II SA/Bd 79/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Klotz po rozpoznaniu w dniu 5 maja 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Gminy [...] przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi Gminy [...] na czynność Marszałka Województwa [...] z dnia[...]listopada 2010r. Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy w ramach programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007 – 2013 postanawia odmówić przywrócenia terminu. Postanowieniem z dnia 21 marca 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy odrzucił skargę Gminy [...] na czynność Marszałka Województwa [...] z dnia [...] listopada 2010r. Nr [...]w przedmiocie odmowy przyznania pomocy w ramach programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007 – 2013. Postanowienie powyższe doręczone zostało stronie skarżącej w dniu [...] marca 2011r. (zwrotnie potwierdzenie odbioru k. [...] akt sądowych). Pismem z dnia [...] marca 2011r. Gmina [...] złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W powyższym wniosku strona skarżąca wskazała na brak winy w niedotrzymaniu terminu z uwagi na awarie samochodów, którymi przesyłka zawierająca skargę miała być dostarczona do Urzędu Pocztowego w [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: W niniejszej sprawie przedmiot stanowi czynność Marszałka Województwa [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy w ramach programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007 – 2013, zastosowanie zatem będzie miał art. 22 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. Nr 64, poz. 427). Zatem, w przypadku gdy nie są spełnione warunki przyznania pomocy, podmiot wdrażający informuje wnioskodawcę, w formie pisemnej, o odmowie jej przyznania z podaniem przyczyn odmowy. W przypadku tym wnioskodawcy przysługuje prawo wniesienia do sądu administracyjnego skargi na zasadach i w trybie określonych dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm., dalej "p.p.s.a."). Zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Skargę wniesioną z przekroczeniem wskazanego terminu Sąd odrzuca na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., co nastąpiło w niniejszej sprawie. Jak natomiast wynika z art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, Sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie w przypadku, gdy strona w sposób przekonujący uprawdopodobni brak swojej winy. Wymogi, jakie winien spełniać wniosek o przywrócenie terminu określa art. 87 § 1, 2 oraz 4 p.p.s.a., który wymaga od strony wystąpienia ze stosownym wnioskiem w ciągu 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, uprawdopodobnienia okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu, a także jednoczesnego dokonania niedokonanej w terminie czynności. Jak wynika z akt sprawy, skarga złożona została po negatywnym rozpatrzeniu przez organ wezwania do usunięcia naruszenia prawa, które stronie skarżącej doręczono w dniu [...] listopada 2010r., w związku z czym termin do złożenia skargi upływał wobec strony skarżącej w dniu [...] grudnia 2010r. Z uwagi na to, iż skarga złożona została w dniu [...] grudnia 2010r., uznać należy iż bezsprzecznie nastąpiło to z przekroczeniem ustawowego terminu do wniesienia skargi. Oceniając argumenty podniesione przez stronę skarżącą we wniosku o przywrócenie terminu, trudno do patrzeć się braku winy w działaniu wnioskodawcy. Brak winy, który jest warunkiem sine qua non zasadności wniosku o przywrócenie terminu, polega na dołożeniu szczególnej i należytej staranności przy dokonywaniu czynności, do której strona jest zobowiązana. Przy ocenie zawinienia, bądź też jego braku, Sąd bierze pod uwagę czynnik obiektywny, rozpatrując czy strona dołożyła staranności, jakiej wymagać można od osoby dbającej w sposób należyty o swój interes prawny, czy też – przeciwnie – wykazała się niedbalstwem. W zaistniałym stanie faktycznym stwierdzić wobec tego należy, iż strona mogła dokonać czynności, do której została obowiązana w terminie. Brak dbałości o własny interes prawny wykazany w niniejszym przypadku, wskazuje jednoznacznie na niedochowanie wszelkiej staranności i usiłowanie przezwyciężenia przeszkód w dokonaniu czynności, będącej wszakże w interesie skarżącego. Zgodnie ze stanowiskiem wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 2 października 2002r., sygn. akt V SA 793/02 – o braku winy można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Jak natomiast wynika z argumentacji przedstawionej we wniosku, strona skarżąca nie zadbała o to, aby skarga jego wniesiona została we właściwym terminie do właściwego organu, jak również w sposób przekonywujący nie uprawdopodobniła brak winy w uchybieniu terminu. W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.