II SA/Bd 775/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Wichrowski Sędziowie sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz (spr.) asesor WSA Mariusz Pawełczak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 listopada 2023 r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2022 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania dotyczącego zmiany sposobu użytkowania budynku oddala skargę. Decyzją z dnia 19 maja 2022 r., nr PINB.G.452.2.2020.KW, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta Włocławka (PINB) umorzył "wszczęte postępowanie w sprawie zmiany sposobu użytkowania budynku gospodarczego oznaczonego na mapie nr 3l (mapa w aktach sprawy), usytuowanego na nieruchomości przy ul. [...] (dz. nr [...] obręb [...] KM 59) przy granicy z działką nr [...] przy ul. [...] oraz działką nr [...] przy ul. [...] we [...]". Z analizy akt sprawy wynika, że sprawa dotycząca zmiany sposobu użytkowania przedmiotowego budynku gospodarczego została zainicjowana przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego we Włocławku, który pismem z dnia 24 sierpnia 2018 r., znak: N.NZ-074-04/18, poinformował PINB, że po przeprowadzonej w dniach 6, 7, 13, 16 i 22 sierpnia 2018 r. kontroli interwencyjnej w Firmie Handlowo-Usługowej [...] przy ul. [...] we [...] stwierdzono nieprawidłowości higieniczne i zdrowotne w ww. firmie. Ponadto ustalono, że działalność prowadzona jest w budynku gospodarczym i garażowym, dla których inwestor nie posiada przeprowadzonej procedury związanej ze zmianą sposobu użytkowania pomieszczeń na funkcję usługową. W uzasadnieniu swojej decyzji PINB wskazał, że decyzja podjęta została po ponownym rozpatrzeniu sprawy na skutek kasacyjnej decyzji Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Bydgoszczy z dnia 6 maja 2021 r., nr WINB-WOP.7721.37.2021.MK. Opisując czynności dowodowe podjęte w sprawie organ wskazał, że zwrócił się do J. K. (strony postępowania, ojca D. K.) do przedłożenia dokumentów dotyczących budowy przedmiotowego budynku gospodarczego, przy czym na wezwanie to ww. nie przedłożył żadnej dokumentacji we wskazanym zakresie. Organ wskazał, że zwrócił się również do Urzędu Miasta Włocławek o udostępnienie dokumentacji budowy przedmiotowego budynku; w odpowiedzi poinformowano, że w zasobach archiwalnych urzędu brak jest dokumentów związanych z ww. obiektem. Organ przywołał, że kontrola budynku przeprowadzona w dniu 28 października 2021 r. wykazała, że na jego parterze i poddaszu znajdują się narzędzia i sprzęt gospodarstwa domowego (regał z narzędziami, drabinę, skrzynki pojemniki plastikowe, wiadro, wędki, puste opakowania kartonowe, radio, narzędzia budowlane, skrzydło drzwiowe, stolik, krzesło, rower. Nie stwierdzono jednocześnie obecności narzędzi wykorzystywanych do prowadzenia zakładu wulkanizacyjnego (stanowiska do czyszczenia i malowania felg samochodowych, urządzeń do zdejmowania opon, wyważania kół, podnośnika hydraulicznego). W samym budynku nie stwierdzono też wykonywania prac wulkanizacyjnych, co zgodne jest z oświadczeniami wyżej wymienionych, złożonymi do protokołu, że w przedmiotowym budynku nie jest prowadzona działalność gospodarcza, a firma ograniczyła zakres usług do transportu i sprzedaży pozostałych felg samochodowych, która to działalność obecnie wykonywana jest w budynku handlowym usytuowanym na tej samej działce. Organ wskazał, że stanowisko A. M. (skarżącej) prezentowane w licznych pismach procesowych, w których podnosi ona postulat zamknięcia uciążliwej działalności zakładu wulkanizacyjnego, wciąż wykonywanej na działce sąsiedniej, nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem sprawa dotyczy zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego w rozumieniu art. 71 ustawy z dnia 4 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 2351 – dalej "p.b."), której to zmiany przeprowadzona kontrola nie potwierdziła; aktualnie stwierdzono przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania, wobec stwierdzonego w 2018 r. wykorzystywania budynku do działalności gospodarczej polegającej na prowadzeniu zakładu wulkanizacyjnego. Organ stwierdził nadto, że ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika, by przedmiotowy budynek zbudowany został nielegalnie. Stwierdzone przechowywanie w jego wnętrzu narzędzi gospodarstwa domowego nie wskazuje, by zmieniony został jego sposób użytkowania jako budynku gospodarczego, w rozumieniu § 3 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75, poz. 690 – dalej "r.w.t."). Wskazał, że z materiałów dostarczonych przez skarżącą nie wynika, by działalność gospodarcza prowadzona była w przedmiotowym budynku, wedle oświadczeń D. K. i jego ojca działalność prowadzona jest w budynku usługowym, przy czym legalność tej działalności nie jest przedmiotem postępowania w przedmiocie zmiany sposobu użytkowania budynku gospodarczego. Organ stwierdził, że wobec braku stwierdzenia zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego postępowanie w tym przedmiocie jest bezprzedmiotowe i należy je umorzyć na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Po rozpoznaniu odwołania od powyższej decyzji Kujawsko-Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Bydgoszczy (WINB), decyzją z dnia 19 sierpnia 2022 r., nr WINB-WOP.7721.69.2022.MK, utrzymał zakwestionowane rozstrzygnięcie PINB w mocy. W uzasadnieniu, po szerokim przywołaniu dotychczasowego toku postępowania (wraz ze wskazaniem postępowań powiązanych, prowadzonych równolegle) oraz treści przepisów art. 105 § 1 k.p.a., art. 1, art. 71 ust. 1 i 2 p.b. oraz § 3 pkt 8 r.w.t., organ odwoławczy stwierdził, że brak jest podstaw do kwestionowania legalności przedmiotowego budynku, albowiem zgodnie z oświadczeniami strony powstał on na początku lat 80-tych, był naniesiony na mapę do celów projektowych budynku handlowego na tej samej działce, sporządzoną w 1992 r., zaś obowiązek przechowywania dokumentacji projektowej przez inwestora wprowadzono dopiero wraz z wejściem w życie ustawy Prawo budowlane z 4 lipca 1994 r. (wejście w życie 1 stycznia 1995 r.). Dalej organ odwoławczy potwierdził, że wyniki zapowiedzianych i niezapowiedzianych kontroli przeprowadzanych na nieruchomości wskazują na brak (poza kontrolą w 2018 r., po której właściciel samodzielnie przywrócił poprzedni sposób użytkowania budynku) wykonywania działalności gospodarczej polegającej na prowadzeniu zakładu wulkanizacjnego w przedmiotowym budynku gospodarczym, a budynek ten wykorzystywany jako skład narzędzi gospodarstwa domowego. WINB wskazał, że dokumentacja fotograficzna potwierdza również uprzątnięcie z terenu podwórza felg oraz zdjęcie szyldu z informacją o serwisie opon, co potwierdza ograniczenie działalności i przeniesienie jej do budynku handlowego. Organ odwoławczy stwierdził, że mając na względzie aktualny stan faktyczny nie doszło do zmiany sposobu użytkowania przedmiotowego budynku, co uzasadnia umorzenie postępowania w sprawie jako postępowania bezprzedmiotowego. W skardze na powyższą decyzję A. M. wniosła o jej uchylenie wraz z decyzją I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zarzuciła naruszenie: - art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności niezbędnych do wydania decyzji w sprawie zmiany sposobu użytkowania posadowionego na działce budynku, - art. 80 k.p.a. poprzez ustanie istotnych dla sprawy okoliczności za udowodnione, bez uwzględnienia całokształtu materiału dowodowego, - art. 105 § 1 k.p.a. poprzez umorzenie postępowania pomimo braku ku temu przesłanek, - art. 136 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że PINB nie wykonał wszystkich zaleceń WINB zawartych w decyzji kasacyjnej z dnia 6 maja 2021 r., nr WINB-WOP.7721.37.2021.MK, (nie zawiadomił Inspekcji Ochrony Środowiska, Państwowej Inspekcji Sanitarnej , Państwowej Inspekcji Pracy, Prokuratury oraz Urzędu Skarbowego, nie przesłuchał w charakterze świadka D. K., nie w pełni zweryfikował oświadczenie ww. w zakresie miejsca wykonywania świadczonych usług wulkanizacyjnych), a nad czym WINB nieprawidłowo przeszedł do porządku, wskazując jedynie na brak konieczności zawiadamiania innych organów. Za błędne uznała stanowisko, jakoby wpis do CEIDG dotyczący prowadzonej na nieruchomości przy ul. [...] działalności nie miał znaczenia dla sprawy, a analiza w tym zakresie wykraczała poza kompetencje organu. W ocenie skarżącej organ odwoławczy nie ocenił zeznań D. K. złożonych w postępowaniu przed sądem powszechnym co do miejsca wykonywania usług, nieprawidłowo pominął ustalenia z wcześniejszych kontroli na nieruchomości (od 2018 r.), radykalną zmianę stanowiska sąsiadki - uczestniczki postępowania, co do cofnięcia zarzutów o uciążliwości prowadzonej działalności "w imię utrzymania dobrosąsiedzkich stosunków". Podniosła, że w sprawie nie wystąpiła przesłanka bezprzedmiotowości opisana w art. 105 § 1 k.p.a., że działalność prowadzona przez sąsiada wciąż polega na prowadzeniu warsztatu samochodowego, do czego WINB się nie odniósł, oraz że organ pominął wyrok tut. Sądu w sprawie II SA/Bd 249/21. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. W piśmie procesowym z dnia 28 listopada 2022 r. skarżąca podniosła dodatkową argumentację na rzecz tego, że działalność wykonywana na sąsiedniej działce, polegająca na prowadzeniu zakładu wulkanizacyjnego, prowadzona jest nielegalnie, oraz że budynek handlowy posadowiony na działce nr [...] wykracza poza nieprzekraczalną linię zabudowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Kontrola zaskarżonej decyzji dokonana w zakresie wynikającym z treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 2492) w zw. z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 259, dalej "p.p.s.a.") wykazała, że zarówno zaskarżone rozstrzygnięcie, jak i decyzja je poprzedzająca, powzięte zostały zgodnie z prawem. Skarga nie zasługuje zatem na uwzględnienie. Podstawę prawną wydanych decyzji stanowił art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 735), zgodnie z którym, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym, jak i literaturze ugruntowany jest pogląd, według którego bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego oznacza brak przedmiotu postępowania, tj. konkretnej sprawy administracyjna w rozumieniu art. 1 pkt 1 k.p.a., w której organ administracji państwowej jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu albo stwierdzając w niej o niedopuszczalności takiego orzekania. Bezprzedmiotowość postępowania może wynikać zarówno z przyczyn podmiotowych i przedmiotowych. Przyczyny podmiotowe związane są z podmiotem stosunku prawnego w taki sposób, że w razie jego braku nie mogą w jego miejsce wstąpić następcy prawni, więc będzie to śmierć osoby fizycznej lub likwidacja osoby prawnej, także podmiotu, który był stroną postępowania. Przyczyny przedmiotowe zachodzą wówczas, gdy nie istnieje sprawa, która mogłaby stanowić przedmiot postępowania. Umorzone przez organ I instancji postępowanie toczyło się w oparciu o art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (publ. jak wcześniej wskazano). Zgodnie z tym przepisem przez zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części rozumie się w szczególności podjęcie bądź zaniechanie w obiekcie budowlanym lub jego części działalności zmieniającej warunki: bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego, pracy, zdrowotne, higieniczno-sanitarne, ochrony środowiska bądź wielkość lub układ obciążeń. Sposób rozumienia tego przepisu był wielokrotnie wyjaśniany w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, z którego jednoznacznie wynika, że ocena zmiany sposobu użytkowania obiektu sprowadzać się powinna do ustalenia, czy i w jakim stopniu podjęcie w obiekcie budowlanym działalności powoduje zmianę stawianych obiektowi wymagań odnoszących się do jego uciążliwości i bezpieczeństwa użytkowania (vide chociażby: wyrok NSA z dnia 25 września 2018 r. w sprawie II OSK 1532/13, wyrok NSA z dnia 29 listopada 2017 r. w sprawie II OSK 282/17, dostępne na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). Przez zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego rozumieć zatem należy wszelkie działania lub zaniechania zmieniające dotychczasowy sposób korzystania z obiektu oraz wpływające na jego przeznaczenie, warunki techniczno-budowlane lub otoczenie. Chodzi zatem o działalność, która - niezależnie od zmiany przeznaczenia obiektu budowlanego - prowadzi do zmiany wewnętrznych lub zewnętrznych warunków korzystania z tego obiektu. Zmiana, o której mowa w art. 71 ust. 1 pkt 2 p.b. może być spowodowana nie tylko przeprowadzeniem robót budowlanych w obiekcie budowlanym, lecz także faktyczną zmianą sposobu jego użytkowania. Wystąpienie takiej zmiany wymaga ustalenia, że rzeczywiście takie działanie (zmiana) nastąpiło. W niniejszej sprawie umorzone postępowanie toczyło się w przedmiocie stwierdzenia zmiany sposobu użytkowania budynku zlokalizowanego na działce nr ewid.[...], przy ul. [...] we [...], przy granicy z działką nr [...] przy ul. [...] oraz działką nr [...] przy ul. [...] we [...]. W decyzjach mowa jest o oznaczeniu ww. budynku symbolem 3l "na mapie". Budynek – wedle niekwestionowanych stanowisk stron oraz ustaleń organu prowadzącego postępowanie, jest budynkiem gospodarczym. Z uwagi na argumentację skargi należy najpierw dobitnie wyjaśnić, że rozpoznana niniejszym wyrokiem sprawa dotyczy zagadnienia, czy doszło w ogóle do zmiany sposobu użytkowania przedmiotowego budynku gospodarczego w rozumieniu art. 71 ust. 1 pkt 2 p.b., a jeżeli tak – to czy zmiana ta została zgłoszona organowi administracji architektoniczno-budowlanej, zgodnie z art. 71 ust. 2 i nast. p.b. Przedmiotem niniejszej sprawy nie jest fakt oraz legalność prowadzonej – jak dowodzi skarżąca – działalności gospodarczej (zakładu wulkanizacyjnego) na nieruchomości nr [...], ani też legalność posadowienia któregokolwiek z budynku zlokalizowanego na tej nieruchomości (przede wszystkim wskazanego w skardze budynku handlowego, zlokalizowanego na tej samej działce). Postępowanie w sprawie zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego ma na celu li tylko stwierdzenie, czy zmiana taka nastąpiła, a jeżeli tak – czy niesie ona ze sobą konieczność jej zgłoszenia, przy czym brak zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 71 p.b., skutkuje koniecznością prowadzenia postępowania legalizującego tę zmianę, już w oparciu o art. 71a p.b. Niestwierdzenie zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego powoduje bezprzedmiotowość postępowania w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a., skutkującą umorzeniem całego postępowania. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że zasadniczym dowodem w sprawie jest tutaj kontrola na nieruchomości, której celem jest identyfikacja aktualnego (na dzień kontroli) sposobu użytkowania obiektu budowlanego oraz porównanie go ze sposobem przed ewentualną zmianą. Sąd wyjaśnia w tym miejscu, że co do zasady zmianę tę trzeba oceniać w porównaniu ze sposobem użytkowania tego obiektu określonego w pozwoleniu na budowę lub zgłoszeniu, ewentualnie w porównaniu ze sposobem użytkowania wskazanego w późniejszych zezwoleniach na zmianę sposobu użytkowania (por. wyrok NSA z 8 lutego 2007 r., sygn. akt II OSK 306/06, wyrok WSA w poznaniu z 3 grudnia 2013 r., sygn. akt II SA/Po 227/13). Zgodnie z niekwestionowanym oświadczeniem strony postępowania – właściciela przedmiotowego budynku, obiekt ten powstał na początku lat 80-tych, tj. przed 1 stycznia 1995 r., a więc pod rządami Prawa budowanego z 1974 r. Wówczas obowiązujące przepisy nie wymagały od właściciela obiektu przechowywania decyzji o pozwoleniu na budowę. W wykonaniu zaleceń WINB opisanych w decyzji kasacyjnej z dnia 6 maja 2021 r., nr WINB-WOP.7721.37.2021.MK, w sprawie podjęto stosowne działania mające na celu uzyskanie informacji, czy dla przedmiotowego budynku gospodarczego zostało wydane pozwolenie na budowę. W tym zakresie właściwy podmiot (Prezydent Miasta Włocławka) udzielił odpowiedzi, że nie posiada dokumentacji budowlanej odnoszącej się do przedmiotowego obiektu (k. 133 akt adm. I instancji). Z faktu, że nie zachował się żaden egzemplarz decyzji o pozwoleniu na budowę danego obiektu budowlanego nie można wyciągać wniosku, iż obiekt ten został zrealizowany w warunkach samowoli budowlanej (por. wyrok NSA z dnia 14 lutego 2023 r., sygn. II OSK 415/20, dostępny jw.). Prawidłowo oceniły to organy obu instancji w uzasadnieniach swoich decyzji. Brak było zatem w tej sytuacji podstaw do identyfikowania pierwotnego sposobu użytkowania na podstawie sposobu zatwierdzonego w dokumentacji budowlanej, a porównać należało, czy stwierdzony podczas kontroli sposób użytkowania odbiega od tego przyjętego dla budynku gospodarczego, jakim to budynkiem – zgodnie z ustaleniami organu i niekwestionowanymi deklaracjami stron postępowania – jest budynek, wobec którego toczyło się kontrolowane postępowanie. Zgodnie z § 3 pkt 8 r.w.t. ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o budynku gospodarczym, należy przez to rozumieć budynek przeznaczony do niezawodowego wykonywania prac warsztatowych oraz do przechowywania materiałów, narzędzi, sprzętu i płodów rolnych służących mieszkańcom budynku mieszkalnego. Jak wynika z kontroli przedmiotowego budynku, przeprowadzonej w dniu 28 października 2021 r. (k. 143 akt adm. I instancji) stwierdzono, że w przedmiotowym budynku przechowywane są narzędzia oraz sprzęt gospodarstwa domowego (meble, wędki, wiadro, regał z narzędziami, kartony), natomiast na poddaszu ww. budynku stwierdzono narzędzia budowlane, dokumenty, drzwi wewnętrzne, rury, sprzęt gospodarczy. Dokumentacja zdjęciowa potwierdza, że budynek wykorzystywany jest jako skład narzędzi i sprzętów związanych z prowadzeniem gospodarstwa domowego, a nie z prowadzeniem działalności gospodarczej polegającej – zakładu wulkanizacyjnego. Powyższe spójne jest z oświadczeniami stron – D. i J. K., że w przedmiotowym budynku nie jest prowadzona żadna działalność, sam zakład został ograniczony do sprzedaży felg aluminiowych oraz ich transportu, do czego wykorzystywany jest budynek handlowy (k. 251 i 251 akt adm. I instancji). Wyjaśnić w tym miejscu należy, że organ administracji publicznej rozstrzyga na podstawie stanu prawnego i faktycznego obowiązującego na dzień rozstrzygania. A więc, skoro w aktualnym protokole z oględzin ustalono stan faktyczny wskazujący na brak zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego jako budynku gospodarczego, taki też stan faktyczny został wzięty pod uwagę w momencie rozstrzygania sprawy. Sąd dostrzega, że postępowanie w sprawie zmiany sposobu użytkowania budynku gospodarczego zlokalizowanego na działce nr [...] toczy się od 2018 r., i stan faktyczny aktualny w przeszłości mógł różnić się od stanu faktycznego istniejącego na dzień rozstrzygania sprawy, to jednak zmiany te nie mają znaczenia na gruncie kwestionowanej decyzji. Skoro brak jest zmiany sposobu użytkowania przedmiotowego budynku, co stwierdzono podczas oględzin, to wedle tego ustalenia organ podjął rozstrzygnięcie, nawet jeżeli ten brak zmiany jest skutkiem przywrócenia wcześniej przez właściciela (użytkownika) budynku poprzedniego jego sposobu użytkowania. Reasumując, skoro z ustaleń organu potwierdzonych materiałem dowodowym wynika, że budynek gospodarczy na działce nr [...] jest użytkowany zgodnie z jego charakterem, brak było podstaw do dalszego prowadzenia postępowania w zakresie zmiany sposobu użytkowania tego obiektu budowlanego. Wypełniło to z kolei przesłankę bezprzedmiotowości postępowania w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. i prawidłowo doprowadziło organ do wniosku, że postępowanie należy umorzyć. Powyższy wywód zasadniczo wyczerpuje argumentację skargi. Skarżąca nie dostrzega, że – co wskazano – kwestia legalności prowadzenia zakładu wulkanizacyjnego na terenie sąsiedniej działki (czy to pod względem przepisów chrony środowiska, przepisów z zakresu prawa pracy lub przepisów sanitarno-higienicznych) nie była przedmiotem niniejszego postępowania. Nie było zatem potrzeby współudziału w postępowaniu organów Inspekcji Ochrony Środowiska, Państwowej Inspekcji Sanitarnej, Państwowej Inspekcji Pracy, Prokuratury oraz Urzędu Skarbowego. Stan faktyczny sprawy aktualny na dzień rozstrzygania został prawidłowo ustalony i wynika z niego, że w budynku gospodarczym nie jest prowadzona działalność zakładu wulkanizacyjnego. Organy prawidłowo wyjaśniły, że materiał dowodowy dostarczany przez skarżącą był w tym zakresie irrelewantny, albowiem nie miał wpływu na ustalenie, że budynek gospodarczy wykorzystywany jest do innych celów niż wskazanych dla tego typu budynków w r.w.t. Podobnie dla kwestii tej nieistotne były powody zmiany stanowiska jednej z uczestniczek postępowania, oświadczenia D. K. złożone w innych, wcześniejszym postępowaniach (a więc dotyczące nieaktualnego obecnie stanu faktycznego). Również dane wynikające z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej nie mają żadnego znaczenia dla ustaleń, czy budynek gospodarczy zlokalizowany na działce nr [...] wykorzystywany jest zgodnie ze swoim charakterem. Sąd nadmienia w tym miejscu, że w rozstrzygnięciu w sposób niejasny organ I instancji posłużył się formułą "(...) zmiany sposobu użytkowania budynku gospodarczego oznaczonego na mapie nr 3l (mapa w aktach sprawy)(...)". Do decyzji nie załączono wyrysu z ewidencji gruntów i budynków, na którym przedmiotowy obiekt oznaczony byłby ww. symbolem. Takie oznaczenie wynika z wydruku z serwisu Geoportal, załączonego do wcześniejszej decyzji (uchylonej decyzją WINB z dnia 6 maja 2021 r., nr WINB-WOP.7721.37.2021.MK). Z uwagi na charakter tego wydruku (dokument niepoświadczony, niepochodzący z urzędowego źródła) nie może on stanowić podstawy do konstruowania istotnego elementu sentencji rozstrzygnięcia, jakim jest oznaczenie budynku będącego przedmiotem tego rozstrzygnięcia. Sąd dostrzega jednocześnie, że opis obiektu został wystarczająco sprecyzowany formułą: "usytuowanego (...) przy granicy z działką nr [...] przy ul. [...] oraz działką nr [...] przy ul. [...] we [...]", toteż wskazane uchybienie nie może być rozpatrywane w kategorii istotnego uchybienia procesowego. Mając to wszystko na uwadze Sąd wniesioną skargę oddalił, działając na podstawie art.151 p.p.s.a. Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym, w trybie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r., poz. 2095).