II SA/Bd 828/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Wichrowski po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. P. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi w sprawie ze skargi na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w [...] z dnia [...] czerwca 2014 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej postanawia odmówić przywrócenia terminu. W dniu 4 sierpnia 2014 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy wpłynęła skarga M. P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w [...] z dnia [...] czerwca 2014 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej. Postanowieniem z dnia 13 października 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy odrzucił skargę wskazując, że skarżąca nie podała wartości przedmiotu zaskarżenia, mimo że została zobowiązana przez Sąd do uzupełnienia tego braku w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Z uzasadnienia wydanego postanowienia wynika, że wezwanie do usunięcia braku formalnego skargi (podanie wartości przedmiotu zaskarżenia) zostało skarżącej doręczone osobiście w dniu 21 sierpnia 2014 r. Zatem siedmiodniowy termin przewidziany do usunięcia braku formalnego skargi upłynął dla skarżącej z dniem 28 sierpnia 2014 r. Przedmiotowe postanowienie skarżąca otrzymała w dniu 3 listopada 2014 r. Pismem nadanym w dniu 10 listopada 2014 r. pełnomocnik skarżącej wniósł o przywrócenie terminu do usunięcia braku formalnego skargi w postaci podania wartości przedmiotu zaskarżenia, wskazując jednocześnie, że jego wartość wynosi [...] zł. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że skoro przedmiotem zaskarżenia jest decyzja określająca zobowiązanie pieniężne, to jego wysokość powinna być wskazana w skardze. Podkreślono, że strona skarżąca nie wykonała wezwania Sądu bez swojej winy, albowiem nie wiedziała, że w osobnym piśmie powinna była wskazać wartość przedmiotu zaskarżenia, skoro w treści skargi wskazała, iż dotyczy ona decyzji ustalającej karę pieniężną w wysokości [...] zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do postanowień art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270), zwanej dalej p.p.s.a, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócić termin. Warunkami skuteczności takiego wniosku jest: złożenie go w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, spowodowanie dla strony ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego, równoczesne ze złożeniem wniosku dokonanie uchybionej czynności oraz uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu (art. 86 § 1 i § 2 oraz art. 87 § 1, § 2 i § 4 p.p.s.a.). Wszystkie te przesłanki muszą być spełnione łącznie, co oznacza, że brak jednej z nich skutkować musi odmową przywrócenia terminu. W stanie sprawy, skarżąca dopełniła wymogu złożenia wniosku o przywrócenie terminu z zachowaniem siedmiodniowego terminu w rozumieniu art. 87 § 1 p.p.s.a. (który należało liczyć od 3 listopada 2014 r. - daty odbioru postanowienia Sądu z dnia 13 października 2014 r. o odrzuceniu skargi – zwrotne potwierdzenia odbioru k. 20). Wniosek skarżącej nie mógł być pomimo tego rozpoznany pozytywnie z uwagi na niespełnienie ustawowej przesłanki przywrócenia wnioskowanego terminu (o charakterze merytorycznym), a mianowicie, braku zawinienia w uchybieniu terminowi. Do takiego uchybienia doszło bowiem w następstwie okoliczności zawinionych przez wnioskodawcę. Podstawowym kryterium przy rozpoznaniu wniosku o przywrócenie terminu jest uprawdopodobnienie przez stronę, że nie dokonała czynności bez własnej winy. O braku winy można mówić tylko w razie uprawdopodobnienia przez stronę, że dopełnienie czynności było niemożliwe z powodu przeszkody nagłej i nie do przezwyciężenia. W nauce prawa jak i orzecznictwie przyjmuje się, że usprawiedliwione przyczyny uchybienia terminu do dokonania czynności są ograniczone do okoliczności, które nie tyle utrudniają, ale faktycznie uniemożliwiają dokonanie czynności nawet przy zachowaniu największej możliwej staranności takich jak: przerwę w komunikacji, powódź, pożar, inną katastrofę, nagłą chorobę strony przy równoczesnej niemożliwości wyręczenia się inną osobą, mylne poinformowanie strony o sposobie i terminie wniesienia środka zaskarżenia ("Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz", pod red. T. Wosia, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis Warszawa 2008, str. 381). Kryterium braku winy jako przesłanki zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowych, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet niewielkim niedbalstwem. Dokonując takiej oceny należy przyjąć obiektywny miernik staranności, zgodnie z którym o braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wówczas, gdy strona, obiektywnie nie mogła usunąć zaistniałej przeszkody. Okoliczności wskazane we wniosku skarżącej o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi nie stanowią podstawy przywrócenia terminu zgodnie z art. 86 p.p.s.a., bowiem nie wskazują one na brak winy skarżącej w uchybieniu terminu. Podkreślić należy, że skarżąca została pouczona, iż w przypadku nieusunięcia braków formalnych skargi w terminie 7 dni zostanie ona odrzucona zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Wskazać trzeba również, że kwota określonego w decyzji zobowiązania nie zawsze stanowi odzwierciedlenie faktycznego sporu zawisłego przed sądem administracyjnym. Zarówno strona, jak i organ mogą np. określić w innej wysokości sporną kwotę, która powinna kształtować wartość przedmiotu zaskarżenia. Odnośnie wartości przedmiotu zaskarżenia wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 28 stycznia 2008 r., I FPS 7/07, zgodnie z którą "w świetle przepisów art. 231 w związku z art. 215 i 216 p.p.s.a. wartość przedmiotu zaskarżenia stanowi tylko ta część należności pieniężnej, która została zakwestionowana w skardze." Skoro zatem strona skarżąca nie wskazała wyraźnie w skardze na wartość przedmiotu zaskarżenia, to tym samym nie można było przyjąć, że wskazana w decyzji wysokość kary jest w całości kwestionowana i należy ją uznać za wartość przedmiotu zaskarżenia. Mając powyższe na uwadze nie można uznać, że w sprawie zostały spełnione przesłanki przywrócenia terminu określone w art. 86 § 1 p.p.s.a. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie ww. przepisu orzekł jak w sentencji.