II SA/Bd 812/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Tyliński Sędziowie Sędzia WSA Renata Owczarzak Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Kloska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 listopada 2015 r. sprawy ze skargi B. O. na decyzję [...] Inspektora Transportu Drogowego w W. z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę. Działając na podstawie art. 92a ust.1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2013r. poz. 1414 z późn. zm.) [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego, decyzją z dnia [...] nr [...] nałożył na B. O. karę pieniężną w wysokości 4.800 złotych. Podstawę faktyczną niniejszego rozstrzygnięcia stanowiło: 1. używanie tej samej wykresówki lub karty kierowcy przez kilku kierowców, 2. przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy, 3. skrócenie dziennego czasu odpoczynku. 4. niezgłoszenie na piśmie organowi, który udzielił licencji, zmian danych, o których mowa w art. 7a ustawy o transporcie drogowym, w wymaganym terminie. Powyższe uchybienia stwierdzono podczas kontroli drogowej pojazdu marki [...] o nr rej. [...] wraz z naczepą marki [...] o nr rej. [...] przeprowadzonej w dniu [...] w miejscowości B. Kontrolowanym pojazdem kierował A. L., zaś w pojeździe znajdował się również K. R. Kierowca wykonywał międzynarodowy transport drogowy w imieniu przedsiębiorcy B. O. prowadzącego działalność gospodarcza pod firmą: [...]. Powyższe udokumentowano protokołem kontroli nr [...] z dnia [...]. Pismem z dnia [...] B. O. złożył odwołanie od tej decyzji w części dotyczącej przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy i używania tej samej karty kierowcy przez dwóch kierowców. Odwołujący wyjaśnił, że jako przewoźnik dopełnił wszelkich czynności, by przewóz odbywał się zgodnie z przepisami prawa. Kierowca wykonujący przewozy został zapoznany z obowiązującymi przepisami dotyczącymi czasu pracy i odpoczynku oraz obsługi urządzeń rejestrujących. Odwołujący wyjaśnił, że z przyczyn od niego niezależnych kierowcy umieścili swoje karty w odwrotnych slotach. Decyzją z dnia [...] nr [...], powołując się na art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), art. 4 pkt 22 lit. a, art. 7a, art. 14, 92a, art. 92b, art. 92c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tj. Dz. U. z 2013 r., poz. 1414 ze zm.), lp. 6.3.4, lp. 5.2, lp. 5.3, lp. 1.4 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 6-8, Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006), art.1, art. 13, art. 14 ust. 1 i ust. 2, lit. t załącznika 1B do rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L370 z 31.12.1985), art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/1985 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (tj. Dz. U. UE L 2014 60.1 ze zm.),Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy podniósł, że zgodnie z lit. t załącznik IB do rozporządzenia 3821/85 "karta kierowcy" oznacza: kartę do tachografów wydaną konkretnemu kierowcy przez organy Państwa Członkowskiego; karta ta identyfikuje kierowcę i umożliwia gromadzenie danych dotyczących jego czynności. Kierowca może posiadać tylko jedną ważną kartę kierowcy i uprawniony jest do posługiwania się jedynie własną, imienną kartą kierowcy. Konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść art. 1p. 6. 3. 4 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, który sankcjonuje używanie tej samej wykresówki lub karty kierowcy przez kilku kierowców karą pieniężną w wysokości 3.000 złotych. W ocenie organu odwoławczego, na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w postaci: protokołu przesłuchania świadków: A. L. i K. R. oraz protokołu kontroli drogowej ustalono, że w dniu [...] kierowca A. L. poruszał się pojazdem marki [...] o nr rej. [...] należącym do przedsiębiorcy B. O. z włożoną do tachografu kartą kierowcy K. R. Natomiast w tym samym czasie karta A. L. znajdowała się w slocie nr 2 tachografu zainstalowanego w kontrolowanym pojeździe. W trakcie przesłuchania kierowca nie A. L. nie był w stanie wyjaśnić przyczyny rejestrowania swojej aktywności na karcie kierowcy K. R. Kontrolujący w trakcie kontroli przesłuchali również świadka pana K. R., który zeznał, że do momentu kontroli nie kierował pojazdem, a jego karta została umieszczona w slocie rejestrującym aktywność kierowcy prowadzącego pojazd ponieważ kończył się czas kierowcy A. L., a kierowca ten chciał dojechać do miejsca rozładunku pojazdu. Powyższe naruszenie został stwierdzone przez inspektorów ITD, podczas kontroli drogowej w miejscowości B. Organ odwoławczy wskazał, że protokół kontroli drogowej stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, zatem sporządzony w przepisanej formie przez powołany do tego organ państwowy stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Podpisanie protokołu kontroli drogowej bez zastrzeżeń, co miało miejsce w niniejszej sprawie, stanowi dowód na okoliczności w nim stwierdzone i wyznacza granice postępowania administracyjnego co do faktów i stanu prawnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Dokonana w zakresie wynikającym z treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) w zw. z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm, dalej powoływanej jak ppsa) kontrola stanowiącej przedmiot skargi decyzji, w części zaskarżonej przez przedsiębiorcę, a odnoszącej się do wymierzonej kary w kwocie 3.000,00 zł za używanie tej samej karty kierowcy przez kilku kierowców, wykazała, że jest ona zgodna z prawem i tym samym, że wniesiona w sprawie skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy wskazać, że ustalone w sprawie okoliczności faktyczne nie zostały przez skarżącego zakwestionowane, w związku z czym nie budzi sporu między stronami, że w dniu [...] kierowca A. L., wykonując w imieniu skarżącego przedsiębiorcy transport drogowy rzeczy pojazdem marki [...], używał karty kierowcy należącej do K. R. Kwestię sporną pomiędzy skarżącym a orzekającymi w sprawie organami stanowi natomiast zakres odpowiedzialności przedsiębiorcy za przedmiotowy czyn. Zdaniem bowiem skarżącego, co negują organy, w sprawie zaistniały okoliczności uwalniające go od odpowiedzialności, albowiem jako przedsiębiorca zapoznał kierowców z obowiązującymi przepisami, przeszkolił ich z zakresu przestrzegania przepisów dotyczących czasu pracy i odpoczynku oraz obsługi urządzeń rejestrujących, sprawdził, czy posiadają oni wszelkie uprawnienia i ważne karty kierowców i w konsekwencji nie miał żadnego wpływu na wystąpienie przedmiotowego naruszenia, które wystąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie mógł przewidzieć, a za które winę ponosi tylko kierowca. W ocenie organów argumenty te nie uzasadniają uwolnienia od odpowiedzialności podmiotu wykonującego przewóz drogowy. Odnosząc się do ww. kwestii spornej podkreślić należy, że czyn polegający na używaniu tej samej karty kierowcy przez kilku kierowców stanowi w świetle obowiązujących przepisów naruszenie prawa sankcjonowane karą pieniężną w wysokości 3000 zł, określoną pod lp. 6.3.4. załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 1414 ze zm., dalej powoływanej jako ustawa o transporcie drogowym), za które odpowiada zgodnie z art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym podmiot wykonujący przewóz drogowy. Uzasadnienie odpowiedzialności przedsiębiorcy za ww. naruszenie mają swoje źródło także w prawodawstwie unijnym tj. przepisach rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz.Urz.UE.L.85.370.8 ze zm., dalej powoływanego jako rozporządzenie nr 3821/85) oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 561/2006 z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz.Urz.UE.L.06.102.1 ze zm., dalej powoływanego jako rozporządzenie nr 561/2006). Uwolnienie się przedsiębiorcy od ww. odpowiedzialności za naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego przewidziane jest w ustawie o transporcie drogowym wyłącznie w sytuacji wystąpienia okoliczności określonych w przepisie art. 92b ust. 1 oraz w przepisie art. 92c ust. 1 tej ustawy. Okoliczności objęte hipotezą art. 92b ust. 1 (właściwa organizacja i dyscyplina pracy ogólnie wymagana w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiająca przestrzeganie przez kierowców przepisów; prawidłowe zasady wynagradzania, nie zawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia nr 561/2006, lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego) odnoszą się jedynie do przypadków naruszeń przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku. Tylko zatem w takich przypadkach wystarczającym dla uniknięcia kary pieniężnej jest wykazanie przez przedsiębiorcę właściwej organizacji pracy i właściwych zasad wynagradzania. W zawiązku z tym, że w zaskarżonej części decyzji, przedsiębiorcy nie została wymierzona kara za naruszenie przez kierowcę przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, a więc za naruszenia, o których mowa w lp. 5.1. – 5.6.2. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, lecz za naruszenie przewidziane w podrubryce 6 ww. załącznika zatytułowanej "Naruszenie przepisów stosowaniu urządzeń rejestrujących lub cyfrowych urządzeń rejestrujących samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i postoju", a konkretnie za przewidziane w lp. 6.3.4. ww. załącznika naruszenie w postaci używania tej samej karty kierowcy przez kilku kierowców, nie było podstaw do wyłączenia odpowiedzialności skarżącego za tego typu naruszenia w oparciu o podstawę z art. 92b ustawy o transporcie drogowym. Druga regulacja przewidziana w ustawie o transporcie drogowym, umożliwiająca wyłączenia odpowiedzialności podmiotu wykonującego przewóz drogowy za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego, a określona w art. 92c tej ustawy, odnosi się co do zasady do wszystkich rodzajów naruszeń, za które grozi przewidziana w art. 92a ust. 1 kara pieniężna. Należało zatem ocenić właśnie w oparciu o tę podstawę prawną, czy w przypadku skarżącego wystąpiły okoliczności uzasadniające uwolnienie go od odpowiedzialności za naruszenie wymienione pod lp. 6.3.4. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Także skarżący powołał się w skardze na art. 92c ustawy o transporcie drogowym, zarzucając organom naruszenie prawa poprzez jego niezastosowanie. Zgodnie z treścią art. 92c ust. 1 nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub 2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub 3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat. W związku z tym, iż podstawy wyłączanie odpowiedzialności wymienione w pkt 2 i 3 art. 92c ust. 1 w sposób oczywisty nie mają w sprawie zastosowania, należało rozważyć podstawę określoną w pkt 1 art. 92c ust. 1. Jak wynika z literalnej treści tego przepisu, uwolnienie się od odpowiedzialności podmiotu wykonującego przewóz drogowy wymaga kumulatywnego zaistnienia dwóch okoliczności, tj. braku wpływu podmiotu wykonującego przewóz na powstanie naruszenia, oraz niemożności przewidzenia zdarzeń lub okoliczności wskutek których nastąpiło naruszenie. Tylko więc w przypadku, gdy te dwie okoliczności wystąpią łącznie, postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej nie wszczyna się, a wszczęte umarza. Należy jednak podkreślić, że okoliczności objęte hipotezą art. 92c ust. 1 pkt 1 powinien udowodnić podmiot wykonujący przewóz drogowy, gdyż to on wywodzi skutki prawne wynikające z tego przepisu, które zwalniają go od odpowiedzialności za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Odpowiedzialność administracyjna podmiotu wykonującego przewóz drogowy na podstawie ustawy o transporcie drogowym oraz przywołanych wyżej aktów unijnych ma charakter odpowiedzialności obiektywnej i jako taka obciąża podmiot wykonujący przewóz drogowy w sytuacji, gdy wystąpił zakazany przez prawo skutek, a jedynie na zasadzie wyjątku ustawodawca przewidział sytuacje, w których odpowiedzialność ta zostaje wyłączona (art. 92b i art. 92c ustawy o transporcie drogowym). Zatem również z uwagi na obiektywną odpowiedzialność przewoźnika za naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego sankcjonowanych karą pieniężną, okoliczności uwolnienia się od odpowiedzialności z art. 92c ust. 1 pkt 1 w postaci braku wpływ podmiotu wykonującego przewóz na powstanie naruszenia oraz niemożności przewidzenia zdarzeń lub okoliczności, wskutek których nastąpiło naruszenie, powinny zostać wykazane przez przewoźnika i to przy uwzględnieniu kryterium należytej staranności. W przedmiotowej sprawie skarżący jednak takich okoliczności nie wykazał. Powołane bowiem przez niego przyczyny naruszenia sprowadzają się do stwierdzenia, że wyłączną winę za powstanie spornego naruszenia ponoszą kierowcy, gdyż zachowanie kierowców polegające na używaniu tej same wykresówki było nieracjonalne i nielogiczne, a on jako przedsiębiorca zapoznał kierowców z obowiązującymi przepisami oraz przeprowadził stosowne szkolenia. Wymienione przyczyny nie dowodzą jednak, zdaniem Sądu, wystąpienia przesłanek z art. 92c ust. 1 pk1, tj., że skarżący nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie mógł przewidzieć. Przesłanki wyłączenia odpowiedzialności z art. 92c ust. 1 pk1 nie obejmują bowiem ryzyka osobowego pracodawcy. Kwestie właściwego doboru pracowników (ryzyko osobowe) nie mieszczą się w zakresie regulacji art. 92c ust. 1 pkt 1, gdyż tylko i wyłącznie z uznania przedsiębiorcy wynika właściwy dobór osób współpracujących. Przy zachowaniu należytej staranności, właściwego systemu motywacyjnego, szkoleniowego, czy innego rodzaju środków dyscyplinujących nie dochodziłoby do naruszeń przepisów ustawy o transporcie drogowym. To w gestii przedsiębiorcy jest taki dobór kadr i taki nad nimi nadzór, aby kierowcy nie dokonywali naruszeń prawa. Dlatego tez to przedsiębiorcę obciążają negatywne konsekwencje zaniedbań, zaniechań lub świadomych działań zatrudnionych prze niego kierowców. Wyjątki z art. 92c ust. 1 pkt 1 nie obejmują sytuacji, które są wynikiem zachowania kierowcy, a które bezpośrednio wynikają z braku właściwych rozwiązań organizacyjnych, w szczególności w zakresie prawidłowej organizacji pracy kierowców oraz kontroli i dyscyplinowania kierowców. W sprawie nie sposób stwierdzić, iż w przedsiębiorstwie były wdrożone takie właściwe rozwiązania organizacyjne, albowiem skarżący nie przedłożył żadnego dokumentu potwierdzającego taki stan rzeczy, a liczba i rodzaj stwierdzonych naruszeń podczas przeprowadzonej w dniu [...] kontroli drogowej, wskazują na brak prawidłowej organizacji pracy i niewłaściwe funkcjonowanie przedsiębiorstwa skarżącego. Wymienione w art. 92c ustawy przesłanki egzoneracyjne odnoszą się wyłącznie do okoliczności o charakterze obiektywnym, a więc takich, których przy najdalej idących staraniach przedsiębiorca nie mógł i nie był w stanie przewidzieć oraz nie miał na nie wpływu. Dla zwolnienia się z odpowiedzialności przedsiębiorca musi zatem wykazać, że dołożył należytej staranności, czyli uczynił wszystko, czego można od niego rozsądnie wymagać organizując przewóz, w tym w zakresie doboru kadry i nadzoru nad pracownikami, a jedynie wskutek jakichś nadzwyczajnych, nieprzewidywalnych okoliczności lub zdarzeń doszło do naruszenia przepisów prawa. Skoro więc w przedmiotowej sprawie skarżący żadnych takich obiektywnych, nieprzewidywalnych, nadzwyczajnych okoliczności nie wykazał, to tym samym należało podzielić stanowisko organu II instancji, iż nie było postawa uwolnienia skarżącego od odpowiedzialności za stwierdzone naruszenie na podstawie przepisu art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, którym to przepis swym zakresem zastosowania nie obejmują ryzyka osobowego pracodawcy. Jak podkreślono wyżej, podmiot wykonujący przewóz drogowy ponosi odpowiedzialność obiektywną za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego, której przesłanką zastosowania jest stwierdzenie wystąpienia takiego naruszenia sankcjonowanego karą pieniężną. Tyko na zasadzie wyjątku może on się od tej odpowiedzialności uwolnić, w sytuacjach enumeratywnie wymienionych w art. 92b i art. 92c ustawy o transporcie drogowym. Nakładane na przedsiębiorcę, w ramach ponoszonej przez niego odpowiedzialności za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego kary pieniężne, o jakich mowa w art. 92a i art. 93 tej ustawy mają na celu zapewnienie należytego wykonywania przez niego działalności gospodarczej w postaci świadczenia przewozów drogowych i zagwarantowanie bezpieczeństwa innym uczestnikom ruchu drogowego. Mają więc one przede wszystkim znacznie prewencyjne, a nie represyjne i są narzędziem prawnym do przymuszenia przewoźników do respektowania określonych w ustawie nakazów i zakazów. Kara pieniężna, jako instrument władztwa administracyjnego nie jest konsekwencją dopuszczenia się czynu zabronionego, lecz skutkiem zaistnienia stanu niezgodnego z prawem, co sprawia, że ocena stosunku sprawcy do czynu nie mieści się w reżimie tej odpowiedzialności. Wina i stopień zawinienia nie są zatem przesłankami nałożenia kary pieniężnej. W związku tym badanie świadomości i stosunku przedsiębiorcy do danego naruszenia prawa jest co do zasady bez znaczenia dla możliwości wymierzenia omawianej kary. Także więc powoływany przez skarżącego argument o braku jego winy w wystąpieniu naruszenia określonego pod lp. 6.3.4. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym nie może stanowić podstawy wyłączenia jego odpowiedzialności za stwierdzone naruszenie. Przyjęcie na tle ustawy o transporcie drogowym odpowiedzialności obiektywnej przedsiębiorcy i obciążenie nią przewoźnika, gdy wystąpił zakazany przez ustawę skutek powoduje, iż przedsiębiorąca chcący się od niej uwolnić, zobligowany jest wykazać zaistnienie obiektywnych okoliczności wyłączających na zasadzie wyjątku jego odpowiedzialność za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Nie wystarczy zatem wykazanie braku winy, lecz wymagane jest pozytywne wykazanie podjęcia w ramach organizacji przewozu wszystkich niezbędnych środków, a w konsekwencji dowiedzenie, że do naruszenia doszło skutek obiektywnych, nadzwyczajnych i nieprzewidywalnych okoliczności, na które nie miał wpływu. W sprawie, jak uargumentowano to wyżej, skarżący takich okoliczności wyłączających odpowiedzialność obiektywną przewoźnika nie wykazał, co wyklucza możliwość uwolnienia się jego od wynikającego z art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym obowiązku poniesienia kary pieniężnej za stwierdzone naruszenie. W tym stanie rzeczy więc, skoro w przedmiotowej sprawie orzekające organy w sposób przekonywujący i wiarygodny udowodniły w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, że skarżący dopuścił się naruszenia określonego pod lp. 6.3.4. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, a przedsiębiorca nie wykazał okoliczności wyłączających jego odpowiedzialność za stwierdzone naruszenia, to tym samym należało w myśl art. 92 ust. 1 ww. ustawy orzec w stosunku do niego, opartą na zasadzie odpowiedzialności obiektywnej, administracyjną karę pieniężną w wysokości 3000 zł, co też orzekające w sprawie organy zasadnie i prawidłowo uczyniły. Biorąc zatem powyższe pod uwagę Sąd, na postawie art. 151 ppsa, orzekł o oddaleniu wniesionej w sprawie skargi.