II SA/Bd 830/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Jarzembski po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2005r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. K., G. S. I K. Z. na decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] 2005r. znak: [...] w przedmiocie zmiany decyzji własnej z [...] 2004r. znak: [...] dot warunków zabudowy postanawia odrzucić skargę M. K., G. S. i K. Z. powołując się na swój status radnych Rady Miasta B. złożyli w dniu [...] 2005r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na decyzję Prezydenta Miasta B. z [...] 2005r. znak: [...] zmieniającą na podstawie art. 155 kpa decyzję własną Nr [...] znak: [...] z dnia [...] 2004r. o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na: zmianie sposobu użytkowania, przebudowie i rozbudowie obiektów na wielofunkcyjny obiekt handlowy, usługowy, gastronomiczny, biurowy, apartamenty mieszkalne z wielofunkcyjnym garażem podziemnym wraz z przebudową i modernizacją przyłączy i zewnętrznego układu dróg dojazdowych i dojść pieszych, na nieruchomości stanowiącej działki o nr ew. [...], położonej w B. pomiędzy ulicami J., G., P. i [...] 1981r. W odpowiedzi na skargę ww. organ administracyjny wniósł o jej odrzucenie wskazując, że skarżący nie byli stronami postępowania administracyjnego ani też nie posiadają interesu prawnego w tym postępowaniu albowiem zamierzona inwestycja nie wywołuje dla nich żadnych skutków. Wskazano także, że złożenie skargi jest niedopuszczalne z powodu nie wyczerpania środków zaskarżenia tj. złożenia odwołania do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Zgodnie z przepisami ustawy z 30.08.2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), która normuje postępowanie sądowe przed sądami administracyjnymi w sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej – kontrola ta m.in. obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Żaden z przepisów tej ustawy nie zezwala sądowi administracyjnemu dokonywanie takiej kontroli z urzędu, co oznacza że może być ona przeprowadzona wyłącznie po złożeniu skargi spełniającej wymogi przewidziane w dalszych przepisach ww. ustawy. Otóż zgodnie z art. 50 § 1 i 2 tej ustawy uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Natomiast art. 52 § 1 i 2 ww. ustawy stanowi, że skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenia sprawy, przewidziany w ustawie. Z akt postępowania administracyjnego nie wynika aby powyższe warunki były spełniane przez skarżących. Skarżący nie będąc właścicielami lub użytkownikami działek sąsiadujących z działkami objętymi zaskarżoną decyzją nie byli stronami postępowania administracyjnego o ustalenie warunków zabudowy. Nie wykazali też, że posiadają interes prawny oparty na przepisach prawa lub chroniony przepisami obowiązującego prawa. Uprawnień takich nie rodzi także ich status radnego, bowiem ustawa z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym ( Dz. U. z 2001r. Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.) nie przyznaje radnemu uprawnienia do wniesienia skargi na decyzję administracyjną. Jak wynika także z cytowanych przepisów złożenie skargi jest niedopuszczalne z powodu nie wyczerpania środków zaskarżenia tj. złożenia odwołania do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy. W tej sytuacji na podstawie art. 58 § 1 pkt b i art. 58 § 3 ww. ustawy z 30.08.2002r. należało skargę odrzucić. I dlatego orzeczono jak w sentencji.