II SA/Bd 774/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Jarzembski Sędzia WSA Małgorzata Włodarska (spr.) Asesor WSA Grzegorz Saniewski Protokolant Agnieszka Jagiełłowicz po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi Łucjana W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] 2005 roku, nr [...] w przedmiocie zezwolenia na prowadzenie ośrodka szkolenia kierowców oddala skargę Decyzją z dnia [...] 2004 r., Nr [...] Starosta S. odmówił Łucjanowi W. wydania zezwolenia na szkolenie kierowców w zakresie kat. A,A1, B, T prawa jazdy, wskazując, iż wnioskodawca nie dostarczył aktualnego zaświadczenia o nie zaleganiu z opłatami podatków oraz składek na ubezpieczenie społeczne, a także nie udokumentował, że pojazdy przeznaczone do szkolenia są przystosowane do nauki jazdy. Ponadto organ wskazał, iż z przedstawionej informacji z Ministerstwa Sprawiedliwości – Krajowy Rejestr Karny jednoznacznie wynika, że Łucjan W. jest karany za przestępstwo przeciwko wiarygodności dokumentów określone w art. 270 § 1 kk. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący Łucjan W. wskazał, że z informacji Krajowego Rejestru Karnego nie wynika jednoznacznie, że jest karany za przestępstwo przeciwko wiarygodności dokumentów. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B.. decyzją z dnia [...] 2005 r., Nr [...] umorzyło postępowanie w sprawie, wskazując iż zgodnie z przepisem art. 75 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. Przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 173, poz. 1808) postępowanie w sprawie udzielenia zezwolenia na wykonywanie działalności gospodarczej wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, umarza się. Ustawa o swobodzie działalności gospodarczej weszła w życie 21.08.2004r., a ponieważ do tego czasu postępowanie w przedmiotowej sprawie nie zostało zakończone decyzją ostateczną, należało je umorzyć. Na decyzję organu II instancji Łucjan W. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, wskazując, iż nie popełnił przypisywanego mu przestępstwa. Przedstawiając swoje negatywną opinie na temat działań niektórych instytucji państwowych oraz adwokatów w jego sprawie (zwłaszcza w postępowaniu karnym), skarżący wniósł o materialne i moralne zrehabilitowanie. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. wniosło o jej oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji tylko z punktu widzenia jej legalności tj. z punktu widzenia zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) wynika zaś, że zaskarżona decyzja ulega uchyleniu wtedy, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia niniejszej sprawy stanowią przepisy ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. Przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. Nr 173, poz. 1808). Zgodnie z przepisem art. 75 ust. 1 tejże ustawy postępowania w sprawach o udzielenie zezwoleń, o których mowa w art. 73 ust. 2 i 3 (tj. zezwoleń na wykonywanie działalności gospodarczej określonej m.in. w ustawie z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym, a zatem także zezwoleń na prowadzenie ośrodka szkolenia kierowców), wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, umarza się. W związku z tym, ponieważ wspomniana ustawa o działalności gospodarczej weszła w życie w dniu 21 sierpnia 2004r., a postępowanie administracyjne prowadzone w niniejszej sprawie dotyczące udzielenia zezwolenia nie zostało do tego czasu zakończone, organ słusznie uznał, że należy je umorzyć. Wskazać trzeba bowiem, iż określona w art. 75 ust 1 cyt. powyżej ustawy podstawa umorzenia postępowania ma charakter obligatoryjny. Oznacza to, że przy zajściu wskazanych w powyższym przepisie przesłanek organ jest zobowiązany umorzyć postępowanie. Na decyzje o umorzeniu postępowania nie będą zatem miały wpływu podniesione przez skarżącego zarzuty. Odnosząc się jednak do argumentów skarżącego należy wskazać, iż ani organy administracyjne, ani sąd administracyjny nie są władne by kwestionować słuszność wyroku wydanego przez sąd powszechny. Jak już wcześniej wskazano, sąd administracyjny dokonuje kontroli decyzji pod kątem zgodności z prawem. Nie ma zatem uprawnień do wydawania merytorycznych rozstrzygnięć, a tym bardziej w sprawach, które należą do właściwości sądów powszechnych. Tym samym tut. Sąd nie mógł zająć się badaniem kwestii czy skarżący faktycznie popełnił przestępstwo. Należy podkreślić ponadto, iż na rozstrzygnięcie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. nie miało wpływu to, czy skarżący popełnił przestępstwo czy nie, bowiem jak już wcześniej wskazano przepis art. 75 ust. 1 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie działalności gospodarczej (cyt. wyżej) obligował organ do umorzenia postępowania niezależnie od ustaleń w tym zakresie. Mając powyższe na uwadze, uznając, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] 2005 r., nr [...] nie narusza prawa, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) orzeczono jak w sentencji wyroku.