II SA/Bd 82/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Linska-Wawrzon Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak (spr.) Asesor WSA Anna Klotz Protokolant Małgorzata Kraus po rozpoznaniu w dniu 26 maja 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi D. S., R. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie opłaty adiacenckiej oddala skargę IISA/Bd 82/04 UZASADNIENIE Prezydent Miasta T., decyzją z dnia [...] Nr [...], działając na podstawie art. 98 ust. 4, art. 145 art. 146 ust. 2 i 3, art. 148 ust. l, 2 i 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami. (tekst jednolity z 2000r. Dz.U. Nr 46 poz. 543 ze zmianami) oraz § l pkt l Uchwały Rady Miasta Torunia Nr 458/200 z dnia 08.06.2000 w sprawie ustalenia opłaty adiacenckiej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości ustalił opłatę adiacencką z tytułu wzrostu wartości rynkowej nieruchomości położonej w T. przy ul. [...], na kwotę [...] zł. W uzasadnieniu decyzji podano, że decyzją Prezydenta Miasta T. z dnia [...] 2002r. nr [...] nieruchomość położona w T. przy ul. [...], uległa podziałowi na wniosek współwłaścicieli D. S. i R. J.. Na podstawie dokonanej przez rzeczoznawcę majątkowego wyceny wynika, iż wartość rynkowa nieruchomości o pow. [...] m2 wg stanu przed podziałem (po pomniejszeniu powierzchni o powierzchnię gruntu wydzielonego pod drogę publiczną) wynosi [...] zł natomiast wg stanu po podziale(po odjęciu wartości dróg) wynosi: [...] zł. Zatem podział nieruchomości spowodował wzrost jej wartości o [...] zł. Działając na podstawie art. 98 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami, oraz uchwały Rady Miasta Torunia, zastosowano stawkę procentową opłaty adiacenckiej w wysokości 50% różnicy wartości nieruchomości. W odwołaniu od tej decyzji D. S. i R. J. podnieśli, że została ona wydana z pominięciem procedury przewidzianej w art. 107 ust.3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami ( t.j. Dz.U.z 2000r., Nr 46, poz.543 ze zm.)co do ustalenia w drodze ugody terminu i sposobu wniesienia opłaty adiacenckiej. Zdaniem odwołujących się podział nieruchomości nie był przeprowadzony na ich wniosek i nie spowodował wzrostu wartości nieruchomości. Decyzją z dnia [...] Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Kolegium w uzasadnieniu decyzji wskazało, że jak wynika z akt sprawy zostały spełnione przesłanki do zastosowania art. 98 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami, czyli do pobrania opłaty adiacenckiej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości związanego z jej podziałem. Jako podstawę naliczenia opłaty i określenia jej wysokości organ pierwszej instancji przyjął załączony do akt sprawy operat szacunkowy. W ocenie organu odwoławczego operat szacunkowy sporządzony został zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, a w szczególności rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 27 listopada 2002 r. w sprawie szczegółowych zasad wyceny nieruchomości oraz zasad i trybu sporządzania operatu szacunkowego (Dz.U Nr 230, poz. 1924). Podniesiono, że dla rozpatrywanej sprawy nie ma znaczenia jaki był cel podziału nieruchomości tylko sam fakt dokonania takiego podziału, który został potwierdzony decyzją Prezydenta Miasta T. z dnia [...] 2002 r. znak: [...], a z zaistnieniem takiego zdarzenia przepis art. 98 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami wiąże możliwość ustalenia przez wójta, burmistrza albo prezydenta opłaty adiacenckiej. W rozpatrywanej sprawie Prezydent Miasta T. skorzystał ze swojego uprawnienia i ustalił opłatę adiacencką zgodnie z przepisami powołanymi jako podstawa prawna rozstrzygnięcia. Opłata została nałożona zgodnie z istniejącymi udziałami jakie miały strony postępowania w dzielonej nieruchomości. Odnosząc się do zarzutów sformułowanych w odwołaniu organ II instancji wskazał, że przepisu art. 107 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami nie ma zastosowania w rozpatrywanej sprawie. Przepis ten znajduje zastosowanie tylko w przypadku podziału i scalenia nieruchomości i dotyczy osób, które w wyniku zaistniałej sytuacji otrzymały nowe nieruchomości, co w rozpatrywanej sprawie nie miało miejsca. Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnieśli D. S. i R. J. żądając uchylenia zaskarżonej decyzji i umorzenia postępowania w sprawie opłaty adiacenckiej. Skarżący zakwestionowali ustalenia dokonane w postępowaniu administracyjnym co do wzrostu wartości nieruchomości w wyniku jej podziału, a nadto wskazując na treść art. 145 i 146 ustawy o gospodarce nieruchomościami podnieśli, że przesłanką ustalenia opłaty adiacenckiej jest urządzeniu lub modernizacja drogi albo stworzenie warunków do podłączenia nieruchomości do urządzeń infrastruktury technicznej, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, opierając się na argumentacji zawartej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu, gdyż zaskarżonej decyzji nie można postawić zarzutu naruszenia prawa materialnego i procesowego. W myśl przepisu art. 98 ust. 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. 2000, Nr 46, poz. 543 ze zm.) "jeżeli w wyniku podziału nieruchomości wzrośnie jej wartość, wójt, burmistrz albo prezydent miasta może ustalić w drodze decyzji opłatę adiacencką z tego tytułu. Stawkę procentową opłaty adiacenckiej ustala rada gminy w drodze uchwały w wysokości nie większej niż 50% różnicy wartości nieruchomości. Przepisy art. 145, art. 146 ust. 2 i 3, art. 147 oraz art. 148 ust. 1-3 stosuje się odpowiednio." Zatem normatywną przesłanką warunkującą ustalenie opłaty adiacenckiej jest w przypadku podziału nieruchomości wzrost jej wartości spowodowany podziałem. Tylko bowiem w takiej sytuacji organ gminy może podjąć decyzję o ustaleniu omawianej opłaty. W rozpoznawanej sprawie obie przesłanki ustawowe uzasadniające ustalenie przez organ gminy właścicielom nieruchomości wzmiankowanej opłaty adiacenckiej zostały spełnione. Znajdująca się w aktach przedmiotowej sprawy decyzja Prezydenta Miasta T. z dnia [...] 2002r. Nr [...] wskazuje, że podział nieruchomości nastąpił na wniosek skarżących, a od decyzji tej strony nie złożyły odwołania. Powyższa okoliczność implikuje uznanie za bezzasadny zarzutu skarżących jakoby postępowanie administracyjne w przedmiocie podziału nieruchomości nie zostało wszczęte na ich wniosek. Odnosząc się natomiast do pozostałych zarzutów skargi organ odwoławczy wyjaśnił, że przeprowadzone postępowanie wykazało, że dokonany podział spowodował wzrost wartości przedmiotowej nieruchomości. Stosując odpowiednio przepis art. 146 ust. 3 prawidłowo przyjęto, że wartość nieruchomości przed podziałem jak i po podziale określają rzeczoznawcy majątkowi. Sąd podziela ocenę wyrażoną w zaskarżonej decyzji, że operat szacunkowy został sporządzony w sposób prawidłowy. Skarżący zarówno w odwołaniu jak i w skardze nie wykazali, aby operat ten sporządzony został niezgodnie przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 listopada 2002 r. w sprawie szczegółowych zasad wyceny nieruchomości oraz zasad i trybu sporządzania operatu szacunkowego (Dz.U Nr 230, poz. 1924). W operacie tym wskazano, że określono wartość rynkową nieruchomości poprzez zastosowanie podejścia porównawczego, metodę porównywania parami. Określając wartość nieruchomości w odniesieniu do nieruchomości przyjętych do porównania wprowadzono współczynniki korygujące ze względu na ceny rynkowe różnicujące te nieruchomości i ustalono z uwzględnieniem zmian poziomu cen wskutek upływu czasu. Przyjęte podejście i metoda wyceny pozwalało na ustalenie wartości rynkowej nieruchomości, stanowiącej prawdopodobną cenę, możliwą do uzyskania na rynku nieruchomości. Prawidłowo zastosowano również stawkę 50% albowiem taką przewidziano w uchwale Rady Miasta Torunia z dnia 08.06.2000r. Dodać przy tym należy, że odmiennie niż to podnosili skarżący, dla przesłanek ustalenia opłaty adiacenckiej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości spowodowanego podziałem nieruchomości nie ma też znaczenia fakt, że nie doszło do urządzenia lub modernizacji drogi albo stworzenia warunków do podłączenia nieruchomości do urządzeń infrastruktury technicznej. Stosownie do art. 4 pkt.11 omawianej ustawy przez opłatę adiacencką należy rozumieć opłatę ustaloną w związku ze wzrostem wartości nieruchomości spowodowanym budową urządzeń infrastruktury technicznej z udziałem środków Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego albo scaleniem i podziałem nieruchomości, a także podziałem nieruchomości. Do uiszczenia opłaty adiacenckiej zobowiązani są właściciele nieruchomości, jeżeli wartość ich nieruchomości wzrosła na skutek podziału, a zarząd gminy w drodze decyzji ustalił opłatę adiacencką. Jeśli już sam podział nieruchomości spowodował wzrost jej wartości, to odpowiedni organ jest legitymowany do wymierzania opłaty adiacenckiej z tego tytułu. Samoistną przesłanką ustalenia opłaty w trybie art. 98 ust.4 omawianej ustawy jest zatem wzrost wartości nieruchomości spowodowany jej podziałem Odpowiednie stosowanie przepisów art. 145, art. 146 ust.2 i 3, art. 147 oraz art. 148 ust.1-3 omawianej ustawy nie odnosi się zatem do źródła powstania tego obowiązku, a jedynie do kwestii nieuregulowanych w przepisie art.98 ust.4 omawianej ustawy takich jak tryb, termin ustalania tej opłaty oraz zasady jej obliczania i wnoszenia. W tym stanie rzeczy, skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest uchybień, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270).