II SA/Bd 822/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Wichrowski Sędziowie sędzia WSA Anna Klotz (spr.) asesor WSA Katarzyna Korycka Protokolant asystentka sędziego Magdalena Tambelli- Orwat po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 listopada 2018 r. sprawy ze skargi I. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy z dnia [...] marca 2018r. nr [...], 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej kwotę 980 (dziewięćset osiemdziesiąt) złotych, tytułem zwrotu kosztu postępowania. Decyzją z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] ([...]) Wójt Gminy, na podstawie art. 54, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 i ust. 4, art. 61 ust. 1 oraz art. 63 i art. 64 ust. 1 w związku z art. 4 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017 r., poz. 1073 ze zm. – "u.p.z.p.") oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.), po uzgodnieniu ze Starostą, Zarządem, Zarządem Dróg Powiatowych, Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym, ustalił dla T. N. warunki zabudowy dla zabudowy zagrodowej w gospodarstwie rolnym – budowa dwóch budynków inwentarskich dla obsady zwierząt w wielkości do [...] DJP (hodowla gęsi reprodukcyjnej w liczbie do [...] sztuk, średni wiek - dwa lata, średnia waga - 6,5 kg), w systemie bezściółkowym i dwóch silosów paszowych o ładowności do 30 ton każdy, na działce nr [...] położonej w obrębie S. gmina R. wraz z wykonaniem innych koniecznych urządzeń budowlanych (w rozumieniu przepisu art. 3 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - Dz. U. z 2017 r., poz. 1332 ze zm.) związanych z funkcją projektowanej zabudowy, w liniach rozgraniczających teren inwestycji stanowiących granice terenu realizacji tej inwestycji, które zostały określone na załączniku mapowym do decyzji. W decyzji określono ponadto warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych – w tym warunki i wymagania kształtowania ładu przestrzennego, kwestię ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków kultury współczesnej, obsługę w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich oraz wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich. W decyzji zawarto również linie rozgraniczające teren inwestycji, przy czym linie rozgraniczające stanowiące granice terenu realizacji inwestycji, w części tożsame z granicami działki określono na załączniku mapowym nr 1 do tej decyzji, w skali 1:1000 i oznaczono literami ABCD. Wskazano również, że zabudowę należy sytuować z zachowaniem nieprzekraczalnych linii zabudowy w odniesieniu do drogi publicznej powiatowej nr [...], oraz z zachowaniem odległości od granic działki wynikających z przepisów odrębnych mających zastosowanie do przedmiotowej inwestycji. Z uzasadnienia przedmiotowej decyzji wynika, że T. N. wnioskiem z dnia [...] marca 2017 r. wystąpił o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków inwentarskich dla chowu zwierząt w obsadzie [...] DJP i dwóch silosów paszowych o ładowności do 30 ton każdy w zagrodzie na działce nr [...] w obrębie S. wraz z niezbędnymi urządzeniami związanymi z przeznaczeniem i wykorzystaniem zabudowy. Organ wskazał, iż dokonał analizy zabudowy, stwierdzając, że na działce nr [...] wnioskowanej do budowy niniejszych obiektów (dwóch budynków inwentarskich i dwóch silosów paszowych) istnieje zabudowa, na którą składają się budynek mieszkalny i szereg budynków gospodarczych, (magazynowy - stodoła i inne gospodarcze powiązane z prowadzoną gospodarką rolną). Pozostała część działki, poza istniejącą zabudową, jest zagospodarowana i użytkowana rolniczo. Ponadto na działkach sąsiednich położonych przy tej samej drodze publicznej, co działka wnioskowana do realizacji przedmiotowej inwestycji - istnieje zabudowa o tej samej funkcji stanowiąca tzw. "dobre sąsiedztwo", istotna dla wnioskowanego zamierzenia budowlanego, zapewniająca kontynuację funkcji. Organ uznał, że jest to ważne dla niniejszego zamierzenia budowlanego i prowadzonego postępowania administracyjnego, gdyż pomimo, że inwestor prowadzi gospodarstwo rolne o powierzchni przekraczającej średnią powierzchnię gospodarstw w gminie R. - to skorzystał już z przywileju, określonego w art. 61 ust. 4 u.p.z.p. na etapie uzyskiwania decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji realizowanej na działkach nr [...] i nr [...] położonych w obrębie W., dla których organ ustalił warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie czterech wiat, czterech silosów zbożowych o ładowności do 250 ton każdy, czterech silosów paszowych o ładowności do 30 ton każdy, budynku inwentarskiego dla obsady [...] DJP i budynku mieszkalnego z uwzględnieniem art. 61 ust. 4 u.p.z.p. W oparciu o powyższe organ uznał, że dla zamierzenia polegającego na budowie dwóch budynków inwentarskich dla obsady zwierząt w wielkości [...] DJP i dwóch silosów paszowych o ładowności do 30 ton każdy, należy stosować art. 61 ust. 1 u.p.z.p. i wykonać określoną analizę funkcji i cech zabudowy. Po przeprowadzeniu analizy uwarunkowań ustalono, że: 1) wielkość gospodarstwa rolnego prowadzonego przez wnioskodawcę przekracza średnią powierzchnię gospodarstw w gminie R., która wynosi ok. 14,4992 ha, organ uwzględnił jednak okoliczność, że jest to kolejna decyzja dla wnioskodawcy, przy czym inwestor skorzystał już przywileju określonego w art. 61 ust. 4 u.p.z.p., wobec czego, w ocenie organu, obecnie wymagane jest przeprowadzenie analizy określonej w art. 61 ust 1 pkt 1-5 u.p.z.p. oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588 – "rozporządzenie"); 2) projektowana na wnioskowanym terenie inwestycja w ocenie organu stanowi uzupełnienie w odniesieniu do zabudowy już istniejącej na działce, zabudowa istniejąca w tej zagrodzie, jak wskazał organ, raczej nie umożliwia określenia wymagań dotyczących nowej zabudowy na wyznaczonym terenie inwestycji przy gabarytach wnioskowanych przez inwestora, co wynika z wielkości istniejących i projektowanych obiektów, organ wskazał, że wielkość istniejących budynków swoimi wymiarami znacząco odbiega od wielkości obiektów wnioskowanych, tym samym nie pozwala na jednoznaczne określenie gabarytów nowych obiektów, ich formy architektonicznej, oraz innych niezbędnych wskaźników i elementów projektowanej zabudowy (np. wysokość, szerokość elewacji, geometrii dachów itp.), określone wielkości (gabaryty) projektowanych budynków, w przeprowadzonej analizie funkcji i cech zabudowy - zostały uśrednione i odniesione do pozostałej zabudowy położonej w ustalonym obszarze analizy; 3) w analizie zbadano wszystkie parametry i wskaźniki istniejącej zabudowy, określone w § 4 - § 8 rozporządzenia, analizowano obiekty położone w obszarze analizy, ustalonym zgodnie z przepisem § 3 rozporządzenia, wynikiem tej analizy jest możliwość lokalizowania na działce dwóch budynków inwentarskich o maksymalnej łącznej ich powierzchni do 1200 m², a nie jak wnioskowano do 3080 m², tym samym zmianie powinny ulec wymiary budynków, zamiast wnioskowanych budynków o wymiarach 28 m x 50 m i 28 m x 60 m, możliwa jest lokalizacja budynków o wymiarach maksymalnie 13,6 m (szczyt) na 45 m (długość), natomiast w zakresie wysokości projektowanego budynku i geometrii dachów parametry przyjęto zgodnie ze złożonym wnioskiem, d) teren wnioskowanej inwestycji ma bezpośredni dostęp do drogi publicznej, którą jest droga powiatowa nr [...], W. – S. – W. (działka nr [...]), obsługa zabudowy będzie odbywała się przez istniejący i projektowany zjazd z wymienionej drogi publicznej, z uwagi na sytuowanie nowych obiektów na działce wskazana jest budowa nowego zjazdu do działki nr [...], który należy sytuować w miejscu i na warunkach zarządcy drogi, e) istniejące uzbrojenie będzie wystarczające dla projektowanej nowej zabudowy, f) teren nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. Organ wskazał, że na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 71) wnioskodawca przewiduje prowadzenie chowu zwierząt w liczbie [...] DJP, co zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 102 jest wartością podprogową (próg stanowi 60 DJP). Organ zwrócił również uwagę na brak we wniosku o ustalenie warunków zabudowy informacji o istnieniu w siedlisku jakichkolwiek zwierząt gospodarskich. W ocenie organu może w związku z powyższym zachodzić przypadek określony w § 3 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Według organu deklarowana we wniosku wielkość obsady zwierząt powinna być ocenia między innymi pod kątem zachowania norm i optymalnych warunków utrzymania hodowanych zwierząt, i to powinno być kluczową przesłanką rozpatrywanego wniosku, a powierzchnia budynku czy budynków inwentarskich powinna odpowiadać potrzebom wynikającym z projektowanej obsady zwierząt. Jak wskazał organ, czynnikiem wskazującym na możliwość prowadzenia chowu zwierząt w liczbie przekraczającej [...] DJP było wnioskowanie budowy budynku inwentarskiego o powierzchni zabudowy wynoszącej 3080 m². Wnioskowana powierzchnia, zdaniem organu, jest wielkością znacznie zawyżoną. Deklarowana wielkość budynków, według organu, pozwala na prowadzenie hodowli w znacznie większych rozmiarach niż deklarowane [...] DJP. Powyższa okoliczność legła u podstaw wydania przez organ pierwszej instancji w dniu [...] maja 2017 r. decyzji nr [...], odmawiającej ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Po rozpoznaniu odwołania wniesionego przez inwestora, Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...], uchyliło decyzję organu pierwszej instancji, przekazując ją temu organowi do ponownego rozpoznania. Ponownie rozpatrując sprawę Wójt wystąpił do wnioskodawcy o wyjaśnienie i uzupełnienie wniosku o rodzaj - gatunek zwierząt prowadzonej hodowli w zagrodzie na działce nr [...] w miejscowości S. Inwestor w odpowiedzi podał rodzaj hodowli - gęś reprodukcyjna w przewidywanej liczbie hodowanych zwierząt do [...] sztuk, średni wiek - dwa lata i średnią wagę - 6,5 kg. Ponadto określił przewidywaną powierzchnię kojców na 2565 m² i powierzchnię komunikacyjną oraz inne powierzchnie na 515 m². Następnie inwestor poinformował o zmianie wielkości hodowanych zwierząt z pierwotnie deklarowanych [...] DJP na [...] DJP. W ocenie organu, wobec ustalonej w analizie możliwej maksymalnej powierzchni zabudowy projektowanych budynków inwentarskich, która może wynieść 1200 m², a nie jak wnioskowano 3080 m², zachodzi duże prawdopodobieństwo, że wielkość obsady zwierząt liczona w DJP może być dużo niższa niż deklarowana przez wnioskodawcę. Tym samym biorąc pod uwagę wielkości progowe określone w rozporządzeniu w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne pozwoli na prowadzenie chowu zwierząt w liczbie niższej niż deklarowane [...] DJP, która to wielkość jest wartością podprogową dla tego przedsięwzięcia, które tym samym nie będzie zaliczane do mogących znacząco lub potencjalnie oddziaływać na środowisko. W oparciu o powyższe ustalenie, Wójt decyzją z dnia [...] października 2017 r. nr [...] ([...]) ustalił warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Po rozpoznaniu odwołania wniesionego przez I. S., Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] grudnia 2017r. nr [...], uchyliło decyzję organu pierwszej instancji, przekazując ją temu organowi do ponownego rozpoznania. Uwzględniając zalecenia SKO zobowiązujące organ do dokonania oceny deklarowanej przez inwestora wielkości planowanej hodowli (DJP) z uwzględnieniem deklarowanej powierzchni budynków i charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji, które pozwolą na prawidłową kwalifikację inwestycji, w tym ustalenie czy inwestycja wymaga uprzedniego wydania decyzji środowiskowej, poprzez uzupełnienie złożonego wniosku - organ wystąpił do wnioskodawcy o określenie powierzchni kojców do prowadzenia hodowli gęsi, powierzchni komunikacyjnych i innych. W odpowiedzi inwestor określił powierzchnię kojców w obu budynkach na 1140 m², innych powierzchni nie przewiduje oraz określił , że będzie prowadził hodowlę w systemie bezściółkowym. Organ, stosując przepisy rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 28 czerwca 2010 r. w sprawie minimalnych warunków utrzymania gatunków zwierząt gospodarskich innych niż te, dla których normy ochrony zostały określone w przepisach Unii Europejskiej (Dz. U z 2017 r., poz. 127) - biorąc pod uwagę podaną przez inwestora powierzchnię budynków przeznaczonych do prowadzenia hodowli gęsi (1140 m²) - wyliczył maksymalną możliwą liczbę hodowanych zwierząt, która może wynieść [...] sztuki co przekłada się na wielkość [...] dużych jednostek przeliczeniowych (DJP). W decyzji o warunkach zabudowy liczbę tą ustalono na - [...] DJP, a wielkość hodowanego stada na [...] sztuki. Tym samym organ ustalił, iż wielkość prowadzonej hodowli gęsi reprodukcyjnej o wadze 6,5 kg, o średnim wieku - 2 lata, w liczbie [...] sztuki, dająca DJP o wielkości [...] - spełnia wymogi określone zarówno przez § 3 ust. 1 punkt 102 jak też punkt 103 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Powyższe nie wymaga prowadzenia postępowania w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Tym samym, zdaniem organu, nie zachodzi potrzeba szczególnego traktowania zabudowy na działce nr [...] jako zabudowy jednorodzinnej. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła I. S., zarzucając jej naruszenie przepisów postępowania: art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 Kpa poprzez błędną ocenę materiału dowodowego, skutkującą wadliwym przyjęciem podstaw uzasadniających w ocenie organu odmowę ustalenia środowiskowych uwarunkowań na realizację inwestycji objętej zaskarżoną decyzją, dla której w świetle przepisów prawa materialnego była ona niezbędna, art. 8 i art. 12 Kpa poprzez prowadzenie postępowania w sposób mało wnikliwy, połączony z pominięciem słusznego interesu stron postępowania i celu, jakiemu ma służyć postępowanie w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy, przy uwzględnieniu charakteru przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko oraz przepisów prawa materialnego: art. 54 pkt 3 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. poprzez brak określenia "linii rozgraniczających teren inwestycji", w miejsce czego posłużono się pojęciem "granic terenu realizacji inwestycji", art. 54 pkt 2 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. poprzez wprowadzenie przepisów niezgodnych z przepisami odrębnymi, art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. a, b, d, art. 63 ust. 1 pkt 3 lit. a, d, e ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez ich niezastosowanie w sprawie skutkujące pominięciem uwarunkowań jakie wiążą się z planowaną inwestycją, mogących potencjalnie znaczącą oddziaływać na środowisko, na których istnienie wskazały strony niniejszego postępowania, art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, poprzez jego niezastosowanie w sprawie, podczas gdy w sprawie wydana była decyzja o warunkach zabudowy, na podstawie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a przesłanki do uznania inwestycji jako przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zostały spełnione oraz § 3 ust. 1 pkt 102 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sprawie skutkujące brakiem weryfikacji wartości DJP, w sytuacji gdy liczby wskazane przez inwestora zostały celowo zaniżone, a nadto również naruszenie przepisów rozporządzenia w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz rozporządzenia w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy. Decyzją z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 7, art. 77 § 1 Kpa, art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. b i c w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy wskazał, że jak wynika z dokumentów sprawy działka, na której przewidziano projektowaną inwestycję nie jest objęta ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wobec czego konieczne jest dla przedmiotowej inwestycji ustalenie, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Organ podniósł, że w niniejszej sprawie została przeprowadzona analiza na podstawie rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Akta sprawy wskazują, że organ pierwszej instancji wyznaczył obszar poddany analizie zgodnie z wymogami rozporządzenia w minimalnej wymaganej odległości wynoszącej trzykrotną szerokość frontu terenu objętego wnioskiem inwestora i nie mniej niż 50 m, posługując się mapą zgodną z wymogami art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. Analizowany obszar został prawidłowo wyznaczony i przeprowadzono analizę sąsiedztwa inwestycji. Jak wskazało SKO, obowiązkiem organu pierwszej instancji było zbadanie zgodności nowej zabudowy z zabudową istniejącą w zakresie: linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki i geometrii dachu (kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych). Ponadto dla ustalenia warunków zabudowy wymagane jest by inwestycja stanowiła kontynuację funkcji zabudowy występującej w analizowanym obszarze. W rozpatrywanym przypadku ustalono, że inwestycja stanowi kontynuację funkcji zabudowy istniejącej. Sposób ustalania w/w charakterystyki nowej zabudowy został opisany w § 4-8 rozporządzenia. W rozpatrywanym przypadku, jak wskazało SKO, linia zabudowy została ustalona w prawidłowy sposób na podstawie zabudowy znajdującej się w sąsiedztwie inwestycji, co zostało szczegółowo uzasadnione przez organ pierwszej instancji. Analiza także zawiera wyjaśnienie sposobu wyznaczenia wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu. W rozpatrywanym przypadku organ pierwszej instancji wskazał, że celem przybliżenia wskaźnika wielkości powierzchni zabudowanej na działce [...] do występującego wskaźnika średniego na obszarze analizowanym przyjęto możliwość sytuowania na działce dwóch budynków inwentarskich o powierzchni 1200 m², co przekłada się na wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy wynoszący 5,72%, który jest zbliżony do średniego wskaźnika wynoszącego 5,51%. Organ wskazał, że w niniejszym przypadku szerokość elewacji frontowej wyznaczono, z zachowaniem tolerancji jako 13,6 m (średnia szerokość wszystkich budynków gospodarczych od strony drogi publicznej wynosi 11,3 m). Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej określono, jak wskazało SKO, na poziomie wnioskowanej wartości do 7 m. Parametr ten został wyznaczony w nawiązaniu do zabudowy bezpośrednio sąsiadującej z terenem inwestycji. Odnośnie geometrii dachu organ wskazał, że w analizowanym przypadku dachy mają zróżnicowaną geometrię i pochylenie połaci. Przeważające pochylenie połaci dachów stromych wynosi 45 °, a pozostałych ok. 10 ° do 20 °. W związku z powyższym, organ pierwszej instancji przychylił się do wnioskowanego pochylenia połaci dachu - od 5 ° do 40 °. W ocenie SKO, organ pierwszej instancji przeprowadzając postępowanie zbadał zgodność wnioskowanej inwestycji z zasadami określonymi w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Kolegium zwróciło także uwagę, że zaskarżona decyzja zawiera wszystkie konieczne elementy i załączniki. Ponadto wykorzystane materiały kartograficzne posiadają także prawidłowe oznaczenia wskazujące na to, że zostały przyjęte do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Projekt decyzji o warunkach zabudowy został sporządzony przez uprawnioną osobę posiadającą uprawnienia urbanistyczne. Zaskarżona decyzja zawiera wszystkie elementy i uwarunkowania wynikające z przepisów dotyczące planowanego zamierzenia inwestycyjnego. Projekt decyzji o warunkach zabudowy uzyskał wymagane uzgodnienia, konieczne w przedmiotowej sprawie. Zostały ponadto spełnione wymagania dotyczące interesów osób trzecich. Kolegium wskazało wreszcie, że organ pierwszej instancji nie naruszył art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. a, b, d, art. 63 ust. 1 pkt 3 lit. a, d, e, ani też art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, poprzez ich niezastosowanie. Bezpodstawny jest też zarzut niewłaściwego zastosowania § 3 ust. 1 pkt 102 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Wójt prawidłowo uznał bowiem, że wielkość prowadzonej hodowli gęsi reprodukcyjnej o wadze 6,5 kg, średnim wieku 2 lata, w liczbie do [...] sztuk - [...] DJP, nie wymaga prowadzenia postępowania w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Kolegium podkreśliło, że za liczbę DJP przyjmuje się maksymalną możliwą obsadę inwentarza, co wynika wprost z § 2 ust. 1 pkt 51 powołanego rozporządzenia, iż przy obliczaniu DJP dla danej inwestycji istotna jest maksymalna możliwa obsada inwentarza, a nie obsada deklarowana przez inwestora. Skargę na powyższą decyzję wniosła I. S. reprezentowana przez pełnomocnika, zarzucając zaskarżonej decyzji: 1. naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: - art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. poprzez błędną ocenę materiału dowodowego, skutkującą wadliwym przyjęciem podstaw uzasadniających w ocenie organu odmowę ustalenia środowiskowych uwarunkowań na realizację inwestycji objętej zaskarżoną decyzją, dla której w świetle przepisów prawa materialnego była ona niezbędna; - art. 8 k.p.a. oraz art. 12 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób mało wnikliwy, połączony z pominięciem słusznego interesu stron postępowania i celu jakiemu ma służyć postępowanie w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy przy uwzględnieniu charakteru przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko; - art. 107 § 3 k.p.a. poprzez pominięcie w uzasadnieniu faktycznym decyzji wskazania dowodów, na których organ się oparł oraz przyczyn, dla których uznał, że pomimo kilkukrotnej modyfikacji (rozszerzenia) przez inwestora katalogu zwierząt objętych hodowlą, nie zachodzi konieczność weryfikacji wartości dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP), w sytuacji gdy liczby wskazane przez inwestora zostały celowo zaniżone i określone jako podprogowe (o wartości 0,1 DJP poniżej granicy) wyłącznie w celu uniknięcia zakwalifikowanie inwestycji jako przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: - art. 54 pkt. 3 w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. poprzez brak określenia "linii rozgraniczających teren inwestycji", w miejsce czego posłużono się pojęciem "granic terenu realizacji inwestycji", - art. 54 pkt 2 w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. poprzez wprowadzenie zapisów niezgodnych z przepisami odrębnymi, - art. 63 ust. 1 pkt 1 lit a, b, d, art. 63 ust. 1 pkt 3 lit. a, d, e ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (dalej "u.d.i.ś"), poprzez ich niezastosowanie w sprawie skutkujące pominięciem uwarunkowań jakie wiążą się z planowaną inwestycją, mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, na których istnienie wskazywały strony niniejszego postępowania; - art. 72 ust. 1 pkt 3 u.d.i.ś. poprzez jego niezastosowanie w sprawie, podczas gdy w sprawie wydawana była decyzja o warunkach zabudowy na podstawie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a przesłanki do uznania inwestycji jako przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zostały spełnione; - § 3 ust. 1 pkt 102 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sprawie skutkujące brakiem weryfikacji wartości dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP), w sytuacji gdy liczby wskazane przez inwestora zostały celowo zaniżone i określone jako podprogowe (o wartości 0,1 DJP poniżej granicy) wyłącznie w celu uniknięcia zakwalifikowania inwestycji jako przedsięwzięcia mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko; - § 3 ust. 1 pkt 103 lit. a rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, poprzez błędną jego wykładnię skutkującą wadliwym rozumieniem definicji odległości od terenów mieszkaniowych w jakiej przedsięwzięcie może być realizowane oraz wadliwym obliczeniem tej odległości, podczas gdy przesłanka objęta powyższym przepisem została spełniona dla zakwalifikowania inwestycji jako przedsięwzięcia mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko; - rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy poprzez pominięcie w treści decyzji obligatoryjnych zapisów określonych w rozporządzeniu, jak również własnej, a przy tym nieuprawnionej modyfikacji elementów decyzji w stosunku do treści rozporządzenia, - rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez stosowanie przez organ I instancji własnych parametrów, niezgodnych z rozporządzeniem. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wraz z argumentacją zawartą w treści zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 cytowanego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), dalej zwanej "p.p.s.a.", wynika, iż sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto, stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, albo stwierdza ich wydanie z naruszeniem prawa. Zgodnie natomiast z art. 151 p.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi sąd ją oddala. Przy tym z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Biorąc pod uwagę powyższe regulacje Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem oceny Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2018 r., znak [...], utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia [...] marca 2018r. nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji: "zabudowa zagrodowa w gospodarstwie rolnym, budowa dwóch budynków inwentarskich dla obsady zwierząt w wielkości do [...] DJP, (hodowla gęsi reprodukcyjnej w liczbie do [...] sztuk, średni wiek - dwa lata, średnia waga" - 6,5 kg), w systemie bezściółkowym i dwóch silosów paszowych o ładowności do 30 ton każdy, na działce nr [...] położonej w obrębie S. gmina R., wraz z wykonaniem innych koniecznych urządzeń budowlanych (w rozumieniu przepisu art. 3 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - Dz. U. z 2017 r., poz. 1332 ze zm.) związanych z funkcją projektowanej zabudowy, w liniach rozgraniczających teren inwestycji stanowiących granice terenu realizacji tej inwestycji, które zostały określone na załączniku mapowym do decyzji organu I instancji. Oceniając legalność zaskarżonej decyzji rozważania należy rozpocząć o analizy punktu II rozstrzygnięcia decyzji organu I instancji, w którym określono warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych. W ramach warunków i wymagań kształtowania ładu przestrzennego zobowiązano, aby projektowane obiekty: dwa budynki inwentarskie i dwa silosy paszowe lokalizować w nawiązaniu do istniejącej zabudowy na działce, w liniach rozgraniczających stanowiących granice terenu realizacji przedmiotowej inwestycji, która jednocześnie w części stanowi granice działki nr [...], i która została określona na załączniku mapowym do niniejszej decyzji, z zachowaniem nieprzekraczalnych linii zabudowy od strony drogi publicznej - powiatowej nr [...] W. – W., (stanowiącej na odcinku niniejszego zamierzenia inwestycyjnego działkę nr [...]). Nieprzekraczalną linię zabudowy dla wnioskowanego zamierzenia budowlanego ustalono w odległości jak front istniejącego budynku mieszkalnego na działce nr [...], to jest w odległości 8 m od krawędzi jezdni istniejącej drogi publicznej nr [...], W. –S. – W., z zachowaniem przepisu art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1440 ze zm.). Projektowane budynki inwentarskie przystosowane do hodowli zwierząt w maksymalnej obsadzie do [...] DJP, to jest hodowla gęsi reprodukcyjnej w liczbie do [...] sztuk, wynikających z przeliczenia powierzchni budynków (1140 m2), zgodnie z przepisem rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 28 czerwca 2010 r. w sprawie minimalnych warunków utrzymania gatunków zwierząt gospodarskich innych niż te, dla których normy ochrony zostały określone w przepisach Unii Europejskiej (jednolity tekst Dz. U. z 2017 r., poz. 127) - przeznaczone do hodowli, których średni wiek wyniesie ok. 2 lat, a średnia waga - 6,5 kg, prowadzonej w systemie bezściółkowym, były realizowane jako obiekty wolno stojące, jednokondygnacyjne, o łącznej maksymalnej powierzchni zabudowy do 1200 m2. Szerokość frontu projektowanych budynków od strony drogi publicznej do 13,6 m, długość do 45 m, maksymalna wysokość budynków liczona do górnej krawędzi kalenicy do 7,0 m npt.. Wysokość do gzymsu maksymalnie do 5,0 m npt., dachy płaskie lub strome o pochyleniu połaci od 5° do 40°, dwuspadowe pokrycie zalecane w kolorze nawiązującym do pokryć na obiektach istniejących, kolor zastosowanego pokrycia stonowany, niejaskrawy, kalenica budynków powinna być sytuowana prostopadle do drogi publicznej powiatowej nr [...]. Dwa silosy paszowe o ładowności do 30 ton każdy, sytuowane w nawiązaniu do projektowanej zabudowy inwentarskiej, realizowane jako silosy lejowe, na płycie fundamentowej, powierzchnia zabudowy liczona łącznie dla wszystkich silosów maksymalnie do 50 m2, z dopuszczeniem utwardzenia koniecznych placów i dróg dla ich obsługi, maksymalna wysokość silosów do 8,0 m n.p.t., Projektowane nowe obiekty powinny formą architektoniczną nawiązywać do zabudowy gospodarczej służącej działalności rolniczej już istniejącej w tej zagrodzie, ponadto nie powinny wprowadzać dysharmonii i zakłóceń ładu przestrzennego i miejscowego krajobrazu, powinny nawiązywać do występującego lokalnego krajobrazu kulturowego, Powyżej ustalone warunki zabudowy dla wnioskowanego zamierzenia powinny pozostawać w zgodzie z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., który stanowi, że przepisy art. 51 ust. 3, art. 52, art. 53 ust. 3-5a i 5d, art. 54, art. 55 i art. 56 stosuje się odpowiednio do decyzji o warunkach zabudowy. Na gruncie rozpoznawanej sprawy istotne znaczenie przy ustaleniu warunków zabudowy odgrywa art. 52 u.p.z.p., który wskazuje na wnioskowy charakter postępowania o ustalenie warunków zabudowy. Ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego następuje na wniosek inwestora (ust. 1). W ustępie 2 powyższego przepisu wymienione zostały wymogi wniosku, który powinien zawierać zgodnie z punktami 1 i 2: 1) określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2000; 2) charakterystykę inwestycji, obejmującą: a) określenie zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a także innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, a w razie potrzeby również sposobu unieszkodliwiania odpadów, b) określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych oraz powierzchni terenu podlegającej przekształceniu, przedstawione w formie opisowej i graficznej, Określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko. Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2017 r., poz. 1073)- dalej zwana jako: "u.p.z.p." ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym: 1) lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego; 2) sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Natomiast z art. 59 ust. 1 u.p.z.p. wynika, że zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis art. 50 ust. 2 stosuje się odpowiednio. Celem postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy jest stwierdzenie, czy zamierzona przez inwestora zmiana zagospodarowania terenu jest dopuszczalna. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy winno być poprzedzone przeprowadzeniem przez właściwy organ postępowania wyjaśniającego w zakresie spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., przy zachowaniu warunków, określonych w przepisach rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (dalej: rozporządzenie). Przez "teren", o którym mowa art. 59 ust. 1, a także w art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym należy rozumieć obszar jednej lub kilku konkretnie określonych działek ewidencyjnych, a nie fragment działki ewidencyjnej, na którym inwestor zaplanował realizację inwestycji. Za powyższą wykładnia powyższych przepisów przemawia treść § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r., Nr 164, poz. 1588; dalej "rozporządzenie"), zgodnie z którym w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy (ust. 1). Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów (ust. 2). W związku z powyższym poprawne sporządzenie analizy architektoniczno-urbanistycznej ma kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Przepis § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określa minimalne granice obszaru analizowanego, co oznacza, że organ wydający decyzję o warunkach zabudowy może wyznaczyć większy obszar wokół terenu inwestycji, który będzie tworzył całość urbanistyczną. Zwrot "wokół działki" wskazuje, że ustalając obszar analizowany wokół działki inwestycyjnej, należy tak wyznaczyć ten obszar, by działka ta znajdowała się w środku tego obszaru, tj. by położona była w jego centralnym miejscu, co nie oznacza, że obszar ten musi mieć kształt koła, a odległość granic tego obszaru od działki inwestora musi być w każdym miejscu jednakowa. Istotne jest aby wyznaczony obszar analizowany obejmował urbanistyczną całość. Obszar ten powinien obejmować całe działki wyodrębnione geodezyjnie, a nie ich części. Dlatego ustalenie warunków zabudowy dla części działki jest niedopuszczalne. Zmiana zagospodarowania terenu i przeznaczenie go na określone cele obejmuje w każdym przypadku cały obszar wyznaczony jako działka geodezyjna objęta wnioskiem, a nie wyłącznie powierzchnię, która ma być faktycznie zajęta pod lokalizowaną inwestycję. W przypadku gdy linia rozgraniczająca obszar analizowany "przecina" daną, wyodrębnioną geodezyjnie nieruchomość, w analizie należy uwzględnić powierzchnię całej działki ewidencyjnej, zatem również tę jej część, która położona jest poza obszarem analizowanym. Obowiązkiem więc organu jest wyznaczenie terenu do przeprowadzenia analizy urbanistycznej wokół całej działki budowlanej nawet wówczas, gdy inwestor zamierza ją zrealizować tylko na części działki. Należy podkreślić, że decyzja ustalająca warunki zabudowy przesądza jedynie, co do zasady, że na konkretnej działce wskazanej we wniosku jest możliwość realizacji wnioskowanego przedsięwzięcia (z określonymi jego parametrami), nie określa natomiast dokładnego położenia inwestycji na działce (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 kwietnia 2017 r., sygn. akt II OSK 2012/15, z dnia 28 kwietnia 2016 r., sygn. akt II OSK 2066/14, z dnia 1 marca 2016 r., sygn. akt II OSK 1626/14, z dnia 11 marca 2014 r., sygn. akt II OSK 2363/12, dostępne na http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu, odmienna interpretacja terminu "teren" i umożliwienie wydawania warunków zabudowy jedynie dla wskazywanego przez inwestora fragmentu działki ewidencyjnej może prowadzić do obejścia prawa, w tym na przykład przepisów środowiskowych. Ustalenie warunków zabudowy tylko dla fragmentu terenu działki, tak jak w przedmiotowej sprawie, może prowadzić do niedopuszczalnego obchodzenie ograniczeń przez inwestorów w zakresie wymogów ładu przestrzennego. Dlatego też dla uniknięcia tego rodzaju sytuacji, zasadnym jest przyjęcie, że teren, którego dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, musi być zawsze rozumiany jako obszar całej działki ewidencyjnej, na której planowane jest zamierzenie, niezależnie od tego, że w wyniku realizacji inwestycji będzie faktycznie zabudowana lub w inny sposób zagospodarowana jedynie część danej działki. W orzecznictwie rozumienie terenu jako całej działki wyprowadzone zostało z definicji obszaru analizowanego zwartego w § 3 rozporządzenia. W związku z tym, że podstawowym elementem wniosku i decyzji o warunkach zabudowy jest określenie granic terenu objętego wnioskiem, a precyzyjne określenie stanu faktycznego i prawnego terenu przewidzianego pod realizację inwestycji jest niezbędne dla prawidłowego zbadania jej dopuszczalności oraz ewentualnego określenia warunków zabudowy, nie było możliwe w niniejszej sprawie ustalenie warunków zabudowy według wniosku inwestora tylko dla części działki. Wyznaczenie w prawidłowy sposób miejsca realizacji planowanego zamierzenia inwestycyjnego, a w oparciu o nie obszaru analizowanego, ma kluczowe znaczenie przy ustalaniu warunków zabudowy. Wniosek inwestora, który dotyczy wyłącznie fragmentu działki ewidencyjnej, jako miejsce realizacji przedsięwzięcia, powinien zostać uzupełniony. Poza tym dokumenty przedstawione w formie graficznej jako załącznik do decyzji o ustaleniu warunków zabudowy powinny być czytelnie sporządzone i opisane z uwzględnieniem pojęć wynikających z rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Na sporządzonej mapie powinny zostać naniesione m.in. szerokość frontu działki, obszar analizowany. Załącznik graficzny powinien zostać opisany numerem i datą decyzji. W przedmiotowej sprawie organy orzekły o ustaleniu warunków zabudowy dla projektowanych dwóch budynków inwentarskich i dwóch silosów paszowych lokalizowanych w nawiązaniu do istniejącej zabudowy na działce, "w liniach rozgraniczających stanowiących granice terenu realizacji przedmiotowej inwestycji", która jednocześnie w części stanowi granice działki nr [...]. Wyraźnie z opisu i załączonej mapy wynika, że warunki zostały ustalone dla części działki ewidencyjnej, a nie dla całego terenu działki. Poza tym stan faktyczny przedmiotowej sprawy potwierdza, że od momentu złożenia pierwotnego wniosku, inwestor na skutek decyzji kasacyjnych zmieniał plany inwestycyjne prowadząc do zmiany inwentarza i w ślad za tym zmniejszaj DJP. We wcześniejszych propozycjach inwestycyjnych dane dotyczące DJP podawane były na poziomie górnej granicy. Działanie polegające na kolejnej modyfikacji wniosku i obniżenie DJP przy jednoczesnym ograniczeniu zabudowy tylko do fragmentu działki prowadzi do wniosku, że inwestor swoim działaniem zamierza obejść postępowania środowiskowego, co organ będzie miał na uwadze przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Wadliwość zaskarżonych decyzji spowodowana wyznaczeniem nieprawidłowego obszaru analizowanego czyni niemożliwym szersze badanie sprawy w kontekście przedstawionych w skardze zarzutów. W tym stanie rzeczy Sąd działając na podstawie art. 135 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., zaliczając do nich uiszczony wpis od skargi w kwocie 500 zł, wynagrodzenie adwokata w kwocie 480 zł, ustalone na podstawie (§ 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie - Dz.U. poz. 1800 z późn. zm.).