II SA/Bd 801/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz Sędziowie: Sędzia WSA Krzysztof Gruszecki Sędzia WSA Grażyna Malinowska-Wasik (spr.) Protokolant Magdalena Gadecka-Kauczor po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 7 stycznia 2009 r. sprawy ze skargi K. B. i H. K. na uchwałę Rady Gminy [...] z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie zarzutu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia odrzucić skargę II SA/Bd 801/08 Uzasadnienie K. B. i H. K. – współwłaściciele działki nr 138/1 położonej w miejscowości L. O. wnieśli w dniu [...] lipca 2007 r. na podstawie art. 24 ust.1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999r., nr 15, poz. 139 ze zm.) zarzuty do obejmującego wyżej wymienioną działkę projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi [...] w gminie B. B. – w zakresie zawartych w § 9 pkt 25 ustaleń dotyczących oznaczonego symbolem 293KS/U terenu usług komunikacyjnych, na którym znajduje się należąca do nich działka. K. B. i H. K. kwestionując przeznaczenie terenu na usługi komunikacyjne stwierdzili, że: • ze względu na to, iż w związku z planowaną modernizacją trasy S-10 W.-S. oraz jej założeniami techniczno-komunikacyjnymi będzie istniała możliwość zastosowania do działki nr 138/1 tylko zjazdów i wjazdów prawoskrętnych, ograniczony zostanie w znacznym stopniu ruch pojazdów mających korzystać z przewidzianej na wymienionej działce infrastruktury. • lokalizacja na działce 138/1 obiektów o charakterze MOP (Miejsca Obsługi Pojazdów) w postaci stacji benzynowych, restauracji, hoteli i innych obiektów służących obsłudze podróżnych jest niecelowa ekonomicznie z uwagi na istnienie już w bliskiej odległości obiektów o podobnym charakterze; nie pojawili w związku z tym potencjalni nabywcy gruntu, którzy chcieliby inwestować w tym kierunku, zaś byli zainteresowani zakupieniem działki na cele mieszkalno-usługowo-handlowe. • wskazana byłaby w związku z powyższym zmiana funkcji terenu działki 138/1 na mieszkalno-usługowo-handlową, zwłaszcza w części od ul. [...] wzdłuż wschodniej strony modernizowanej drogi S10, tym bardziej, że działki położone przy skrzyżowaniu ul. [...] z S10 już mają taki charakter; podmioty inwestujące w obiekty handlowe średnio i wielkopowierzchniowe rozwiązałyby sprawy skomunikowania i rozwinięcia węzła komunikacyjnego trasy S10 nad drogą lokalną; budowa obiektów mieszkalno-usługowych spowodowałaby napływ do gminy nowych obywateli i zwiększenie liczby miejsc pracy. Uchwałami nr [...] i nr [...] z dnia [...] grudnia 2007 r. podjętymi na podstawie art. 24 ust.3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. (Dz. U. z 1999 nr 15, poz. 139 ze zm.) w związku z art. 85 ust.2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003, nr 80, poz. 717 ze zm.) Rada Gminy [...] odrzuciła zarzuty K. B. i H. K. odnoszące się do zapisów projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dotyczących obszaru, na którym usytuowana jest działka nr 138/1. Z uzasadnień uchwał, które są tożsame wynika, że działka nr 138/1 została przeznaczona w projekcie planu na teren usług komunikacyjnych z lokalizacją na nim tzw. MOP (miejsce obsługi podróżnych) w ramach koncepcji Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad w [...] dotyczącej przebudowy drogi krajowej S-10 oraz, że projekt planu został zgodnie z art. 18 ust.2 pkt 4 lit. g ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, uzgodniony z zarządem drogi krajowej. Zlokalizowanie zaś funkcji mieszkaniowej w związku z zagrożeniami wynikającymi z oddziaływania drogi ekspresowej o znacznym natężeniu ruchu wiąże się z koniecznością ustalenia nieprzekraczalnej linii zabudowy w odległości 110m od zewnętrznej krawędzi jezdni. Przewidywane szkodliwe oddziaływanie ruchu na drodze ekspresowej na teren przyległy uzasadniło ustalenie takiej właśnie zwiększonej w stosunku do wymaganej przepisem art. 43 ust.1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2007 r. nr 19, poz. 115 ze zm.) dla drogi krajowej ekspresowej poza terenem zabudowanym co najmniej 40-metrowej odległości od zewnętrznej krawędzi jezdni usytuowania obiektów budowlanych. Działka natomiast 138/1 leży bezpośrednio przy projektowanej drodze S-10, a jej część znajduje się w pasie 40m objętym ustawowym zakazem zabudowy. Niezależnie od powyższego w uzasadnieniu uchwały wskazano, iż wprowadzenie na terenie działki nr 138/1 funkcji usług komunikacyjnych jest zgodne z założeniami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] przyjętym uchwałą Rady Gminy z [...] lutego 2001 r. Nawiązując do podnoszonej w zarzutach kwestii wjazdów i zjazdów w motywach uchwały powołano się na zabezpieczenie na terenie działki nr 138/1 funkcji komunikacyjnych w zakresie włączenia do ruchu na drogę krajową – przewidziano zorganizowanie połączeń lokalnych w ramach dróg obsługujących tereny przyległe do drogi ekspresowej, które to drogi przechodzą między innymi przez teren tejże działki. Wskazano ponadto, iż jakkolwiek art. 64 Konstytucji RP przewiduje ochronę własności, to jednak art. 10 ust.1 pkt 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym uprawnia radę gminy do określenia w planie linii rozgraniczających drogi publiczne, do których należy także droga biegnąca poprzez teren działki wnoszących zarzut po obrzeżach miejsca obsługi podróżnych (tzw. MOP), zaś podstawę prawną dla usytuowania MOP stanowi § 110 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999 r., nr 43, poz. 430). Uchwały odrzucające zarzuty doręczono: K. B. w dniu [...] grudnia 2007 r., a H. K. – w dniu [...] grudnia 2007 r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. K. B. i H. K. podnieśli, że nie jest pewne czy przewidywana przez Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych i Autostrad, przyjęta w projekcie planu możliwość włączenia się z działki nr 138/1 do przyszłej drogi S-10 poprzez prawoskręty zostanie zaprojektowana, a w przypadku braku bezpośredniego włączenia funkcja projektowanych usług komunikacyjnych dla terenu, na którym działka się znajduje straci rację bytu, bowiem łączność tejże działki z S-10 istniałaby tylko poprzez usytuowane w znacznej odległości – 5km węzły komunikacyjne w [...] lub [...] i mało prawdopodobne jest, by użytkownicy drogi S-10 chcieliby taką odległość pokonywać. Ponadto skarżący, podobnie jak w zarzutach do planu, wskazali na istniejące już w bliskiej okolicy obiekty do obsługi pojazdów. Według skarżących za zmianą planowanej funkcji ich działki na mieszkalną przemawia także możliwość dojazdu do niej od strony [...], względnie zagwarantowanie bezpośredniego skomunikowania w przyszłości z projektowaną drogą S-10. W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy [...] wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. zważył, co następuje: Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy sąd administracyjny obligowany jest zbadać, czy spełnione zostały niezbędne warunki dopuszczalności skargi. Jednym z nich jest wniesienie skargi z zachowaniem wymaganego terminu. Jakkolwiek kwestię powyższego terminu reguluje art. 53 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270), to odrębne unormowanie w tym zakresie zawiera mająca zastosowanie w rozpatrywanej sprawie ustawa szczególna z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 1999 r., nr 15, poz. 139 ze zm.). W myśl art. 24 ust.4 wskazanej ustawy uchwałę o odrzuceniu zarzutu w całości lub części, wnoszący zarzut może zaskarżyć do sądu administracyjnego w terminie 30 dni od dnia jej doręczenia. Jak wynika z akt sprawy uchwałę Rady Gminy [...] z dnia [...] grudnia 2007 r. K. B. otrzymał w dniu [...] grudnia, a H. K. [...] grudnia 2007 r. Uchwała nie zawierała pouczenia o prawie i trybie jej zaskarżenia. W celu wyeliminowania tego uchybienia Wójt Gminy [...] skierował do skarżących w dniu [...] stycznia 2008 r. pisma informujące ich o uprawnieniu wynikającym z art. 24 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. i stwierdzające, iż przywraca się 30-dniowy termin do wniesienia ewentualnej skargi, który to termin rozpoczyna bieg od daty doręczenia tegoż pisma. Treść tychże pism była wadliwa, bowiem nie mogły i nie przywróciły, jak również nie przedłużyły terminu zaskarżenia uchwały do sądu administracyjnego. Termin ten upłynął bezskutecznie dla K. B. w dniu 23 stycznia 2008 r., a dla H. K. – w dniu [...] stycznia 2008 r. Stosując się natomiast do treści pisma z dnia [...] stycznia 2008 r. wyżej wymienieni wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. skargę pismem z dnia [...] lutego 2008 r., które wpłynęło do Urzędu Gminy [...] w dniu [...] lutego 2008 r. Niniejsza skarga, jako złożona po upływie ustawowego terminu, podlega na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270) odrzuceniu. Jakkolwiek brak w uchwale pouczenia skarżących o terminie i sposobie jej zaskarżenia oraz dodatkowe mylące pismo w przedmiocie możliwości zaskarżenia tejże uchwały, do którego skarżący się zastosowali, nie wpłynęły na bieg terminu do wniesienia skargi, będącego terminem ustawowym i rozpoczynającym się od daty określonej w przepisie, to jednak w zaistniałej sytuacji skarżący będą mogli skorzystać z prawa do złożenia wniosku o przywrócenie przez Sąd uchybionego terminu. Zgodnie bowiem z art. 86 § 1 cytowanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270)m jeśli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócić termin, o ile spełnione zostaną pozostałe warunki określone w art. 87 wskazanej ustawy. Nadto istnieje możliwość złożenia bezpośrednio w Sądzie wniosku o przywrócenie 7-dniowewgo terminu, o którym mowa w art. 87 § 1 tejże ustawy, do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, którego to terminu zachowanie stanowi bezwzględnie wymaganą przesłankę skutecznego ubiegania się o przywrócenie 30-dniowego terminu do wniesienia skargi. Uznając z przedstawionych wyżej względów skargę za niedopuszczalną, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270) orzeczono jak w sentencji postanowienia.