II SA/Bd 818/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz Sędziowie: Sędzia WSA Krzysztof Gruszecki (spr.) Asesor WSA Grzegorz Saniewski Protokolant: Arkadiusz Skomra po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 18 kwietnia 2007 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] 2006 r. nr [...] w przedmiocie rozbiórki oddala skargę. J. K. wykonał w 2000 r. płytę tarasu od strony ogrodu, dla obsługi własnego lokalu mieszkalnego zlokalizowanego na parterze budynku przy ul. S. w B. Ww. roboty budowlane inwestor wykonał bez wymaganego przepisami prawa budowlanego pozwolenia na budowę, czym naruszył art. 28 Prawa budowlanego, który stanowi, że roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę z zastrzeżeniem art. 29-31. W związku z powyższymi ustaleniami Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta B., postanowieniem z dnia [...] 2006 r., wydanym na podstawie art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego, wstrzymał prowadzenie robót budowlanych polegających na wykonaniu ww. tarasu i zobowiązał inwestora do przedłożenia stosownych dokumentów, w określonym terminie, celem doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem. Inwestor nie wykonał obowiązku nałożonego ww. postanowieniem. W związku z tym Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta B., decyzją z [...] 2006 r., Nr [...] na podstawie art. 104 kpa, art. 48 ust. 1, art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 207, poz. 2016 z 2003r.z późn. zm.) nakazał rozbiórkę ww. płyty tarasu. Przywołany w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji art. 48 ust. 1 uprawnia organ nadzoru budowlanego do nakazania w drodze decyzji rozbiórki obiektu budowlanego tub jego części będącego w budowie lub wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę w przypadku nie wykonania obowiązków nałożonych postanowieniem wydanym na podstawie art. 48 ust. 2 w związku z ust. 3 Prawa budowlanego. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem J. K. wniósł odwołanie wskazując, iż uniemożliwiono mu zapoznanie się z materiałem dowodowym, a także zakwestionował, aby wykonany obiekt był płytą tarasu, ponieważ nie jest związany żadną konstrukcją z budynkiem, nie posiada dachu ani balustrady. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B., po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z [...] 2006 r., Nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając swoje stanowisko organ podzielił ustalenia faktyczne i prawne organu I instancji. Natomiast ustosunkowując się do zarzutu podniesionego w odwołaniu, w którym skarżący kwestionuje nazwanie wykonanego obiektu budowlanego - płytą tarasu wyjaśnił, że przeczy temu dostarczona przez skarżącego definicja tarasu (zał. nr 1 odwołania) wg, której tarasem jest również urządzenie terenu dostępne z wewnątrz, przystosowane do przebywania ludzi. Przedmiotowy obiekt budowlany niewątpliwie stanowi rozbudowę budynku, jest on związany z budynkiem, dostępny z budynku i przystosowany do przebywania ludzi i jako rozbudowa budynku wymaga uzyskania pozwolenia na budowę (art. 3 pkt 6 i art. 29-31 Prawa budowlanego). Odnośnie zarzutu uniemożliwienia stronie zapoznania się z materiałem dowodowym, gdyż zawiadomienie o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym skarżący otrzymał w dniu wydania decyzji, wyjaśnił, że stanowi to uchybienie organu. Jednak biorąc pod uwagę fakt, że skarżący brał udział w oględzinach, podczas których mógł wnieść swoje uwagi, a po oględzinach nie wypłynęły nowe dowody w sprawie, to uchybienie to nie miało wpływu na rozstrzygnięcie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, wskazując, iż uniemożliwiono mu zapoznanie się z materiałem dowodowym, a także zakwestionował, aby wykonany obiekt był płytą tarasu, ponieważ nie jest związany żadną konstrukcją z budynkiem, nie posiada dachu ani balustrady. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o oddalenie skargi powołując się na tożsame argumenty jak w zaskarżonym orzeczeniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Skarga jest w sposób oczywisty bezzasadna. Stosownie do treści przepisu, art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), Sąd sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że Sąd rozpoznając skargę ocenia czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Natomiast zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na decyzje administracyjne; postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę, co do istoty; postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; inne niż określone wyżej akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Dla oceny prawidłowości postępowania organów administracji w przedmiotowej zasadniczego znaczenia nabierają postanowienia art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego zgodnie, z którym "Roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę z zastrzeżeniem art. 29-31" W związku z tym do ustalenia zakresu przedmiotowego obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę niezbędne staje się przytoczenie, że robotami budowlanymi w rozumieniu art. 3 pkt 7 Prawa budowlanego jest budowa, prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego. W związku z tym należy stwierdzić, iż generalną regułą w polskim systemie prawnym jest obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę na wykonanie jakichkolwiek prac budowlanych. Wyjątki od tej generalnej reguły zostały wprowadzone w art. 29 - 31 Prawa budowlanego. Zgodnie jednak z ogólnymi dyrektywami interpretacyjnymi nie mogą być one interpretowane w sposób rozszerzający, ale wręcz przeciwnie w sposób zawężający. W art. 29 ust. 1 Prawa budowlanego przedstawiony został zamknięty katalog obiektów budowlanych, których wykonanie nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. W art. 29a Prawa budowlanego wprowadzono autonomiczne reguły odnoszące się do realizacji przyłączy, a w art. 30 ust. 1 Prawa budowlanego wymieniono jakie prace wymagają dokonania zgłoszenia organom budowlanym, natomiast w art. 31 Prawa budowlanego wymieniono jakie prace rozbiórkowe nie wymagają uzyskania pozwolenia na budowę. W rozpatrywanym przypadku niewątpliwie nie mamy do czynienia z realizacją przyłączy i prowadzenia prac rozbiórkowych. Dlatego też rozważyć należy czy w przedmiotowej sprawie nie zaistniała konieczność dokonania zgłoszenia. Budowa obiektu, jaka została wykonana przez skarżącego nie jest wymieniona w art. 29, co oznacza, że nie jest ona zwolniona z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Stwierdzenie, że wykonany obiekt jest płytą tarasu, zdaniem skarżącego nie znajduje potwierdzenia w obowiązujących przepisach prawa, ponieważ nie jest związany żadną konstrukcją z budynkiem, nie posiada dachu ani balustrady. Wobec czego jest jedynie podestem, a tego rodzaju obiekty, zdanie skarżącego nie wymagają pozwolenia na budowę, ani stosownych zezwoleń. W ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie, nie ma wątpliwości, że budowę spornego obiektu należy uznać za roboty budowlane w rozumieniu art. 28 ust. 1 prawa budowlanego. Zgodnie, bowiem z przepisem art. 3 pkt 7 przez roboty budowlane należy rozumieć budowę, a także prace polegające na budowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego, z kolei budowa to - "wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowa, rozbudowa, nadbudowa obiektu budowlanego" art. 3 pkt 6 ww. ustawy). Jak wynika zaś ze znajdującej się w aktach dokumentacji fotograficznej w dacie prowadzenia postępowania "obiekt" przylegał do budynku mieszkalnego i pozostawał z nim w związku. W świetle powyższego stwierdzić należy, że słusznie w niniejszej sprawie zastosowano art. 48 Prawa budowlanego, skoro w myśl tego przepisu rozbiórce podlega każdy budynek lub jego część, wykonywany bez wymaganego pozwolenia, a od rygoru tego można odstąpić jedynie w przypadku, jeżeli budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ustaleniami ostatecznej, w dniu wszczęcia postępowania, decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem, i zostanie wykonany obowiązek przedstawienie, w wyznaczonym terminie: zaświadczenie wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej, w dniu wszczęcia postępowania, decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, innych, określonych prawem dokumentów - to żadne inne względy nie mogą powodować odstąpienia od wydania nakazu rozbiórki obiektu. Dlatego też w sprawie, wobec nieprzedstawienia przez skarżącego dokumentów pozwalających organowi na legalizację samowoli budowlanej nałożono na niego obowiązek rozbiórki przedmiotowego obiektu budowlanego. Odnosząc się do podniesionego w skardze zarzutu uniemożliwienia stronie zapoznania się z materiałem dowodowym, gdyż zawiadomienie o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym skarżący otrzymał w dniu wydania decyzji, należy wskazać, że rzeczywiście stanowi to uchybienie organu. Jednak biorąc pod uwagę fakt, że skarżący brał udział w oględzinach, podczas których mógł wnieść swoje uwagi, a po oględzinach nie wpłynęły nowe dowody w sprawie, to uchybienie to nie miało wpływu na rozstrzygnięcie. Mając powyższe na uwadze skargę należało oddalić zgodnie z przepisem art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).