II SA/Bd 804/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA: Elżbieta Piechowiak Sędzia WSA: Grażyna Malinowska-Wasik Sędzia WSA: Małgorzata Włodarska (spr.) Protokolant: Mariusz Pawełczak po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2005r. na rozprawie sprawy ze skargi Elżbiety i Grzegorza S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] 2004r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta W. z dnia [...] 2003r. nr [...], 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, 3. zasadza od Wojewody [...] na rzecz skarżących Elżbiety i Grzegorza małżonków S. kwotę 535,68 złotych (pięćset trzydzieści pięć złotych i sześćdziesiąt osiem groszy) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. II SA/Bd 804/04 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] 2004 r., Nr [...] Wojewoda [...], na podstawie art. 138 § l pkt l kpa, po rozpoznania odwołania Elżbiety i Grzegorza S. od decyzji Prezydenta Miasta W. z dnia [...] 2003 r., nr [...] znak [...], zatwierdzającej projekt budowlany i wydającej pozwolenie na dobudowę werandy do budynku mieszkalnego usytuowanego na działce przy ul. [...] we W. - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu tej decyzji wskazano, że E. i G. S. zarzucili organowi I instancji wydanie decyzji z naruszeniem dóbr osób trzecich poprzez zezwolenie na zacienienie ich działki i okien domu oraz bez zgodnego z przepisami prawa budowlanego uzgodnienia z Zakładem Gazowniczym. Tymczasem z aneksu do projektu budowlanego opracowanego przez projektanta wynika, że projektowana dobudowa werandy nie zaciemni okien parteru, ani pietra w domu E. i G. S., ani nie ograniczy wpływu światła do ich pomieszczeń na parterze i na piętrze. Ponadto weranda projektowana jest na istniejącym fundamencie zabudowy tarasu wejściowego i pod istniejącym zadaszeniem. Nie będą więc prowadzone żadne prace ziemne .związane z realizacją inwestycji, które mogłyby narazić na uszkodzenie istniejącą sieć gazową, a Zakład Gazowniczy w B. nie wniósł żadnych uwag co do ewentualnej niezgodności z przepisami prawa i bezpieczeństwa eksploatacji rurociągu. Elżbieta i Grzegorz S. złożyli na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, twierdząc że jest ona dla nich krzywdząca i niezgodna z obowiązującymi przepisami prawa, z których wynika konieczność zachowania określonych odległości od granicy działki. Podnieśli, że nigdy nie zgadzali się na budowę werandy na granicy ich działki, bo to narusza ich dobro ponieważ powoduje zacienienie ich działki i domu oraz ze wykonana przez projektanta "linijka słońca" nie odzwierciedla rzeczywistej sytuacji, ponieważ nie uwzględnienie cienia rzucanego przez domy stojące na przeciwko, a także, że taras, na którym ma zostać zbudowana weranda jest samowolą budowlaną. Ponadto wskazali, że odległość biegnącego w ziemi gazociągu od fundamentów przyszłej werandy jest niezgodne z obowiązującymi przepIsamI, co powoduje zagrożenie bezpieczeństwa eksploatacji. Podkreślili iż bardzo ważnym uchybieniem dotychczasowego postępowania administracyjnego było nie przeprowadzenie wizji lokalnej, o którą prosili na każdym etapie tego postępowania. Wydanie decyzji bez jej przeprowadzenia uznali za niewłaściwe. Wnieśli o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, twierdząc że projekt budowlany jest zgodny z wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu, a także z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi oraz z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Włocławka. Wskazał, że organ administracji rozstrzygając sprawę musi mieć na uwadze zasadę ogólną wyrażaną wart. 7 kpa wymagającą uwzględnienia słusznego interesu stron i pozytywnie powinien rozstrzygnąć wniosek tej strony która w toku postępowania wykaże, iż budowa przy granicy w nieruchomością sąsiednią nie narusza zasad współżycia społecznego i nie zakłóci korzystania z niej ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społecznogospodarczego przeznaczenia nieruchomości, a ponadto nie utrudni zabudowy działki sąsiedniej. Poza tym podtrzymał argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Na wstępie wskazać należy, iż stosownie do treści przepisu art. l ustawy z dnia 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (DZ.U. Nr 153 poz. 1269), Sąd Administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że sąd rozpatrując skargę ocenia czy zaskarżona decyzja, me narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z przepisami art. 6, 7. 8, 9. 11, 77 § l i art. 107 §3 k.p.a, organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa, w toku postępowania podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, obowiązane prowadzić są postępowanie w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa oraz należycie i wyczerpująco informować strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego, powinny wyjaśniać stroną zasadność przesłanek, którymi kieruje się przy załatwieniu sprawy, zobowiązane są zebrać i rozpatrzeć cały materiał dowodowy w sposób wyczerpujący, a ponadto zawrzeć w uzasadnieniu swojej decyzji fakty, które uznały za udowodnione, dowody na których się oparły oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówiły wiarygodności i mocy dowodowej. W sprawie niniejszej doszło do naruszenia powyższych zasad postępowania administracyjnego, co mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Wskazać należy, iż postępowanie dotyczące dopuszczalności sytuowania obiektu budowlanego w granicy jest elementem postępowania o pozwolenie na budowę. W każdym postępowaniu o pozwolenie na budowę organ administracji ma obowiązek uwzględnienia art. 5 ustawy z dnia 7.07.1994 r. Prawo budowlane (tj. DZ.U. Nr 207 z 2003 r. poz. 2016). Tym bardziej powinien pamiętać o powyższym, gdy postępowanie dotyczy budowy przy granicy, a właściciel nieruchomości sąsiedniej sprzeciwia się planowanej lokalizacji. Zgodnie z treścią przepisu art. 5 ust. l pkt 6 Prawa budowlanego, w brzmieniu obowiązującym w czasie wydawania zaskarżonej decyzji. obiekt budowlany należy projektować, budować, użytkować i utrzymywać zgodnie z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, obowiązującymi Polskimi normami oraz zasadami wiedzy technicznej, w sposób zapewniąjący ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich. Ochrona ta jest bardzo szeroka, a wyliczenie zawarte w art. 5 ust. 2 Prawa budowlanego ma charakter jedynie przykładowy. Ta ochrona może się wiązać z możliwością prawidłowej zabudowy lub innego zagospodarowania działki sąsiedniej, a także możliwością korzystania z tej działki według zasad wynikąjących z przepisów o treści i wykonywaniu własności (E. Janeczko: Dopuszczalność sytuowania budynku bezpośrednio przy granicy działki budowlanej, "Rejent" 2001/10/13). Okoliczności te powinny być brane pod uwagę przy wydawaniu pozwolenia na budowę i wynikać z uzasadnienia decyzji. W toku postępowania o pozwolenie na wybudowanie werandy na granicy działki powinna być przeprowadzona szczegółowa analiza wpływu tej budowli na możliwość korzystania przez skarżących ze swojej nieruchomości zgodnie z jej przeznaczeniem. Powinno to znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. W niniejszej sprawie ograniczono się jedynie do uzyskania tzw. ,,linijki słońca". Wynika z niej, że projektowa weranda nie zacienia okien i nie ogranicza wpływu światła do pomieszczeń budynku skarżących. W części opisowej "linijki słońca" wskazano jednak, że cień padający od istniejącego budynku inwestorów na budynek sąsiedni należący do skarżącego jest znaczny, a usytuowanie budynku skarżących już w założeniach urbanistycznych było niekorzystne w zakresie dopływu promieni słonecznych do ich pomieszczeń. Znaczny stopień zacienienia domu i działki skarżących potwierdzają zdjęcia fotograficzne znajdujące się w aktach administracyjnych i sądowych. Należy wziąć pod uwagę, to że sytuacja skarżących jest szczególna. Grzegorz S., jak wynika to z zaświadczenia lekarza okulisty, od dzieciństwa choruje na zwyrodnienie barwnikowe siatkówki, czyli ślepotę zmierzchową. Wszelkie zacienienia, obniżenia jaskrawości światła. powodują pogorszenia widzenia, trudności w poruszaniu się i samodzielnej egzystencji. Dom i mały ogródek przed domem (innego nie ma) są tymi miejscami, w których jako osoba nie w pełni sprawna może bezpiecznie przebywać. Tymczasem nasłonecznienie domu jest bardzo słabe, a dodatkowo projektowana weranda o wysokości ok. 4.3 m znacząco zacieni ogród. Niewątpliwie w sposób istotny pogorszy to sytuację skarżącego i jego rodziny ( żona i dwójka dzieci). Ich sytuacja ulegnie niekorzystnej zmianie, niewspółmiernej do korzyści, jakie odniosą z dobudowania werandy na granicy działki inwestorzy-właściciele działki sąsiedniej. Tymczasem rozstrzygając sprawę organ administracji musi w szczególności mieć na uwadze zasadę ogólną wyrażoną w art. 7 k.p.a wymagającą uwzględnienia słusznego interesu stron. Pozytywnie powinien rozstrzygnąć wniosek tej strony, która wykaże w toku postępowania, iż budowa przy granicy z nieruchomością sąsiednią nie narusza zasad współżycia społecznego i nie zakłóci korzystania z niej ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości (A. Plucińska-Filipowicz: Okno na podwórze "Rzeczpospolita" 2001, Nr 4, str. 6). W niniejszej sprawie zabrakło ustaleń organów obu instancji w zakresie zapewnienia ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich w procesie projektowania obiektu budowlanego na granicy działki oraz analizy sytuacji stron w kontekście art. 5 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Nienależyte rozważenie wszystkich okoliczności sprawy stanowiło naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy i dlatego orzeczono na podstawie art. 145§1 pkt 1 lit c i art. 135 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( DZ.U. Nr 153 poz. 1270), jak w pkt 1 sentencji wyroku. O wstrzymaniu zaskarżonej decyzji orzeczono na podstawie art. 152, a o kosztach postępowania na podstawie art. 200 tej ustawy.