II SA/Bd 794/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Klotz (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Renata Owczarzak Sędzia WSA Małgorzata Włodarska Protokolant asystent sędziego Katarzyna Korycka po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 16 grudnia 2008 r. sprawy ze skargi M. W., P. O. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie grzywny w celu przymuszenia oddala skargę. II SA/Bd 794/08 Uzasadnienie Decyzją z dnia [...] grudnia 2006 r. znak [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Miasta W. na podstawie art. 68 ustawy Prawo budowlane nakazał współwłaścicielom: J. W. i M. W. opróżnienie lokali mieszkalnych nr 2, 6, 7, 9 w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul [...] we W. Ww. obowiązkom w trybie art. 108 kpa nadany został rygor natychmiastowej wykonalności. Jednocześnie zobowiązano współwłaścicieli do dokonania doraźnych zabezpieczeń. W dniu [...] kwietnia 2007 r. przeprowadzono oględziny w miejscu objętym powyższym nakazem i stwierdzono niewykonanie obowiązku. W związku z powyższym zobowiązanym przesłano upomnienie z dnia [...] czerwca 2007 r. znak: [...] wzywające do wykonania obowiązku pod rygorem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego stosownie do art. 15 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Skuteczne doręczenie upomnienia nastąpiło w dniu [...] czerwca 2007 r. Kolejne upomnienie zostało skierowane do P. O., który nabył udziały od J. W. W dniu [...] czerwca 2008 r. organ wystawił tytuł wykonawczy nr [...], na mocy którego zobowiązano P. O. do wykonania obowiązku zgodnie z klauzulą o skierowaniu tytułu wykonawczego do egzekucji, poprzez zastosowanie grzywny w celu przymuszenia. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] na podstawie art. 1a pkt 12b, art. 2 § 1 pkt 10, art. 6 § 1, art. 20 § 1 pkt 4, art. 22 § 4, art. 64 a § 1 pkt 1, art. 121 § 2, art. 122 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wszczęte zostało postępowanie egzekucyjne w administracji w stosunku do P. O. i nałożono na niego grzywnę w celu przymuszenia w wysokości [...] zł. Tytuł wykonawczy został wystawiony również na drugiego współwłaściciela M. W. w dniu [...] czerwca 2008 r. nr [...]. W tym samym dniu zostało wszczęte postępowanie egzekucyjne postanowieniem nr [...] i nałożona została grzywna w celu przymuszenia w wysokości [...] zł. M. W. złożył zażalenie na wydane postanowienie. Oświadczył, że nie jest właścicielem lokalu mieszkalnego objętego postanowieniem. Istnieje błąd co do osoby zobowiązanej. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego zażalenie potraktował jako zgłoszone zarzuty w trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] organ I instancji nie uwzględnił zgłoszonego zarzutu. Stwierdził w uzasadnieniu, że odpis zwykły księgi wieczystej stan na [...] kwietnia 2008 r. potwierdza, że jest on właścicielem w [...] udziału nieruchomości. P. O. w piśmie z dnia [...] czerwca 2008 r. złożył zażalenie od postanowienia PINB z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...]. W treści zażalenia wyjaśnił, że lokal nr 6 opuszczony został w 2007 r. i stosownie do nakazu zawartego w decyzji z dnia [...] grudnia 2006 r. "zostają przeprowadzone zabezpieczenia lokalu". Lokal nr 2 został opuszczony w dniu [...] kwietnia 2008 r. Ww. oświadczył, że w terminie do [...] lipca zostaną przeprowadzone odpowiednie prace związane z zabezpieczeniem i remontem. W stosunku do lokali nr 7 i 9 ze względu na brak opróżnienia ich obowiązek nie może zostać zrealizowany, ponieważ lokatorzy odmawiają ich opuszczenia. P. O. oświadczył, że w związku z powyższym zostały podjęte odpowiednie kroki, mające na celu opuszczenie tych lokali, tj. zostały skierowane do sądu wnioski o eksmisję. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2008 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu zażalenia P. O. utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia. Na powyższe postanowienie M. W. oraz P. O. wnieśli skargę do Sądu, w której nie zgodzili się z jego uzasadnieniem. W ich przekonaniu postanowienie i tytuł wykonawczy wydano nie uwzględniając wszystkich współwłaścicieli. W tym samym dniu skarżący złożyli wniosek do organu I instancji o wstrzymanie egzekucji i uznanie nieważności decyzji z dnia [...] grudnia 2006 r. [...], gdyż decyzja ta nie uwzględnia wszystkich współwłaścicieli. Załączyli również do akt wypis z rejestru gruntów, i oświadczyli, że współwłaścicielem nieruchomości jest również R. Ś. Organ odnosząc się do powyższego zarzutu w piśmie z dnia [...] września 2008 r. stwierdzi, że wskazana osoba jest właścicielem wyodrębnionej części ww. nieruchomości (cz. handlowej), dla której założono odrębną księgę wieczystą i nie jest on stroną postępowania dotyczącego lokali mieszkalnych. W udzielonej odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto, stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 - dalej zwaną p.p.s.a.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpatrując sprawę w świetle powyższych kryteriów, stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie zostało wydane zgodnie z prawem. Podkreślić należy, że źródłem obowiązku, którego realizacja stanowi przedmiot prowadzonego postępowania egzekucyjnego jest decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta W. z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...], która nakłada na współwłaścicieli obowiązek. Skarżący nie skarżyli tej decyzji w toku instancji, zatem nabrała ona waloru ostateczności. Do momentu wszczęcia postępowania egzekucyjnego skarżący nie podjęli próby wzruszenia tej decyzji w trybie nadzwyczajnym. W ocenie Sądu organ właściwy do prowadzenia egzekucji administracyjnej nie jest władny uchylać, zmieniać czy też w inny sposób weryfikować ostatecznej decyzji administracyjnej, która podlega wykonaniu. Z akt sprawy wynika, że dowodem na niespełnienie przez zobowiązanych podlegającego egzekucji obowiązku były przeprowadzone przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego i potwierdzone protokołami oględziny na terenie lokali mieszkalnych w dniu [...] kwietnia 2007 r., [...] czerwca 2008 r. Sami skarżący nie podali, aby obowiązek określony w decyzji z dnia [...] grudnia 2006 r. został przez nich wykonany w całości. Zdaniem Sądu skoro w toku postępowania skarżący nie wykazali, że nałożony obowiązek został wykonany, zastosowanie środka egzekucyjnego w postaci grzywny w celu przymuszenia było uzasadnione. Sąd podkreśla ponadto, że stosownie do art. 122 § 3 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn.: Dz. U. z 2002 r., Nr 110, poz. 968 ze zm.), zobowiązanemu służy prawo zgłoszenia zarzutów i wniesienia zażalenia w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego (art. 33 i 34) oraz prawo wniesienia zażalenia na postanowienie o nałożeniu grzywny. Wykonanie obowiązku stanowi podstawę uznania zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej (art. 33 pkt 1 ustawy), a jego uwzględnienie prowadzi do umorzenia postępowania egzekucyjnego (art. 34 § 4 ustawy). Skutku takiego nie wywołuje natomiast zażalenie w sprawie nałożonej na zobowiązanego grzywny w celu przymuszenia. W tym bowiem wypadku organ egzekucyjny nie bada merytorycznie sprawy, ale jedynie zasadność zastosowania środka egzekucyjnego. Z akt sprawy nie wynika, aby skarżący w trakcie postępowania egzekucyjnego zgłaszał zarzut wykonania obowiązku na podstawie wyżej wskazanego przepisu ustawy. W związku z powyższym Sąd I instancji stwierdził, iż zaskarżone postanowienie organu II instancji jest zgodne z art. 122 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, a wysokość nałożonej nim grzywny jest zgodna z art. 121 § 2 oraz 4 powołanej wyżej ustawy. Z tych względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji.