II SA/Bd 83/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak po rozpoznaniu w dniu 26 kwietnia 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Romualda K. na pismo Wojewódzkiego Urzędu Pracy w T. z dnia [...] 1997 r. Nr [...] w przedmiocie przywrócenia terminu do złożenia wniosku o refundację kosztów przygotowania zawodowego postanawia odrzucić skargę. Dnia 21 sierpnia 1997 r. Romuald K. wystąpił do Rejonowego Urzędu Pracy w T. z wnioskiem o refundację wynagrodzenia wypłaconego młodocianym pracownikom, zatrudnionym na podstawie umowy o pracę w celu przygotowania zawodowego oraz składek na ubezpieczenie społeczne za tych pracowników w okresie od 1 września1994 r.. - 31 sierpnia 1997 r. na podstawie art. 57 ust. 1 pkt 10 ustawy z 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 1995 r. Nr 1, poz. 1 ze zm.). W dniu [...] 1997 r. Rejonowy Urząd Pracy poinformował, że stosownie do art. 28 ust. 5 ustawy, która weszła w życie z dniem 1 stycznia 1995 r. (tekst jednolity Dz. U. Nr 25, poz. 128 z 18 marca 1997 r.), roszczenia tego typu ulegają przedawnieniu z upływem 12 miesięcy od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne, a zatem roszczenie za okres przed 25 sierpnia 1996 r. jest przedawnione. Odpowiedź była poprzedzona pismem z dnia [...] 1997 r. z informacją o wystąpieniu do Wojewódzkiego Urzędu Pracy w T. o interpretację art. 28 ustawy. Wnioskodawca złożył odwołanie od pisma z [...] 1997 r. do Wojewódzkiego Urzędu Pracy. W dniu [...] 1997 r. Wojewódzki Urząd Pracy udzielił odpowiedzi, że refundacja, jak i jej odmowa nie wymaga wydania decyzji, zatem odwołanie w trybie art. 127 kpa jest bezprzedmiotowe (pismo Nr PK 9112-1/116/97). Romuald K. złożył skargę do NSA. Sąd odrzucił skargę stwierdzając, że dotyczy ona pisma Wojewódzkiego Urzędu Pracy z [...] 1997 r., które nie spełnia kryteriów decyzji, zatem skarga nie może być rozpoznana i jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. W tej sytuacji wnioskodawca złożył skargę na bezczynność Dyrektora WUP w T. Postanowieniem z [...] 1998 r. NSA odrzucił skargę z powodu niewyczerpania administracyjnego trybu odwoławczego. Skarżący ponownie wniósł skargę, domagając się uchylenia lub stwierdzenia bezskuteczności Wojewódzkiego Urzędu Pracy w T. [...] 1997 r. [...] w przedmiocie przywrócenia terminu do złożenia wniosku o refundację kosztów przygotowania zawodowego. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że szkolił młodocianego ucznia i powinien otrzymać refundację tych kosztów po upływie trzyletniego okresu szkolenia, co było zgodne z wówczas obowiązującą ustawą z 16 października 1991 r. o zatrudnieniu i bezrobociu (Dz. U. Nr 106, poz. 457). Gdy po upływie szkolenia skarżący zwrócił się do Rejonowego Urzędu Pracy uzyskał informację, że może uzyskać refundację tylko za ostatnie 12 miesięcy. Według nowej ustawy roszczenie to ulega przedawnieniu po roku. Za okres od 01.08.1996 r. do 31.08.1997 r. należność wypłacono skarżącemu. W wyniku odwołania, pismem z [...] 1997 r. Wojewódzki Urząd Pracy w T. udzielił odpowiedzi, z którą skarżący nie mógł się zgodzić. Zdaniem skarżącego postąpił on zgodnie z informacją Urzędu i ustawą obowiązującą w chwili powstania zdarzenia, a Urząd nie ustosunkował się w sposób właściwy do żądania za okres od 01.09.1994 r. do 31.12.1994 r. Realizując wskazówkę Sądu o konieczności wyczerpania trybu odwoławczego przy złożeniu skargi na bezczynność organu, skarżący wystąpił do Prezesa Krajowego Urzędu Pracy. W odpowiedzi poinformowano, że rozpatrzenie skargi wymaga zbadania wszystkich okoliczności sprawy i zebrania materiałów. Skarżący wystąpił więc ze skargą do Ministra Pracy i Polityki Społecznej, Prezesa Rady Ministrów, Kancelarii Sejmu i Biura Rzecznika Praw Obywatelskich, szczegółowo opisując podejmowane czynności. Uznając, że tryb odwoławczy został wyczerpany oraz, że wszelkie czynności w ramach zarzutu bezczynności podjęte, skarżący wystąpił do Sądu ze skargą na pisma z [...] 1997 r. [...] oraz z [...] 1997 r. [...]. W odpowiedzi na skargę, Powiatowy Urząd Pracy dla Miasta T. odniósł się do przesłanych skarżącemu pism i wniósł o odrzucenie skargi, ewentualnie o jej oddalenie. Uchylenie lub uznanie za bezskuteczne pisma z [...] 1997 r., będącego pismem informacyjnym o wystąpieniu RUP do WUP w T. w sprawie interpretacji art. 28 ust. 5 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu jest niedopuszczalne, gdyż pismo to nie jest ani decyzją ani rozstrzygnięciem w sprawie. Odnośnie do pisma z [...] 1997 r., będącego pismem zawierającym wykładnię art. 28 ust. 5 ustawy z 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu jest niedopuszczalne, gdyż pismo to również nie jest decyzją administracyjną, a ponadto roszczenie skarżącego uległo przedawnieniu. Na rozprawie w dniu [...] 2004r. skarżący podtrzymał skargę jako wniesioną na oba pisma - Rejonowego Urzędu Pracy z [...] 1997 r. Wojewódzkiego Urzędu Pracy z [...]1997 r. twierdząc, że stanowią one decyzje. Wobec powyższego, na podstawie art. 57 § 3 p.p.s.a. zarządzono rozdzielenie skarg. W sprawie skargi na pismo Rejonowego Urzędu Pracy w T. z dnia [...] 1997 r. nr [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy skargę odrzucił. W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest zatem jedynie pismo Wojewódzkiego Urzędu Pracy w T. z dnia [...] 1997 r. Nr [...] w przedmiocie przywrócenia terminu do złożenia wniosku o refundację kosztów przygotowania zawodowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna bez badania jej zarzutów merytorycznych. Sprawa, której dotyczy skarga nie mieści się bowiem we właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określonej w art. 3 i 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi( Dz.U Nr 153, poz.1270 ze zm.). Stosownie do art.3 § 2 pkt 8 powołanej ustawy sąd jest właściwy w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego przepisu. Zgodnie zaś z treścią art. 3 §2 pkt 1-4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na decyzje administracyjne(pkt 1), postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie w sprawie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (pkt 2), postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (pkt 3), a także inne niż wyżej wymienione akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącego uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa (pkt 4). Wobec uregulowania zakresu kognicji sądów administracyjnych brak jest przesłanek do przyjęcia, że sprawa niniejsza podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Wniesiona w niniejszej sprawie skarga dotyczy pisma organu administracji publicznej, w którym to piśmie organ wyłącznie udzielił skarżącemu wyjaśnienia obowiązujących przepisów prawnych. Skarżący błędnie interpretuje treść przedmiotowego pisma uznając, że ma ono charakter decyzji administracyjnej. Decyzja administracyjna to jednostronna czynność prawna z zakresu prawa administracyjnego skierowana na wywołanie konkretnych, indywidualnie oznaczonych skutków prawnych. Zaskarżone pismo nie spełnia kryteriów decyzji administracyjnej. W katalogu tych spraw me mieszczą się pisma, które nie spełniają kryteriów przewidzianych przepisami prawa jako podlegające zaskarżeniu, a zawierają tylko informację przeznaczoną dla strony. Uznając, że pismo Wojewódzkiego Urzędu Pracy w T. z dnia [...] 1997 Nr [...] w przedmiocie przywrócenia terminu do złożenia wniosku o refundację kosztów przygotowania zawodowego nie zawiera jakiejkolwiek konkretyzacji normy materialnoprawnej, skarga nie może odnieść zamierzonego skutku i jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § l pkt 6 p.p.s.a.