II SA/Bd 831/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Linska-Wawrzon (spr.) Sędzia WSA Grażyna Malinowska-Wasik Asesor WSA Anna Klotz Protokolant Małgorzata Kraus po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2004 r. na rozprawie sprawy z wniosku T. B., K. K., F. K., T. W., M. K., H. W., M. Z., L. P., Z. P., T. O., J. S., B. W i Z. P w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia skargi na uchwałę Rady Miasta Bydgoszczy nr XXIV/738/2000 z dnia 26 kwietnia 2000 r. w sprawie sprzedaży nieruchomości postanawia 1. zawiesić postępowanie co do wnioskodawcy T. O., 2. odrzucić wniosek pozostałych wnioskodawców. W dniu [...] 2004 r. złożony został do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy wniosek K. K., F. K., T. W., M. K., H. W., M. Z., L. P., Z. P., T.. O., J. S., B. W., Z. P. i T. B. Wymienione osoby wniosły o przywrócenie terminu do wniesienia skargi z [...] 2003 r. tj. skargi na uchwałę Rady Miasta Bydgoszczy Nr XXIV/738/2000 z dnia 26.04.2000 r. w sprawie sprzedaży nieruchomości gminnych. W uzasadnieniu wniosku podano, że o decyzji Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22.12.2003 r. o odrzuceniu skargi mieszkańcy kamienicy przy ul. C. w B. dowiedzieli się 26.01.2004 r. w sposób nieformalny i przypadkowy. Pobyt pełnomocnika Z. C. w szpitalu uniemożliwił zaangażowanie w sprawie. Do dnia 28.01.2004 r. pełnomocnik nie był dyspozycyjny. Przyczyna, dla której Naczelny Sąd Administracyjny odrzucił skargę jest dla wnioskodawców niezrozumiała. Wnioskodawcy podnieśli, że nikt ich nie pouczył o dwumiesięcznym terminie, liczonym od dnia wezwania do usunięcia naruszenia interesu prawnego. Dodali, że w większości są emerytami i rencistami i prowadzenie sprawy stanowi dla nich duży wysiłek. Wojewódzki Sąd Administracyjny ustalił i zważył, co następuje: W dniu 15.10.2003 r. złożona została do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Bydgoszczy skarga na uchwałę Rady Miasta Bydgoszczy Nr XXIV/738/2000 z dnia 26.04.2000 r. w sprawie sprzedaży nieruchomości gminnych, pochodząca od S., działającego przez pełnomocnika r. pr. Z. C. Postanowieniem z dnia 22.12.2003 r. (sygn. akt SA/Bd 2965/03) Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Bydgoszczy odrzucił skargę albowiem wniesiona była z przekroczeniem ustawowego terminu. Odpis tego postanowienia doręczony został pełnomocnikowi r. pr. Z. C. w dniu 31.12.2003 r. Jak wskazano wyżej wnioskodawcy wspólny wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi złożyli w dniu 29.01.2004 r. Natomiast odrębny wniosek S. pochodzi z dnia 31.12.2003 r. (wpływ do Sądu 05.01.2004 r.) i złożony został przez pełnomocnika Z. C. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik podniósł, iż wskazane przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 22.12.2003 r. przekroczenie terminu do złożenia skargi jest nieznaczne, a słuszny interes mieszkańców budynku przy ul. C. w B. przemawia za przywróceniem terminu do złożenia skargi, zwłaszcza że do uchybienia terminu nie doszło z ich winy. Ustalone powyżej okoliczności wskazują, że wniosek o przywrócenie terminu złożony został z uchybieniem ustawowego terminu. Mianowicie według treści art. 87 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 – zwanej dalej p.p.s.a.) pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. O uchybieniu terminu do złożenia skargi pełnomocnik dowiedział się 31.12.2003 r., kiedy doręczony mu został odpis postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22.12.2003 r. o odrzuceniu skargi. O toczącej się sprawie (sygn. akt SA/Bd 2965/03) wnioskodawcy wiedzieli jako członkowie S., będącego stroną skarżącą. Swój odrębny wniosek złożyli 29.01.2004 r., podczas gdy pełnomocnik w imieniu S. wniosek o przywrócenie terminu złożył w pierwszych dniach stycznia (wpływ 05.01.2004 r.). Wnioskodawcy w żaden sposób nie udokumentowali, ani nie uprawdopodobnili twierdzenia, że przyczyną tego, iż o odrzuceniu skargi dowiedzieli się dopiero 26.01.2004 r. był pobyt pełnomocnika w szpitalu i fakt, że "do dnia 28.01.2004 r. nie był on dyspozycyjny". Rzeczą wnioskodawców, jako osób zainteresowanych w sprawie, było ustalenie z zarządem S., bądź pełnomocnikiem S. sposobu komunikowania się co do postępowania wszczętego wskutek skargi z dnia 15.10.2003 r. Skoro wnioskodawcy zamierzali działać niezależnie od S., którego są członkami, to tym bardziej powinni dochować takiej staranności, która gwarantowałaby im uzyskiwanie bieżących informacji o stanie sprawy. Niewątpliwie, przy podjęciu właściwych działań, wnioskodawcy mogli w terminie tygodnia od dnia doręczenia pełnomocnikowi S. odpisu postanowienia z dnia 22.12.2003 r. dowiedzieć się o uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Należało więc uznać, że przedmiotowy wniosek powinien być złożony najpóźniej do dnia 15.01.2004 r. Fakt, iż o odrzuceniu skargi wnioskodawcy dowiedzieli się "przypadkowo" w dniu 26.01.2004 r. dowodzi ich nienależytej dbałości o swoje interesy. Z tych względów wniosek, jako spóźniony, podlegał odrzuceniu na podstawie art. 88 p.p.s.a. Wobec śmierci T. O. postępowanie co do tego wnioskodawcy należało zawiesić na podstawie art. 124 § 1 pkt 1 p.p.s.a.