II SA/Bd 787/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Wichrowski po rozpoznaniu w dniu 5 kwietnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy skargi kasacyjnej M. K., L. M. oraz A. W. – D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 27 października 2010 r. w sprawie ze skargi E. S. oraz A. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2010 r. Nr [...] w przedmiocie przywrócenia poprzedniego sposobu zagospodarowania działki postanawia odrzucić skargę kasacyjną wobec A. W. – D. Wyrokiem z dnia 27 października 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w sprawie ze skargi E. S. oraz A. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2010 r. Nr [...], w przedmiocie przywrócenia poprzedniego sposobu zagospodarowania działki, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] lipca 2009r. NR [...], stwierdzając jednocześnie, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu i zasądzając na rzecz skarżących kwotę 774 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z dnia 18 stycznia 2011 r., uczestniczki postępowania, M. K., L. M. oraz A. W.-D., reprezentowane przez pełnomocnika, wniosły od powyższego wyroku skargę kasacyjną. Jednocześnie w imieniu L. M. uiszczony został wpis od skargi kasacyjnej w wysokości 250 zł. W związku z powyższym pełnomocnik wnoszących skargę kasacyjną wezwany został do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej poprzez uiszczenie wpisu sądowego w imieniu M. K. oraz A. W.-D. W dniu 16 lutego 2011 r. uiszczony został wpis od skargi kasacyjnej w imieniu uczestniczki postępowania M. K. W tym samym dniu nadane zostało pismo pełnomocnika uczestniczek postępowania cofające skargę kasacyjną A. W.-D. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270; ze zm. - zwanej dalej "p.p.s.a.") Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Konsekwencją nieuiszczenia pomimo wezwania stosownego wpisu od skargi, skargi kasacyjnej, zażalenia oraz skargi o wznowienie postępowania jest odrzucenie tych pism przez Sąd, o czym stanowi art. 220 § 3 p.p.s.a. W przedmiotowej sprawie zaistniała sytuacja, w której pełnomocnik trzech osób składających skargę kasacyjną, uiścił wpis od tej skargi w imieniu dwóch ze swoich mocodawczyń, L. M. oraz M. K., natomiast w imieniu trzeciej ze składających skargę kasacyjną osób, A. W.-D., pełnomocnik, nie uiszczając wpisu, cofnął skargę kasacyjną. Cofnięcie skargi kasacyjnej jest możliwe, jednakże skarga taka musi być pozbawiona wszelkich braków formalnych, co obowiązany jest zbadać wojewódzki sąd administracyjny, za pośrednictwem którego skarga kasacyjna została złożona. W związku z powyższym już na obecnym etapie postępowania można stwierdzić, że pisma pełnomocnika uczestniczek postępowania składających skargę kasacyjną nie można potraktować jako wniosku o umorzenie postępowania kasacyjnego względem A. W.-D., która nie uiściła wpisu od skargi kasacyjnej, zgodnie z wezwaniem, bowiem skarga kasacyjna, jako dotknięta brakiem – winna ulec odrzuceniu. Wskazać należy ponadto na treść art. 178 p.p.s.a., zgodnie z którym wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. W związku z powyższym uznać należy, iż brak formalny skargi kasacyjnej nie został przez wnoszącego ją pełnomocnika uczestniczki postępowania A. W.-D. uzupełniony we wskazanym terminie, wobec czego wniosku o cofnięcie skargi kasacyjnej nie może potraktować jako wniosku o cofnięcie skargi, o którym mowa w art. 60 p.p.s.a, bowiem merytoryczne rozpatrzenie wniosku o cofnięcie skargi jest dopuszczalne tylko wówczas, gdy skarga nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. Jeżeli skarga zawiera takie braki, sąd skargę odrzuca. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 178 oraz art. 220 § 3 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji postanowienia.