II SA/Bd 82/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grażyna Malinowska-Wasik po rozpoznaniu w dniu 15 marca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku pełnomocnika - radcy prawnego A.O. o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 3 marca 2010 r. sygn. akt II SA/Bd 82/10 w sprawie ze skargi E.M. na decyzję Dowódcy [...] Okręgu Wojskowego w [...] z dnia [...] września 2008 r. nr [...] w przedmiocie przyznania odsetek od świadczeń związanych z przywróceniem do zawodowej służby wojskowej postanawia: uzupełnić wyrok w ten sposób, że w sentencji dodaje pkt 2 w brzmieniu " 2. zasądza od Dowódcy [...] Okręgu Wojskowego w [...] na rzecz pełnomocnika skarżącego kwotę 257 (dwieście pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego." Wyrokiem z dnia 3 lutego 2009 r. sygn. akt II SA/Bd 892/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, po rozpoznaniu skargi E.M. na decyzję Dowódcy [...] Okręgu Wojskowego w [...] z dnia [...] września 2008 r. nr [...] w przedmiocie świadczeń związanych z przywróceniem do zawodowej służby wojskowej, w pkt 1 wyroku, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w [...] z [...] lipca 2008 r. nr [...], a w pkt 3 wyroku, zasądził od Dowódcy [...] Okręgu Wojskowego w [...] na rzecz skarżącego [...] zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Dowódcy [...] Okręgu Wojskowego w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 3 lutego 2009 r. sygn. akt II SA/Bd Naczelny Sąd Administracyjny, wyrokiem z dnia 16 grudnia 2009 r. sygn. akt I OSK 689/09, uchylił zaskarżony wyrok w części dotyczącej rozstrzygnięcia o odsetkach od uposażenia oraz pkt 3 wskazanego wyroku i w tym zakresie przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy, natomiast w pozostałej części oddalił skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 3 marca 2010 r. sygn. akt II SA/Bd 82/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, po ponownym rozpoznaniu sprawy, w przekazanym przez Naczelny Sąd Administracyjny zakresie, oddalił skargę E.M. na decyzję Dowódcy [...] Okręgu Wojskowego w [...] z dnia [...] września 2008 r. nr [...] w przedmiocie przyznania odsetek od świadczeń związanych z przywróceniem do zawodowej służby wojskowej. Pismem z dnia 5 marca 2010 r., nadanym w placówce pocztowej 8 marca 2010 r., pełnomocnik skarżącego radca prawny A.O. złożyła wniosek o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 3 marca 2010 r. sygn. akt II SA/Bd 82/10 poprzez zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów zastępstwa procesowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek jest zasadny. Stosownie do treści art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej powoływanej jako ppsa) strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli Sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Z kolei zgodnie z art. 200 ppsa w razie uwzględnienia skargi przez Sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Z przytoczonego przepisu wynika, iż w postępowaniu sądowoadministracyjnym organ ponosi konsekwencje finansowe niekorzystnego wyniku postępowania, który ma miejsce zarówno w sytuacji uwzględnienia skargi w całości, jak i w części. W przedmiotowej sprawie skarżący był reprezentowany przez radcę prawnego, który wraz ze skargą, a więc przed zamknięciem rozprawy, wystąpił z wnioskiem o zwrot kosztów postępowania według norm przypisanych. Wyrokiem z dnia 16 grudnia 2009 r. sygn. akt I OSK 689/09 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy z dnia 3 lutego 2009 r. sygn. akt II SA/Bd 892/08 w części dotyczącej rozstrzygnięcia o odsetkach od uposażenia oraz pkt 3 tegoż wyroku dotyczący rozstrzygnięcia o kosztach zastępstwa procesowego i w tym zakresie przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy. Ten ostatni natomiast rozpoznając sprawę ponownie, w przekazanym zakresie, wyrokiem z dnia 3 marca 2010 r. oddalił skargę, nie zamieszczając dodatkowego orzeczenia w przedmiocie kosztów zastępstwa procesowego. Z przytoczonych okoliczności faktycznych wynika po pierwsze, iż po wydaniu przez Naczelny Sąd Administracyjny w dniu 16 grudnia 2009 r. rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 3 lutego 2009 r. uprawomocnił się w części uwzględniającej skargę, której Naczelny Sąd Administracyjny nie uchylił, a po drugie że pomimo przekazania przez Naczelny Sąd Administracyjny do ponownego rozpoznania także i tej części wyroku sądu I instancji, która dotyczyła orzeczenia o kosztach zastępstwa procesowego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w swoim wyroku z dnia 3 marca 2010 r. nie zamieścił dodatkowego orzeczenia w tym przedmiocie, do czego był zobligowany w świetle art. 200 ppsa. W tym stanie rzeczy więc Sąd na podstawie art. 157 § 2 i 3 ppsa postanowił uzupełnić wyrok z dnia 3 marca 2010 r. o orzeczenie w przedmiocie kosztów zastępstwa procesowego. Wynagrodzenie należne pełnomocnikowi ustalono w oparciu o § 14 ust 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenie przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. z 2002 r. Nr 163 poz. 1349 ze zm.), uznając iż w niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia nie jest wartość przedmiotu sprawy. Jednocześnie na podstawie akt sprawy Sąd uznał, iż w sprawie nie wystąpiły okoliczności uzasadniające zwiększenie minimalnego wynagrodzenia określonego w wyżej wskazanym przepisie.