II SA/Bd 832/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Wiesław Czerwiński po rozpoznaniu w dniu 23 września 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. B. na decyzję [...] Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] czerwca 2009 r., Nr [...] w przedmiocie rozbiórki postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia 27 sierpnia 2009r. W. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy pismo, zawierające skargi na cztery decyzje [...] Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] oraz [...] Nadzoru Budowlanego [...], w tym skargę na decyzję [...] Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia z dnia [...] czerwca 2009 r., Nr [...], w przedmiocie rozbiórki. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu z przyczyn procesowych bez badania jej zarzutów merytorycznych. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a., skargę do Sądu można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). W sytuacji gdy ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, należy przed wniesieniem skargi wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 p.p.s.a.). W związku z powyższym, w sytuacji gdy w sprawie przysługuje środek zaskarżenia, obligatoryjne jest wyczerpanie toku instancji, a następnie wniesienie skargi do Sądu, przy czym zaznaczyć należy, iż skarga może dotyczyć jedynie ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy w toku instancji. W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest decyzja organu I instancji – [...] Nadzoru Budowlanego [...], zatem, w omawianej sprawie nie doszło do wyczerpania wymaganego wskazanymi powyżej przepisami toku instancji, co stanowi negatywną przesłankę dopuszczalności skargi (art. 52 § 1 p.p.s.a.). Wskazać należy, że kwestionowana decyzja stała się przedmiotem odwołania wniesionego przez skarżącego do [...] Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...], który decyzją z dnia [...] lipca 2009r. nr [...] uchylił decyzję organu pierwszej instancji, uchylając jednocześnie decyzję [...] Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] marca 2000r. nr [...] w przedmiocie rozbiórki garaży nr [...] i [...] przy ul. [...] w [...]. Wskazać należy ponadto, że decyzja organu drugiej instancji również stała się przedmiotem skargi wniesionej do sądu pismem z dnia W tym stanie rzeczy, stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono, jak w sentencji postanowienia.