II SA/Bd 78/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Jarzembski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Anna Klotz Sędzia WSA Małgorzata Włodarska Protokolant Maciej Hoffman po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 26 marca 2013 r. sprawy ze skargi W. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z [...] listopada 2012 r. (nr [...]) po rozpatrzeniu odwołania W. D. od decyzji Starosty I. z dnia [...] października 2012 r., znak: [...], którą cofnięto ww. uprawnienia do kierowania pojazdami mechanicznymi kat. B wydane dnia [...] czerwca 2006 r. przez Starostę I., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, art. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 r., Nr 79, poz. 856 ze zm.), art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. c ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r., Nr 108, poz. 908 ze zm.), utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Organ wskazał, że wg art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. c w zw. z art., 124 ust. 1 pkt 2 lit. b ww. ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. starosta wydaje decyzję o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdem silnikowym w razie niepoddania się badaniom psychologicznym, na które kierujący pojazdem został skierowany przez organ kontroli ruchu drogowego w drodze decyzji administracyjnej, jeżeli przekroczył liczbę 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 tej ustawy. Skarżącemu doręczono skierowanie na badania psychologiczne Komendanta Powiatowego Policji w I. i skarżący nie poddał się tym badaniom (mimo upływu roku), co zgodnie z art. 140 ust. 1 pkt 4 lit c ww. ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. stanowi podstawę do cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami. Obowiązek skierowania na badania psychologiczne jest konsekwencją zachowań kierującego pojazdem i wynika z przepisów prawa. Skarżący, co prawda przedłożył kopię orzeczenia psychologicznego nr [...] z dnia [...] marca 2012 r. jednak badanie to przeprowadzono na podstawie niewłaściwych przepisów i nie było realizacją skierowania wydanego przez Komendanta Policji w I.. Składając skargę W. D. stwierdził, że SKO w B. dwukrotnie decyzjami z dnia [...] czerwca i [...] sierpnia 2012 r. uchyliło postanowienie Starosty I., uznając je jako niezgodnie z prawem. Materia prawna uchylonych decyzji ma dla Starosty I. wymiar ostateczny i nie pojawiły się żadne nowe okoliczności, które mogłyby cokolwiek zmienić w przedmiocie sprawy. W odpowiedzi na skargę organ przedstawiwszy dotychczasowy tok postępowania wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie zaś do przepisów art. 133 § 1 ww. ustawy z 30 sierpnia 2002 r. sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Z akt sprawy natomiast wynika, że decyzją Komendanta Powiatowego Policji w I. z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 124 ust. 1 pkt 2b ustawy z 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r., Nr 108, poz. 908 ze zm.) oraz § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra zdrowia z 1 kwietnia 2005 r. w sprawie badań psychologicznych kierowców i osób ubiegających się o uprawnienie do kierowania pojazdami oraz wykonujących pracę na stanowisku kierowcy (Dz. U. z 2005 r., Nr 69, poz. 612 z późn. zm.) oraz 6a ust. 2 pkt 1 ustawy z 6 kwietnia 1990 r. w Policji (t.j. Dz.U. z 2007 r., Nr 43, poz. 277) skarżący W. D. z uwagi na przekroczenie liczby 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 ww. ustawy - Prawo o ruchu drogowym, skierowany został na badania psychologiczne. Z akt sprawy wynika także, że skarżący nie poddał się nakazanemu badaniu. Powyższego stanowiska nie zmienia fakt, iż skarżący w toku postępowania administracyjnego przedstawił orzeczenie psychologiczne z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] r. Ze znajdującego się w aktach orzeczenia wynika bowiem jednoznacznie, że badanie którego dotyczy przedłożone orzeczenie nie zostało przeprowadzone w oparciu o art. 124 ust. 1 pkt 2b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, na podstawie którego [...] listopada 2011 r. skierowano skarżącego na badania psychologiczne. Fakt ten potwierdzony został także w toku postępowania. Z akt sprawy wynika bowiem, że organ pierwszej instancji tj. Starosta I. w dniu [...] sierpnia 2012 r. wystąpił do Spółdzielni Pracy Lekarzy [...] gdzie wystawiono przedłożone orzeczenie z zapytaniem, na jakiej podstawie zostało przeprowadzone badanie psychologiczne numer oraz czy zostało ono przeprowadzone na podstawie decyzji Powiatowego Komendanta Policji w I. z dnia [...] listopada 2011 r. W odpowiedzi z dnia [...] września 2012 r. poinformowano, że badanie przeprowadzone u skarżącego W. D. wiązało się z badaniami psychologicznymi kandydata do pracy wykonującego przewóz drogowy wykonanymi na podstawie art. 39 k i 39 m ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym. Należy też zwrócić uwagę, że nawet z samego ww. orzeczenia nr [...] wynika expressis verbis, iż dotyczy ono "badania psychologicznego przeprowadzonego...na podstawie art. 39 k i 39 m ustawy z dnia 6 września 2001 r. w transporcie drogowym Dz. U. z 2007 r., Nr 125, poz. 874 i Nr 176 pozycja 1238." A zatem wynika z tego w sposób jednoznaczny, że skarżący nie podał się obowiązkowi nałożonemu przez Komendanta Powiatowego Policji w I. nr [...] z dnia [...] listopada 2011 r. To zaś uprawniało organ na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. c ustawy z 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. Nr 108 z 2005 r., poz. 908 z późn. zm.) do wydania decyzji o cofnięciu uprawnień kategorii B wydanych [...] czerwca 2006 r. przez Starostę I. (dokument nr [...] druk [...]). Przywołany przepis art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. c stanowi, bowiem że decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym wydaje starosta w razie nie poddania się badaniu psychologicznemu w trybie określonym w art. 124 ust. 1 pkt 2 lub 3 ww. ustawy - Prawo o ruchu drogowym. Nie doszło więc do naruszenia przepisów prawa materialnego, które nakazywałby uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji. Nie doszło także do naruszenia przepisów postępowania, co podnosi skarżący w swojej osobistej skardze. Faktem jest na co zwraca uwagę skarżący, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze w dniu [...] czerwca 2012 r. jak i w dniu [...] sierpnia 2012 r. uchyliło w całości zaskarżone przez skarżącego poprzednie decyzje Starosty I.. Zauważyć jednak należy, że organ odwoławczy tymi rozstrzygnięciami przekazał sprawę organowi pierwszej instancji tj. Staroście I. do ponownego rozstrzygnięcia. Zaskarżona zaś decyzja wydana została po rozpoznaniu odwołania od kolejnej trzeciej już decyzji organu pierwszej instancji. Również i nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności nie stanowiło naruszenia prawa, albowiem wydane zostało zgodnie z treścią art. 108 § 1 Kpa, który stanowi, że decyzji, od której służy odwołanie, może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego albo zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami bądź też ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony i organ stanowisko swoje w tym zakresie prawidłowo uzasadnił. Okoliczności podnoszone w toku rozprawy sądowej przez pełnomocnika skarżącego nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia skargi. Sąd rozpoznaje bowiem skargę według stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dniu wydania zaskarżonej decyzji. W wypadku ewentualnego zaś wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem nakazowym Sądu Rejonowego w C. w sprawie [...] i stwierdzenia, iż skarżący nie był sprawcą wykroczenia drogowego, które spowodowało przekroczenie limitu 24 punktów skarżący będzie mógł złożyć wniosek o wznowienie postępowania. W tym stanie rzeczy z uwagi na brak przesłanek wskazanych w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c ww. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę jako nieuzasadnioną stosownie do przepisu art. 151 tej ustawy należało oddalić.