II SA/Bd 814/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Sędzia WSA Małgorzata Włodarska (spr.) Asesor WSA Mirella Łent Protokolant Agnieszka Jagiełłowicz po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi Pawła W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...] 2004 r. Nr [...] w przedmiocie powierzenia stanowiska służbowego i uposażenia postanawia odrzucić skargę Dyrektor Izby Celnej w T. decyzją z dnia [...] 2004 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa i art. 17 ust. 12 ustawy z dnia 24.07.1999 r. o Służbie Celnej (Dz. U. Nr 156 z 2004 r., poz. 1641) i rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 21.04.2000 r. w sprawie stawek uposażenia zasadniczego w Służbie Celnej, wysokości oraz szczegółowych zasad przyznawania i wypłacania dodatków ... (Dz. U. Nr 36, poz. 408 z późn. zm.), utrzymał w mocy własną decyzję – aneks do aktu mianowania z dnia [...] 2004 r., którą to powierzył skarżącemu Pawłowi W., z dniem [...] 2004 r. stanowisko eksperta celnego i ustalił wysokość jego uposażenia w ten sposób, że przyznał uposażenie zasadnicze według grupy 4 – w kwocie [...], przy zastosowaniu mnożnika kwoty bazowej – [...], dodatek za stopień służbowy w wysokości [...], przy zastosowaniu mnożnika kwoty bazowej – 0,218 oraz dodatek za wieloletnią służbę 10% uposażenia zasadniczego. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia wskazał, że stanowisko zastępcy naczelnika urzędu celnego należy do stanowisk kierowniczych w jednostkach organizacyjnych Służby Celnej i dlatego w każdej chwili możliwe jest zarówno powołanie jak i odwołanie z tego stanowiska. Powierzone zaś skarżącemu nowe stanowisko – eksperta celnego wiąże się ze zmniejszeniem odpowiedzialności i zakresu czynności, czego konsekwencją może być ustalenie innego, niższego uposażenia, adekwatnego do nowych obowiązków. Obowiązujące przepisy nie przewidują w tej sytuacji ochrony uposażenia takiej, o jakiej mowa w art. 21 ustawy o Służbie Celnej, a ponadto ustalone uposażenie nie jest niższe od tego, które przysługiwało skarżącemu przed datą powołania na stanowisko zastępcy naczelnika. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji i przywrócenie dotychczasowego wynagrodzenia, spłatę różnicy wynagrodzenia za miesiąc, w którym otrzymał niższe wynagrodzenie wraz z ustawowymi odsetkami oraz spłatę przysługującej jemu premii 3%. W uzasadnieniu swojego stanowiska wskazał między innymi na złamanie w toku postępowania administracyjnego zasady wyrażonej w art. 155 kpa, przez co, jego zdaniem, doszło do rażącego naruszenia prawa skutkującego nieważnością decyzji zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 kpa, a także do naruszenia innych przepisów kpa, to jest: art. 6 do 12, 35 § 3, 36, 61, 107 i 130. Podniósł, iż w decyzji pierwszorazowej z dnia 31.05.2004 r. nie została podana podstawa prawna rozstrzygnięcia, którego to błędu nie usunięto w decyzji z dnia 08.07.2004 r., będącej przedmiotem zaskarżenia, jak również nie została ona należycie uzasadniona, a także nie zawierała pouczenia o sposobie odwołania. Zwrócił uwagę na to, iż innym pracownikom będącym w podobnej do niego sytuacji nie obniżono uposażenia, lecz zostawiono je w dotychczasowej wysokości, co oznacza, że nie dochowano zasady równości obywateli wobec prawa wyrażonej w art. 32 ust. 1 Konstytucji. Ponadto podkreślił, że wyniki kontroli Ministerstwa Finansów nie dają podstaw do jakichkolwiek zarzutów wobec jego osoby, więc powoływanie się na nie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji jest niewłaściwe. Uznał także, że jest dyskryminowany przez pracodawcę, a przejawem tego jest odebranie, bez uzasadnienia premii regulaminowej w kwocie 1000 zł oraz udostępnienie prasie, w związku z aferą korupcyjną jego danych osobowych, co spowodowało negatywne reakcje społeczne. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w T. wniósł o jej oddalenie, twierdząc że nie doszło do naruszeń prawa, na jakie wskazywał skarżący. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Podstawą materialno-prawną rozpoznania sprawy będącej przedmiotem zaskarżonej do Sądu decyzji Dyrektora Izby Celnej w T. są przepisy ustawy z dnia 24.07.1999 r. o Służbie Celnej (Dz. U. Nr 72, poz. 802 z późn. zm.). Zgodnie z przepisem art. 82 tej ustawy spory o roszczenia ze stosunku służbowego funkcjonariuszy celnych w sprawach niewymienionych w art. 81 ust. 1 rozpatruje sąd właściwy w sprawach z zakresu prawa pracy. W art. 81 ust. 1 wymieniono następujące sprawy: zwolnienie ze służby funkcjonariusza celnego, przeniesienie albo zlecenie mu wykonywania innych obowiązków służbowych, przeniesienie na niższe stanowisko bądź zawieszenie w pełnieniu obowiązków służbowych. Poza dyspozycją tego przepisu pozostają sprawy dotyczące uposażenia funkcjonariusza celnego. Wobec tego należy uznać, że sprawy te, jako niewymienione w art. 81 ust. 1 podlegają rozpoznaniu przez sąd właściwy w sprawach z zakresu prawa pracy. Wskazać należy, iż nie ma wątpliwości co do tego, że Dyrektor Izby Celnej w T. aneksem do aktu mianowania z dnia [...] 2004 r. powierzył skarżącemu Pawłowi W. stanowisko eksperta celnego i jednocześnie ustalił jemu uposażenie na tym stanowisku. Bez wątpienia także w piśmie z dnia [...] 2004 r. skarżący wskazał, że należy je traktować jako odwołanie od aneksu do aktu mianowania w zakresie dotyczącym ustalenia uposażenia zasadniczego przy zastosowaniu niższego mnożnika kwoty bazowej. Jako przedmiot zaskarżenia należało więc uznać jedynie kwestię wysokości uposażenia. I tylko co do tego, jak wynika to z sentencji zaskarżonej decyzji, wypowiadał się Dyrektor Izby Celnej w T. ponownie rozpoznając sprawę. Jak powyżej wykazano właściwym do rozstrzygnięcia tej kwestii jest, zgodnie z art. 82 ustawy z dnia 24.07.1999 r. o Służbie Celnej (cyt. powyżej) sąd powszechny. Wobec tego skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), uznając tym samym, że sprawa o wysokość uposażenia funkcjonariusza celnego nie należy do właściwości sądu administracyjnego.