II SA/Bd 781/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jarosław Wichrowski (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Brzezińska Sędzia WSA Wojciech Jarzembski Protokolant Katarzyna Korycka po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 6 marca 2013 r. sprawy ze skargi A. Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie przywrócenia stanu poprzedniego gruntu poprzez odnowienie rowu melioracyjnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza K. P. z dnia [...] nr [...], 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. na rzecz skarżącego A. Ł. kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r. Nr [...] na podstawie art. 29 ust. 3 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2012 r., poz. 145) oraz art. 104 i art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej jako k.p.a., Burmistrz Miasta K. odmówił wydania decyzji w sprawie przywrócenia stanu poprzedniego gruntu poprzez odnowienie rowu melioracyjnego na działce nr [...], obręb ewidencyjny F. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w dniu [...] grudnia 2011 r. A. Ł. złożył wniosek o wydanie decyzji o odnowieniu rowu melioracyjnego, który został utworzony w 1981 r. na działce nr [...], będącej jego własnością, przechodzącym przez granicę, na działkę J. Z. Rów ten zlikwidowano na działce J. Z. i zastąpiono rurkami, które nie odbierają wody. Wskutek zasypania rowu przez właściciela sąsiedniej działki pole wnioskodawcy jest zalewane, co powoduje szkody w uprawach. O problemie tym poinformowano również Gminną Spółkę Wodną w K. oraz Starostwo Powiatowe w G. W dniu [...] stycznia 2012 r. odbyły się oględziny, w trakcie których ustalono, że przy granicy działki nr [...], będącej własnością A. Ł., istnieje rów melioracyjny, który jest zakończony studzienką melioracyjną na granicy z działką nr [...]. Do studzienki tej podłączone są rury melioracyjne ułożone na działce [...], będącej własnością M. i J. Z. Obecny na wizji przewodniczący Gminnej Spółki Wodnej w K. stwierdził, że ułożone rury spełniają swoją rolę, zaś Gminna Spółka Wodna nie jest w posiadaniu dokumentacji potwierdzającej moment zastąpienia rowu melioracyjnego rurociągiem. Wskazano, że w poprzednich latach Gminna Spółka Wodna chciała udrożnić ułożone rury melioracyjne, jednakże A. Ł. nie wyraził zgody na wejście na swoją działkę celem wykonania prac. Ponadto właścicielka działki nr [...] nie wyraziła zgody na odnowienie rowu, gdyż uniemożliwiłoby to racjonalną uprawę ziemi poprzez jej podział na mniejsze działki. Podczas oględzin, ze względu na panujące warunki atmosferyczne, nie był widoczny poziom ułożenia rur melioracyjnych. Stwierdzono też, że rów, z którego spływają wody, jest zarośnięty, co może powodować jego niedrożność. Wskazano, że strona nie posiada dokumentacji potwierdzającej szkodę (zdjęcia, zgłoszenia szkód). Organ zwrócił się o informację do Starostwa Powiatowego, czy przedmiotowa sprawa była poruszana w postępowaniach administracyjnych wynikających z ustawy Prawo wodne, prowadzonych przez ten organ. Zwrócił się też do Gminnej Spółki Wodnej odnośnie prowadzonych prac melioracyjnych na przedmiotowym terenie. W odpowiedzi na powyższe Starosta G. poinformował, że toczy się postępowanie w sprawie nałożenia na A. Ł. obowiązku wykonania prac konserwacyjno-naprawczych rowu melioracji szczegółowej, zlokalizowanego na działce o nr [...], w związku z niewykonaniem obowiązku nałożonego na mocy art. 77 ust. 1 ustawy Prawo wodne. Ponadto Starosta poinformował, że A. Ł. nie wypowiadał się w sprawie szkody na gruncie spowodowanej zmianą stanu wody, a jedynie na oględzinach [...] grudnia 2009 r. zgłosił niedrożność drenażu na działce J. Z. Gminna Spółka Wodna z kolei poinformowała, że od momentu ułożenia rurociągu (od 1989 r.) nie było potrzeby wykonywania jego napraw oraz nie było zalewisk wody w obrębie studni, która jest początkiem rurociągu. Spółka nie miała zgłoszeń awaryjnych od rolników z tego regionu. Z kolei [...] grudnia 2010 r. pracownicy spółki mieli oczyścić studnię z zamulenia, jednakże państwo Ł. nie pozwolili na przeprowadzenie prac. Organ podał również, że w trakcie postępowania skarżący wyraził swoje uwagi co do sposobu przeprowadzenia wizji w terenie w dniu [...] stycznia 2012 r. oraz sposobu sporządzenia protokołu zarzucając, że zostały zrobione zdjęcia, pomimo nie wyrażenia przez niego zgody. Strona wskazała, że pracownik Urzędu Miejskiego nie interesował się zasypanym rowem i nie dokonał oględzin ze względu na zamarzniętą ziemię. Ponadto, według strony, protokół z oględzin na miejscu nie był wypełniony, a nie jak zawarto w jego treści, że odczytano go stronom. Protokół został odebrany później. Organ I instancji wskazał, że podczas oględzin strona nie wnosiła sprzeciwu w tym zakresie, a ustalenia zawarte w protokole były oznajmiane obecnym. Protokół został podpisany. W dniu [...] kwietnia 2012 r. odbyły się kolejne oględziny terenowe w sprawie, w trakcie których ustalono, że w studni melioracyjnej oraz w rowie melioracyjnym woda znajdowała się poniżej skarpy rowu, pola uprawne nie były zalane. Przewodniczący Gminnej Spółki Wodnej zaproponował stronom, by zbiorcza studzienka melioracyjna została przeniesiona na działkę nr [...] (będącą własnością M. i J. Z.). Na granicy zaś działki [...] i [...] (będącej własnością A. Ł.) zostanie wyprofilowany rów, rurociąg zostanie udrożniony. Na powyższe zgodę wyraziła M. Z., natomiast A. Ł. zgody nie wyraził, ponownie wnioskując o odnowienie rowu. Dalej organ wywodził, że w sprawie nie zaistniały przesłanki określone w art. 29 ust. 3 ustawy Prawo wodne. W ocenie organu I instancji zastąpienie rowu melioracyjnego rurociągiem nie spowodowało zmiany stanu wody na gruncie oraz nie naruszyło naturalnych stosunków wodnych. Wnioskodawca nie przedstawił dowodów potwierdzających, że szkoda na działce nr [...] faktycznie powstała. Nie wykazało tego również postępowanie wyjaśniające. Od decyzji Burmistrza odwołanie złożył A. Ł. wskazując, że w 2005 r. zwracał się do Gminnej Spółki Wodnej w K. i Starostwa Powiatowego w G. o rozwiązanie problemu braku drożności kanałów melioracyjnych na gruncie należącym do J. Z., jednak bezskutecznie. Podniósł też, że w związku z zalewaniem pola ponosi straty. Oględziny przeprowadzone w dniu [...] kwietnia 2012 r. były nierzetelne, nie ustalono choćby, na jakiej wysokości od dna rowu znajdują się rurki, jakiego są rozmiaru i jak wysoko są zalewane. Decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (SKO) w T. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy w motywach rozstrzygnięcia wskazał, że aby można było nakazać właścicielowi gruntu przywrócenie stanu poprzedniego lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom dla gruntów sąsiednich, należy ustalić, że właściciel gruntu istotnie zmienił stan wód na gruncie, a nadto, że zmiana ta szkodliwie wpływa na grunty sąsiednie. Pomiędzy zmianą stosunków wodnych na gruncie, a szkodliwym wpływem na grunty sąsiednie musi zaś istnieć adekwatny związek przyczynowy. Co więcej, potencjalne powstanie szkody nie może być przesłanką do orzekania o nałożeniu ww. obowiązku. Szkoda w rozumieniu tego przepisu musi być realna, objawiać się negatywnym uszczerbkiem majątkowym w aktywach strony, albo powodować sytuację, w której niemożliwym byłoby użytkowanie nieruchomości w sposób dotychczasowy. W konsekwencji organ podniósł, że wydanie decyzji w realiach niniejszej sprawy, wymagałoby jednoznacznego ustalenia, że wykonane przez M. i J. Z. prace na działce nr [...] polegające na zasypaniu istniejącego rowu melioracyjnego i zastąpienie go rurkami melioracyjnego oraz na utworzeniu na granicy działek nr [...] i [...] studzienki melioracyjnej, nie tylko spowodowały zmianę stosunków wodnych na gruncie, lecz nadto taką ich zmianę, która wpłynęła szkodliwie na grunty sąsiednie należące do skarżącego. Organ odwoławczy podniósł, że analiza materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie prowadzi do wniosku, że brak jest podstaw do uznania, iż M. i J. Z. zmienili stan wód na swoim gruncie, a w rezultacie, że wystąpiła w związku z tą zmianą szkoda na gruncie sąsiednim. Za trafnością ww. tezy przemawiają, zdaniem organu odwoławczego, wnioski zawarte w protokole oględzin, które zostały przeprowadzone kwietniu 2012 r. na spornych działkach. Oględziny dokonane w okresie zagrożonym występowaniem podmoknięć gruntu pozwoliły stwierdzić, że przedmiotowe grunty nie zostały "zalane", a woda w studni melioracyjnej oraz w rowie melioracyjnym znajdowała się poniżej skarpy rowu. Organ podniósł ponadto, że fakt nie podpisania protokołu z wizji przez A. Ł., nie pozbawia skuteczności ww. dokumentu. Dowód w sprawie stanowi też protokół z wizji terenu dokonanej w dniu [...] stycznia 2012 r. na ww. działkach. Podczas oględzin na polach zalegał śnieg, a woda w studni i w rowie była zamarznięta, w związku z czym organ stwierdził, że oględziny nie dostarczyły wystarczających informacji na temat ewentualnej zmiany wód na gruncie oraz szkód na gruncie sąsiednim. Protokół oględzin został przez stronę podpisany, a uwagi strony zostały uwzględnione w treści dokumentu. Istotnym jest to, że skarżący złożył swój podopis pod protokołem, co nakazuje sądzić, że zaakceptował treści w nim zamieszczone. W konsekwencji zgromadzone w sprawie dowody nie potwierdzają ziszczenia się przesłanek określonych w art. 29 ust. 3 ustawy Prawa wodne. Powstanie u skarżącego szkody nie wynika także z żadnych dokumentów, a jedynie z oświadczenia samej strony. W ocenie organu odwoławczego, organ I instancji dokonał zatem prawidłowych ustaleń faktycznych oraz trafnie określił ich prawne konsekwencje. Ponadto organ odwoławczy podkreślił, że w sprawach z zakresu naruszenia stanu wody na gruncie zasadniczo wskazane jest przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego, który posiada wiadomości specjalne. Jednak dowód ten wskazany jest w sytuacji, gdy zachodzi potrzeba oceny dokonanej zmiany stosunków wodnych. Taka sytuacja w niniejszej sprawie nie wystąpiła, bowiem przeprowadzone oględziny w terenie nie potwierdziły zalania czy podtopienia gruntu skarżącego. Nie zgadzając się z rozstrzygnięciem SKO A. Ł. zaskarżył je do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy wnosząc o uchylenie decyzji. Strona zarzuciła jej naruszenie przepisów postępowania administracyjnego. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko wyrażone w sprawie i wniósł o jej oddalenie. W piśmie procesowym z dnia [...] lutego 2013 r. uczestnik postępowania J. Z. wskazał, że w 1982 r. Gminna Spółka Wodna podjęła decyzję o zakryciu rowu na działce nr [...]. Wskazał ponadto, że rów znajdujący się na jego działce zamykał się samoczynnie kurzawką i torfem. Rów został zastąpiony rurkami melioracyjnymi z uwagi na fakt, że utrudniał on obróbkę gruntu. Prace przy modernizacji rowu przeprowadzono zgodnie z ówczesnymi wymogami (lata 80), a rurociąg spełnia swoją funkcję. Gminna Spółka Wodna w październiku 2012 r. sprawdziła ww. rurociąg nie wnosząc zastrzeżeń. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) sąd administracyjny kontroluje legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia administracyjnego, czyli jego zgodność z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i procesowego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zaskarżona decyzja (postanowienie) może być uchylona tylko wówczas, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo inne naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć wpływ na rozstrzygnięcie (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Skarga jest zasadna, ponieważ zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca wydane zostały z naruszeniem przepisów postępowania mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Materialnoprawną podstawą rozstrzygnięcia zarówno organu I jak i II instancji był art. 29 ust. 1 i 3 ustawy Prawo wodne, zgodnie z którym właściciel gruntu, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej, nie może zmieniać stanu wody na gruncie, a zwłaszcza kierunku odpływu znajdującej się na jego gruncie wody opadowej ani kierunku odpływu ze źródeł - ze szkodą dla gruntów sąsiednich oraz odprowadzać wód oraz ścieków na grunty sąsiednie. Jeżeli spowodowane przez właściciela gruntu szkody zmiany stanu wody na gruncie szkodliwie wpływają na grunty sąsiednie, wójt, burmistrz lub prezydent miasta może, w drodze decyzji, nakazać właścicielowi gruntu przywrócenie stanu poprzedniego lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom. Z dyspozycji ww. przepisów wynika, że aby organ mógł nakazać właścicielowi gruntu przywrócenie stanu poprzedniego lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom dla gruntów sąsiednich, musi ustalić, że doszło do zmiany stanu wody na gruncie, a dokonane zmiany w odpływie wody powodują szkodę dla gruntów sąsiednich. W tym celu niezbędne jest dokładne ustalenie stanu faktycznego, a mianowicie jaki był ostatnio stan wody na gruncie, czy doszło do jego zmiany, a jeśli tak - kto jest sprawcą i na czym polegała zmiana stanu wody, wreszcie czy dokonane zmiany szkodliwie wpływają na sąsiednie grunty. Dopiero poprawnie ustalona podstawa faktyczna może stanowić podstawę do oceny zebranego materiału dowodowego, przeprowadzenia rozważań i w konsekwencji do podjęcia rozstrzygnięcia (vide wyrok NSA z 14.05.2008 r., sygn. akt II OSK 613/07). W przedmiotowej sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania, wskutek czego organy nie wyjaśniły należycie stanu faktycznego sprawy. Analiza postępowania administracyjnego, jakie toczyło się w sprawie, wskazuje, że ustalenia organów prowadzących postępowanie nie spełniają wymogów art. 7 k.p.a., zgodnie z którym organy administracji publicznej podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, oraz art. 77 § 1 k.p.a. w myśl którego organ administracji publicznej winien w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, co powoduje, że kontrolowane postępowanie dotknięte jest wadami, które musiały prowadzić do wyeliminowania obu kwestionowanych decyzji z obrotu prawnego, bowiem zaistniałe uchybienia miały istotny wpływ na sposób orzekania. Wynika to stąd, że choć nie istnieje przepis, z którego można by wyinterpretować bezwzględną konieczność powoływania w sprawach z zakresu art. 29 ustawy Prawo wodne biegłego, to jednak nader często może to być niezbędne i taka właśnie sytuacja wystąpiła w niniejszej sprawie. Jak bowiem podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych, ocena zmiany stosunków wodnych wymaga - co do zasady - wiadomości specjalnych i odpowiedniej wiedzy z zakresu hydrologii, gospodarki wodnej, melioracji wodnych oraz ewentualnie przeprowadzenia odpowiednich analiz, badań, pomiarów lub obliczeń. Oględziny nieruchomości dokonane przez osoby nie posiadające fachowej wiedzy w odnośnym zakresie nie zawsze mogą być wystarczające dla obiektywnej oceny okoliczności danej sprawy, tj. czy doszło do zmiany stanu wody na gruncie ze szkodą dla gruntów sąsiednich (por. np. wyrok WSA w Warszawie z 20.07.2010 r., sygn. akt IV SA/Wa 586/10; wyrok WSA w Lublinie z 8.04.2010 r., sygn. akt II SA/Lu 761/09; wyrok WSA w Rzeszowie z 16.09.2009 r., sygn. akt II SA/Rz 99/09; wyrok WSA we Wrocławiu z 30.04.2009 r., sygn. akt II SA/Wr 669/08). Zarówno bowiem ustalenie, czy w ogóle nastąpiła zmiana stanu wód na gruncie i czy ta zmiana została wywołana działaniem właściciela (właścicieli) gruntu, a także czy spowodowało to szkody, jak i następnie ustalenie sposobu zapobiegania szkodom, przekraczają wiedzę ogólną i wymagają fachowej wiedzy i specjalistycznych wyliczeń. Zdaniem Sądu oględziny przeprowadzone w niniejszej sprawie w dniu [...] stycznia 2012 r. nie mogły stanowić dowodu i podstawy rozstrzygnięcia, bowiem z uwagi na zmarzniętą ziemię, zalegający śnieg oraz zamarzniętą wodę w studni i rowie (ww. wynika z akt administracyjnych), dokonanie rzetelnej oceny było niemożliwe. W konsekwencji przeprowadzone oględziny nie dostarczyły wystarczających informacji na temat ewentualnej zmiany stanu wód na gruncie oraz szkód na gruncie sąsiednim. Z kolei oględziny, które miały miejsce w dniu [...] kwietnia 2012 r., wykazały, że pole uprawne nie było zalane, co było podstawą do przyjęcia przez organ za słuszne twierdzenia, iż brak jest podstaw do uznania, że M. i J. Z. zmienili stan wód na swoim gruncie, powodując tym samym szkodę na gruncie skarżącego. W ocenie Sądu nie można zaakceptować stwierdzenia, że skoro w trakcie jednych oględzin dokonanych w okresie, kiedy teoretycznie może dojść, z uwagi na porę roku, do zalania działki skarżącego, nie stwierdzono takiego zalania, to oznacza to, że nie doszło do zmiany stanu wody na gruncie mogącego szkodliwie wpłynąć na grunty sąsiednie. Taka argumentacja jest jednoznaczna z naruszeniem obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, co stanowi naruszenie art. 7 i 77 § 1 k.p.a. Należy przy tym zwrócić uwagę, że oględziny nie są jedynym dowodem, na podstawie którego można ustalić wpływ zasypania rowu na działki sąsiednie. Organ administracji może na tę okoliczność np. przesłuchać strony lub świadków bądź, o czym była mowa wyżej, przeprowadzić dowód z opinii biegłego. Oględziny przeprowadzone w przedmiotowej sprawie przez przedstawicieli Burmistrza K., którzy nie posiadają fachowej wiedzy na temat gospodarki wodnej (a przynajmniej informacji o takiej wiedzy brak w aktach administracyjnych), nie mogą stanowić podstawy przyjętych ustaleń. Ocena zmiany stosunków wodnych wymaga - co do zasady - wiadomości specjalnych i odpowiedniej wiedzy z zakresu hydrologii, gospodarki wodnej, melioracji wodnych i postępowań wodnoprawnych oraz ewentualnie przeprowadzenia odpowiednich analiz, badań, pomiarów lub obliczeń. Oględziny nieruchomości czy zeznania świadków nie posiadających fachowej wiedzy w odnośnym zakresie nie zawsze mogą być wystarczające dla obiektywnej oceny okoliczności danej sprawy, tj. czy doszło do zmiany stanu wody na gruncie ze szkodą dla gruntów sąsiednich (por. wyrok WSA w Warszawie z 20.07.2010 r., sygn. akt IV SA/Wa 586/10). Dlatego też w przypadku braku możliwości wyjaśnienia kwestii spornych w oparciu o inne środki dowodowe, organ zobowiązany jest do przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego. Na możliwość posłużenia się dowodem z opinii biegłego wskazał również organ odwoławczy, jednak niesłusznie uznał, że nie jest niezbędne jej sporządzenie w niniejszej sprawie, gdyż oględziny w terenie nie potwierdziły zalania czy podtopienia gruntu skarżącego. To że podczas oględzin nie wystąpiły takie okoliczności, nie świadczy o tym, iż nie występowały one w innych okresach. Organ powinien przy tym pouczyć skarżącego o możliwości składania na tę okoliczność stosownych wniosków dowodowych, np. świadków mogących potwierdzić występowanie zalania jego działki. Reasumując stwierdzić trzeba, że oświadczenia stron postępowania nie pozwalają jednoznacznie rozstrzygnąć sprawy, a dokonane oględziny nie dają podstaw do wydania prawidłowej decyzji. Przede wszystkim nie ustalono w sposób pewny i na podstawie rzetelnie przeprowadzonego postępowania dowodowego, czy nastąpiła zmiana stosunków wodnych i czy rzeczywiście ma ona szkodliwy wpływ na nieruchomość skarżącego. Ponownie rozpoznając sprawę organ zastosuje się do wskazań Sądu wynikających wprost z niniejszego uzasadnienia, tj. przede wszystkim dopuści dowód z opinii biegłego na okoliczność tego, czy doszło do zmiany stanu wody na gruncie i czy zmiana ta szkodliwie wpływa na grunty sąsiednie. Z powyższych względów Sąd uznał, że postępowanie organu I Instancji w niniejszej sprawie narusza przepisy art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., zaś organ odwoławczy utrzymując w mocy decyzję organu I instancji naruszenia te powielił. Z tych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji wyroku. Na podstawie art. 152 p.p.s.a. Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. z § 2 ust. 3 pkt 4 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 z późn. zm.).