II SA/Bd 811/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Wiesław Czerwiński (spr.) Sędziowie WSA: Sędzia WSA Krzysztof Gruszecki Sędzia WSA Anna Klotz Protokolant Jakub Jagodziński po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 18 grudnia 2007r. sprawy ze skargi E.G., T.G., G.P. i E.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2007r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] lipca 2007r. nr [...], 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżących: a) E. i G.P. 500 zł. (pięćset) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, b) E. i T.G. 500 zł. (pięćset) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. II SA/Bd 811/07 UZASADNIENIE Wójt Gminy L. powiat W. decyzją z dnia [...] r., Nr [...], po rozpatrzeniu wniosku D. i D. D. ustalił warunki zabudowy na budowę budynku handlowo-mieszkalnego, w tym powierzchni handlowej użytkowej ok. 491,8 m2 wraz z przyłączami infrastruktury technicznej: energetycznym, wodociągowym i kanalizacyjnym oraz budowie zjazdu publicznego do drogi gminnej, położonymi na terenie działki nr [...] wraz z działką nr [...] (działka stanowi własność inwestora) działką nr [...] (w tej części droga gminna) w obrębie ewidencyjnym L. W decyzji wskazano na rodzaj, miejsce i przedmiot zamierzenia inwestycyjnego, warunki wynikające ze szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych i szczególnych, w tym parametry, cechy i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, wymagania szczególne w oparciu o przepisy § 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U Nr 16, poz. 1588), dostępu do drogi publicznej, ustalenia w zakresie ochrony środowiska i zdrowia ludności, warunki w zakresie obsługi infrastruktury technicznej i komunikacji. W uzasadnieniu decyzji przedstawiono przebieg postępowania administracyjnego w tym zastrzeżenia stron postępowania. Podniesiono, że teren objęty inwestycją położony jest w obszarze, na którym nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, ale działka nr [...] spełnia warunek zawarty w przepisie art. 61 ust.1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, tj.: a) sąsiednie działki są zabudowane budynkami mieszkalnymi oraz budynkami mieszkalno -handlowymi, stąd można było określić wymagania dotyczące nowej zabudowy, b) jest zapewnienie zaopatrzenia działki inwestycyjnej w media infrastruktury technicznej - (załączono umowy i potwierdzenia) c) teren jest objęty zgodą na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze, uzyskaną przy sporządzaniu poprzedniego planu zagospodarowania przestrzennego, który utracił swą moc na podstawie art. 67 ustawy, o którym mowa wart. 88 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Działka inwestycyjna, wg tego planu oznaczona była symbolem " [...] - teren zabudowy mieszkalno - usługowej" i tym samym posiada zgodę właściwego Ministra na zmianę przeznaczenia gruntu rolnego na cele nierolnicze. Działka inwestycyjna posiada następujące formy dostępu do drogi publicznej: – poprzez działkę nr [...], będącą własnością Inwestorów - przejście; – umowę dzierżawy (wraz z aneksem do niej) na tymczasowy dojazd do działki inwestycyjnej poprzez działkę nr [...] - z terminem ważności "na czas nieokreślony"; - potwierdzona notarialnie służebność gruntową przejazdu i przechodu przez działkę nr [...], do dnia zapewnienia nieruchomości władnącej przez jej właścicieli innego dostępu do drogi publicznej. Inwestor podtrzymuje, że docelowy wjazd na działkę inwestycyjną będzie odbywał się (po wyburzeniu istniejącego sklepu i budynku gospodarczego) poprzez działkę nr [...], stanowiącą własność inwestorów i wybudowany nowy zjazd do drogi gminnej. Inwestorzy przewidują również lokalizację przejścia dla pieszych, od strony zachodniej istniejącego budynku mieszkalnego przez działkę nr [...]. W związku z tym, że inwestorzy dostarczyli zarówno umowę dzierżawy z [...], jak i notarialnie potwierdzoną służebność przejścia i przejazdu poprzez działkę nr [...] można było uznać, iż warunek dostępu do drogi publicznej został spełniony. Decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi (prawo ochrony środowiska, prawo wodne, ustawą o drogach publicznych, prawo geologiczne, górnicze, ochrona zabytków itp.). Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli G. i E. P. oraz E. i T. G. Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. decyzją z dnia [...] sierpnia 2007 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Wójta Gminy L. z dnia [...] lipca 2007 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, że zaskarżona decyzja została wydana prawidłowo z uwzględnieniem istniejącego stanu faktycznego oraz obowiązujących przepisów prawa. Zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.) zmiana zagospodarowania przestrzennego terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonania innych robót budowlanych, także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86 i wymaga ustalenia, w drodze decyzji warunków zabudowy. Decyzję taką wydaje wójt, burmistrz, albo prezydent miasta, po uzgodnieniu z organami, których mowa wart. 54 ust. 4 i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi (art. 60 ustawy). W myśl przepisu art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia wymienionych w tym przepisie warunków. Podniesiono, że wymagane uzgodnienia zostały dokonane w formie postanowień. W przypadku uzgodnienia, o którym mowa wart. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy, dot. obszarów przyległych do pasa drogowego, nie jest wymagane odrębne uzgodnienie. Odrębne uzgodnienie oznacza, bowiem zajęcie stanowiska przez inny organ (art. 106 k.p.a.), natomiast w tym przypadku uzgodnienia dokonałby ten sam organ, który wydaje decyzję. Jeśli chodzi o zarzut dotyczący prowadzenia dojazdu do drogi publicznej, to zarzut ten uznano za chybiony na tym etapie postępowania. Może mieć znaczenie na etapie dokumentacji projektowej, zaś przedmiotowa sprawa dotyczy ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu i tym zakresie organ II instancji rozpatruje sprawę mając na uwadze art. 61 ust. 1 ustawy. Innymi słowy, organ II instancji orzeka w granicach danej sprawy. Wskazano, że organ administracji orzeka na podstawie aktualnego stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania decyzji, stąd nie jest zasadne powołanie się na przepisy ustawy, która wchodzi w życie [...] września 2007r. Projekt decyzji o ustaleniu warunków zabudowy został sporządzony przez uprawnionego urbanistę zgodnie z dyspozycją art. 60 ust 4 ustawy. Ten sam urbanista sporządził analizę stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji, co nie jest sprzeczne z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przedstawiona analiza, a także załączona do niej część graficzna w postaci mapy sytuacyjno-wysokościowej pozwala stwierdzić, że analiza spełnia wymogi zawarte w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (tj. Dz. U. 2003, Nr 164, poz. 1588). Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 61 ust. 1 tj. braku dostępu do drogi publicznej SKO stwierdziło, wbrew odmiennemu przekonaniu Odwołujących, iż zarzut ten jest również nietrafny. Przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.) definiują pojęcie dostępu do drogi publicznej. Przez dostęp do drogi publicznej należy rozumieć bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. W analizowanej sprawie organ I instancji prawidłowo uznał, iż ta przesłanka została spełniona, albowiem aktem notarialnym z dnia [...]. Rep. [...] została ustanowiona służebność gruntowa przejazdu i przechodu na rzecz każdoczesnego właściciela nieruchomości sąsiedniej tj. działki [...]. Tym samym Kolegium nie podziela stanowiska Odwołujących, iż działka nie posiada dostępu do drogi publicznej w świetle przepisów ustawy. Posiada ona także inny dojazd zagwarantowany umową z [...]. Reasumując, należy stwierdzić, że analiza wykazała, iż możliwe jest ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, wobec spełnienia przesłanek określonych wart. 61 ust. 1 ustawy. Zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z obowiązującymi przepisami. Skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego złożyli E. i T. G. oraz G. i E. P. Sprawy zostały połączone do wspólnego rozstrzygnięcia. G. E. P., reprezentowani przez pełnomocnika, wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji. W ocenie skarżących działka nie posiada dostępu do drogi publicznej. Dojazd do działki będzie możliwy po wyburzeniu przez inwestora istniejącego sklepu usytuowanego na działce [...] i po budowie zjazdu publicznego. Dostępu do drogi publicznej nie załatwi służebność gruntowa przejazdu i przechodu przez działkę nr [...], albowiem nie ma tam innej drogi. Działkę inwestora oddziela od działki [...] płot, a za nim jest podmokły teren uniemożliwiający jakikolwiek dojazd. W ocenie skarżących zdefiniowany w ustawie z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym dostęp do drogi publicznej jest przez SKO błędnie interpretowany. W myśl art. 2 pkt 14 powołanej ustawy przez dostęp do drogi publicznej należy rozumieć bezpośredni dostęp do tej drogi, albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną, albo przez ustanowienie służebności drogowej. Ustanowienie służebności drogowej winno gwarantować faktyczną i rzeczywistą możliwość dostępu, jak również obsługi komunikacyjnej nieruchomości. E. i T. G. w swojej skardze również wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji. W swojej skardze podnieśli następujące okoliczności: 1. Decyzja Wójta Gminy L. z dnia [...] lipca 2007r. Nr [...] ustalała warunki zabudowy, a nie jak pisze SKO we W. na stronie pierwszej decyzji z [...] sierpnia 2007r. warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. 2. Decyzja z dnia [...]r. Wójta Gminy L dotyczyć powinna zjazdu z drogi publicznej ([...]) poprzez dz. nr [...] do dz. nr [...] w obrębie L., a nie publicznego do drogi gminnej z dz. nr [...] poprzez dz. nr [...] do dz. nr [...] publiczna) w obrębie ewidencyjnym L., gmina L. 3. Z postanowienia Powiatowego Zarządu Dróg we W. z/s w [...], z dnia [...].; znak: [...] wynika, że Dyrektor PZD we W. uzgodnił na podstawie art.53 ust. 4 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz na podstawie art. 106 § 5 K.p.a. projekt decyzji o warunkach zabudowy m.in. budowy zjazdu publicznego do drogi gminnej, na działki nr [...] wraz z dz. nr [...] i dz. nr [...] (w tej części droga gminna) w obrębie ewidencyjnym L., gmina L. Tymczasem Dyrektor PZD we W. winien uzgodnić zjazd z drogi gminnej (dz. nr [...]) poprzez dz. nr [...] do dz. nr [...] w obrębie L., gminy L., a właściwie część drogi (dz. nr [...]) publicznej gminnej z dojazdem poprzez dz. nr [...] o nieruchomości dz. nr [...] w obrębie L. Zgodnie z wyrokiem WSA w Bydgoszczy z dnia 19.04.2005 r. sygn. akt II SA/Bd103/05 i art.39 ust.3 ustawy o drogach publicznych wydanie decyzji w pierwszej instancji winno być poprzedzone wydaniem decyzji przez wskazany w tej ustawie organ, decyzji czyli rozstrzygnięcia ze wszystkimi skutkami przewidzianymi prawem dla tego rodzaju rozstrzygnięć (art. 39 ust.3 ustawy o drogach publicznych przewidujący wydanie zezwolenia w postaci decyzji, stanowi lex specialis w stosunku do art. 106 § 5 K.p.a. przewidującego zajęcie stanowiska w postaci postanowienia ). W części graficznej kwestionowanej decyzji Wójta Gminy L. z dnia [...]r. i utrzymującej ją w mocy decyzji SKO we W. z dnia [...]r., brak jest ustalenia miejsca zjazdu z drogi publicznej na dz. nr [...], a zjazd z dz. nr [...] na dz. nr [...] i dojazd do dz. nr [...] nie ma w ogóle żadnego udokumentowania opisowego [decyzji o uzgodnieniu]. 4. Sporządzenie przez [...]. W. R. analizy funkcji i projektu decyzji o warunkach zabudowy zgodnie z wyrokiem WSA w Bydgoszczy z dnia 24.01.07 r. sygn. akt: II SA/Bd 1076/06 należy uznać za oczywiste uchybienie procesowe organu I instancji wymagającej powierzenia opracowaniu tych dokumentów przez różne osoby. 5. W odwołaniu z dnia [...] lipca 2007r. od decyzji Wójta Gminy L. z dnia [...] lipca 2007r. w punktach 4 i 5 uzasadnienia sygnalizowano, że dniu [...] lipca 2007 r. weszło w życie rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U Nr 20 poz.826). Odległość ciągu jezdnego od budynku mieszkalnego na dz. nr [...] musi być taka, aby zapewnić nie przekraczanie dopuszczalnego dźwięku w istniejącym budynku. SKO we Włocławku stwierdziło, że organ administracji orzeka na podstawie aktualnego stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania decyzji. Zgodnie z wyrokiem z dnia 3 marca 1993 r., sygn. akt. IV SA 1241/92 [patrz ONSA 3-4/92 poz.79 str.131] decyzja odwoławcza utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji w czasie, gdy obowiązywały już zmienione przepisy prawa materialnego wprowadzające nowe przesłanki rozstrzygnięcia sprawy, byłoby decyzją wadliwą w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Nie odniesienie się SKO we W do tej sprawy w ogóle jest naruszeniem prawa mogącym mieć wpływ na wynik odwołania. 6. Nie odniesienie się przez SKO we W. do punktów: 3,4,5,7 i 9 uzasadnienia do odwołania z dnia [...]r. od decyzji Wójta Gminy L. z dnia [...] lipca 2007 r., które to Kolegium nie ustosunkowało się do twierdzeń uważanych przez nas za istotne dla sposobu załatwienia sprawy uchybia obowiązkom wynikającym z art. 8 i 11 K.p.a. Samorządowe kolegium Odwoławcze we W. w odpowiedzi na skargi wniosło o ich oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonych decyzjach. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm., zwana dalej ustawą) wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku spełnienia warunków w nim wymienionych. Jednym z tych warunków jest m.in. tzw. zasada dobrego sąsiedztwa (przyjęta zresztą z nauki niemieckiej), która uzależnia wybudowanie nowych obiektów od dostosowania ich do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego, jak również ustalenie, że istniejące lub projektowane uzbrojenie tereny jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Zasada dobrego sąsiedztwa wydaje się być przede wszystkim pojęciem urbanistycznym, a dominującym sposobem wykładni przepisów określających tą zasadę winna być wykładnia celowościowa. Zgodnie z art. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym podstawą działań określających zasady kształtowania polityki przestrzennej powinien być ład przestrzenny i zrównoważony rozwój. Przez "ład przestrzenny" należy rozumieć takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. Powstająca nowa zabudowa musi odpowiadać charakterystyce już istniejącej zabudowy, czyli musi odpowiadać cechom już istniejącej zabudowy i sposobowi zagospodarowania terenu, – przez co należy rozumieć w szczególności gabaryty, formę architektoniczną obiektów budowlanych, usytuowanie linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. W tym celu wyznacza się tzw. obszar analizowany, zgodnie z wymogami § 2 pkt 4 i § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588) i na tej podstawie określa się wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu. Wniosek Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. wskazujący, że przedstawiona analiza, a także załączona do niej część graficzna w postaci mapy sytuacyjno - wysokościowej pozwala stwierdzić, że analiza spełnia wymogi zawarte w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z 26.8.2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588) jest przedwczesny. Dotyczy to 2 zagadnień: wskaźnika zabudowy działki i szerokości frontu budynku. Zgodnie z § 5 ust. 1 cytowanego rozporządzenia z 26.8.2003 r. wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego. Tymczasem w analizie stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji stwierdzono, że "wskaźnik zabudowy działek istniejących w analizowanym obszarze wynosi [...] – [...], więc planowane przez inwestora dwa sklepy w jednej długości budynku nie powinny przekraczać 40,m., stąd dla działki nr [...] należy przyjąć, że wskaźnik nie powinien przekraczać [...]. Nie wiadomo, na jakiej podstawie o długości sklepu wnioskuje się na podstawie wskaźnika zabudowy działki. Jeżeli jest to pomyłka i w istocie chodziło o średnią wielkość zabudowy [...] to obowiązkiem Samorządowego Kolegium Odwoławczego było to zauważyć i ewentualnie, po wyjaśnieniu, sprostować. Za trafny należy uznać zarzut zawarty w skardze E. i T. G. dotyczący nieustosunkowania się przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze do punktu [...] ich odwołania, w którym kwestionują brak ustaleń w zakresie określenia elewacji frontowej. Zgodnie z § 6 cytowanego rozporządzenia szerokość elewacji frontowej, znajdującej się od strony frontu działki (należy przez to rozumieć część działki budowlanej, która przylega do drogi, z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę - § 2 pkt 5 rozporządzenia) wyznacza się dla nowej zabudowy na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym z tolerancją 20%. Dopuszcza się wyznaczenie innej szerokości elewacji frontowej, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1. Przepis ten wymaga ustalenia w pierwszej kolejności średniej szerokości elewacji frontowej istniejącej zabudowy. Ustaleń takich w istocie nie dokonano. Planowany budynek porównano tylko z budynkiem handlowo - mieszkalnym istniejącym od strony zachodniej wysuwając na tej podstawie ogólny wniosek, że szerokość frontu budynku winna być zbliżona do budynku handlowo - mieszkalnego na działce nr [...]. Takie ustalenie nie odpowiada wymogom § 6 cytowanego rozporządzenia i przesądza o jego naruszeniu. Nie rozpoznając tego zarzutu SKO naruszyło art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. W ocenie sądu działka ma zapewniony dostęp do drogi publicznej. Trafny w tym zakresie jest pogląd Samorządowego Kolegium Odwoławczego, które powołało ustawową definicję dostępu do drogi publicznej. Ustanowienie służebności spełnia ten wymóg. Nie ma przy tym znaczenia czy droga faktycznie została wybudowana czy też nie. Istotne jest, że istnieje potencjalna możliwość przejazdu w drodze ustanowienia służebności. Dostęp do tej działki został zagwarantowany także w drodze umowy zawartej na czas nieokreślony z organem władającym terenem kolejowym. Pozostałe zarzuty skargi E i T. G. dotyczą problemów mających mniejsze znaczenie dla sprawy. Zarzut nieustosunkowania się w decyzji SKO do punktów [...] odwołania nie jest trafny. Samorządowe Kolegium Odwoławcze trafnie podniosło, że w przypadku uzgodnienia, o którym mowa w art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy, dotyczącego obszaru przyległego do pasa drogowego, nie jest wymagane odrębne uzgodnienie, należałoby dodać, drogi gminnej. "Odrębne uzgodnienie" oznacza zajęcie stanowiska przez inny organ. Nie ma instytucji uzgodnienia "z samym sobą". Podanie w decyzji o warunkach zabudowy nieobowiązującego obecnie rozporządzenia Ministra Środowiska z 9.1.2002 r. w sprawie dopuszczalnego poziomu hałasu w środowisku (Dz. U. nr 8, poz. 81) w warunkach rozpatrywanej sprawy, jakkolwiek jest uchybieniem, nie ma istotnego znaczenia. Obecnie obowiązuje rozporządzenie Ministra Środowiska z 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. Nr 120, poz. 826). Okoliczności te mogą mieć znaczenie przy projektowaniu budynku, a nadto z doświadczenia życiowego wynika, że tego rodzaju obiekty jak sklepy nie wywołują nadmiernych hałasów. Prawdą jest natomiast, że SKO do tego punktu odwołania się skarżących E.R. G. nie ustosunkowało się. Nie ma natomiast potrzeby, na tym etapie realizacji inwestycji, planowanie przebiegu urządzeń wodno - kanalizacyjnych. Będzie to istotne na etapie projektowania budynku i pozwolenia na budowę. Przepis art. 61 ust. 1 i następne ustawy z 23.3.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.) istotnie mówi o decyzji o warunkach zabudowy, a nie o decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Okoliczność ta nie ma jednak takiego znaczenia, aby mogła być samoistną podstawą uchylenia decyzji. Określenie zjazdu winno dotyczyć zjazdu z drogi gminnej, a nie zjazdu z działki do drogi. Sąd nie podziela poglądów skarżących E. i T. G. dotyczących konieczności wydawania decyzji, a nie opinii. Skarżący powołują się na stanowisko tut. sądu zawarte w wyroku z dnia 19.4.2005 r. sygn. II SA/Bd 103/05. Wyrażany tam pogląd dotyczy wydania samodzielnej decyzji administracyjnej wydanej na podstawie art. 40 ust. 1 ustawy z 25 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.). Przepis ten dotyczy zajęcia pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg. Przepis ten mówi wprost o konieczności wydania decyzji. Wydanie decyzji na podstawie art. 40 ust. 1 ustawy o drogach publicznych nie następuje w drodze współdziałania, a jest wynikiem załatwienia odrębnej sprawy administracyjnej. Tymczasem zaskarżona decyzja jest wydana na podstawie art. 61 ust. 1 i art. 59 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Samorządowe Kolegium Odwoławcze przytoczyło treść art. 53 ust. 4 tej ustawy i wskazało, stosownie do treści ust. 5 tego artykułu, że uzgodnienie dokonuje się w trybie art. 106 K.p.a. Ten ostatni przepis przewiduje, w § 5, że zajęcie stanowiska przez organ następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Wbrew poglądom skarżących należy uznać, że dochowano właściwej procedury w tym zakresie. Odnośnie zarzutu dotyczącego sporządzenia przez tą samą osobę "analizy funkcji i projektu decyzji" należy wskazać na następujące okoliczności. Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z 26.8.2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków. o których mowa wart. 61 ust. 1 - 5 ustawy. (§ 3 ust. 1) W przepisie tym istotnie obowiązek taki spoczywa na "właściwym organie", a nie osobie przygotowującej projekt decyzji. Jest to pewne uchybienie procesowe, jednakże w ocenie Sądu, nie ma wpływu na wynik sprawy. Ocena taka, dokonana przez profesjonalistę, może mieć większą wagę niż dokonana przez organ. Za trafny natomiast należy uznać pogląd zawarty w skardze, że "decyzja odwoławcza utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji w czasie, gdy obowiązywały już zmienione przepisy prawa materialnego wprowadzające nowe przesłanki rozstrzygnięcia sprawy byłaby decyzją wadliwą w rozumieniu art. 156 par. 1 pkt 2 K.p.a." Jednakże sytuacja taka w sprawie nie występuje. Ustawa z 11 maja 2007 r. o tworzeniu i działaniu wielkopowierzchniowych obiektów handlowych (Dz. U. Nr 127, poz. 880) obowiązuje od 18.9.2007 r. Zaskarżona decyzja została wydana [...] r., a więc przed wejściem w życie cytowanej ustawy. Każdy nowy przepis reguluje sytuację na przyszłość, chyba, że z przepisów przejściowych i końcowych wynika, co innego. Zastosowanie przez SKO przepisów, które jeszcze nie obowiązują, stanowiłoby rażące naruszenie prawa. Po dokonaniu prawidłowych ustaleń we wskazanym wyżej zakresie może być wydana nowa decyzja. Uzasadnia to, na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) postanowienie jak w sentencji.