wystąpienie w konkretnej sprawie przesłanek ustawowych. Wobec faktu, iż w omawianej sprawie brak jest alternatywnej możliwości ustalenia przez Sąd rzeczywistej sytuacji majątkowej i możliwości płatniczych wnioskodawcy, a tym samym ustalenia czy zostały spełnione ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy, należało, na podstawie art. 243 § 1 i 246 § 1 pkt 2 cytowanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, odmówić przyznania prawa pomocy w żądanym zakresie.