II SA/Bd 833/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. Ć.-N. na czynność Wójta Gminy [...] z dnia [...] marca 2021 r., nr [...] w przedmiocie objęcia dziecka zajęciami z zakresu wczesnego wspomagania rozwoju postanawia 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić ze Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na rzecz strony skarżącej kwotę [...] ([...]) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi. Pismem z dnia 24 maja 2021 r. P. Ć. – N. – dalej skarżąca reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę, której przedmiot określiła jako "czynność Wójta Gminy [...] w przedmiocie odmowy objęcia wczesnym wspomaganiem rozwoju małoletniego". Domagała się uchylenia zaskarżonej czynności oraz zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonej czynności zarzuciła naruszenie: - przepisów prawa procesowego tj. a) art. 7 i 77 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, niezebranie całego materiału dowodowego w sprawie, b) art. 8, art. 9 i art. 11 kodeksu postępowania administracyjnego przez prowadzenie postępowania w sposób nie budzący do władzy publicznej, w szczególności poprzez bardzo lakoniczne uzasadnienie odmowy objęcia dziecka wczesnym wspomaganiem rozwoju oraz z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnych twierdzeń lub brak odniesienia do argumentacji i zarzutów podnoszonych w odwołaniu. W uzasadnieniu skargi strona wyjaśniła, że sprawa dotyczy jej wniosku z 16 lutego 2021 r., o zawarcie porozumienia z ośrodkiem, w którym wspomagany jest jej syn, a Wójt Gminy [...] odmówił zawarcia porozumienia z uwagi na brak dotacji. W uzasadnieniu skargi nie wskazała przedmiotu, tj. postulowanej treści porozumienia oraz powoływała się na przepisy zawarte w art. 127 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r., Prawo oświatowe (Dz. U. z 2021 r., poz. 1082 t.j.), tj. art. 127 ust. 5, stanowiący o możliwości tworzenia zespołów wczesnego wspomagania rozwoju dziecka; art. 127 ust. 7, wskazujący na możliwość zorganizowania przez gminę bezpłatnego dowożenie dziecka objętego wczesnym wspomaganiem rozwoju i jego opiekuna z miejsca zamieszkania do szkoły lub placówki, w której to wspomaganie jest prowadzone; art. 127 ust. 8, wskazujący, że wczesne wspomaganie rozwoju dziecka organizuje się w publicznych i niepublicznych: przedszkolach i szkołach podstawowych, w tym specjalnych, innych formach wychowania przedszkolnego, specjalnych ośrodkach szkolno-wychowawczych, specjalnych ośrodkach wychowawczych, ośrodkach rewalidacyjno-wychowawczych oraz poradniach psychologiczno-pedagogicznych, w tym poradniach specjalistycznych, które spełniają warunki określone w przepisach wydanych na podstawie ust. 19 pkt 1. Skarżąca (cytując treść art. 127 ust. 10) wskazała, że na wniosek jednego z ww. podmiotów, organ lub osoba prowadząca ten podmiot może zawrzeć porozumienie z innymi organami lub osobami prowadzącymi podmioty, o których mowa w ust. 5, w celu realizacji części wskazań zawartych w opinii medycznej. Skarżąca wskazała, że wnioskiem z 16 lutego 2021 r., do którego dołączyła opinię psychologiczno – pedagogiczną o potrzebie wczesnego wspomagania rozwoju dziecka, wystąpiła o zawarcie porozumienia z ośrodkiem, w którym wspomagany jest jej syn, lecz Wójt Gminy [...] odmówił zawarcia porozumienia z uwagi na brak dotacji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie w całości, ewentualnie o jej oddalenie w całości. W uzasadnieniu swego stanowiska stwierdził, że skarga nie zawiera określenia naruszenia prawa, ponieważ jej uzasadnienie zawiera jedynie subiektywne przekonanie strony niepoparte żadną argumentacją, co sprawia, że skarżąca nie wypełniła dyspozycji art. 57 § 1 pkt 3 ppsa. W ocenie organu, zawarcie porozumień w zakresie wczesnego wspomagania rozwoju dziecka ma charakter cywilnoprawny, a zatem nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Organ uzasadniając – z ostrożności procesowej – swoje stanowisko w zakresie oddalenia skargi stwierdził, że zgodnie z przepisami u.p.o., w przypadku dziecka powyżej 2,5 lat, które nie korzysta z zajęć wczesnego wspomagania rozwoju w jednostce oświatowej, tj. w przedszkolu, gmina nie otrzymuje żadnych środków finansowych, subwencji oświatowych na takie dziecko. Organ powołując się ponadto na ustawę z dnia 27 października 2017 r. o finansowaniu zadań oświatowych (Dz.U. z 2020 r., poz.2029) nie znalazł podstaw do zawarcia porozumienia z Pracownią Rehabilitacji i Integracji Sensorycznej w [...]. Zarządzeniem Przewodniczącego wezwano pełnomocnika skarżącej, radcę prawnego na podstawie art. 53 § 1 pkt. 3 ppsa, do określenia, że skarżona czynność narusza prawo lub interes prawny. W odpowiedzi na powyższe, pełnomocnik skarżącej wskazał, że w toku postępowania wywołanym wnioskiem skarżącej Wójt Gminy [...] ograniczając rozpoznanie sprawy do wskazania na brak subwencji z uwagi na wiek dziecka naruszył: 1. art. 7 kpa – "w toku postepowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli", 2. art. 9 kpa – "organu administracji są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postepowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postepowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu albowiem skarżąca nie określiła naruszenia prawa lub interesu prawnego w rozumieniu art. 57 § 1 pkt 3 ppsa. Z treści skargi nie wynika jakie konkretnie żądanie nie zostało przez organ uwzględnione. Skarżąca we wniosku z 16 lutego 2021 r., na który powoływała się w skardze, domaga się zawarcia przez organ umowy z Pracownią Rehabilitacji i Integracji Sensorycznej w [...], na podstawie opinii nr. [...] o potrzebie wczesnego wspomagania rozwoju dziecka. Jednak brak jest normy prawa materialnego zawierającej uprawnienie rodzica dziecka wymagającego wczesnego wspomagania do domagania się od gminy zawarcia porozumienia, o którym mowa w art. 127 ust. 9 u.p.o. Porozumienie to może być realizowane przez podmiot określony w ww. przepisie, lecz jedynie na wniosek jednego z podmiotu, o którym mowa w art. 127 ust. 5 u.p.o., a więc na wniosek: - publicznych i niepublicznych: przedszkoli i szkół podstawowych, w tym specjalnych, innych formach wychowania przedszkolnego, - specjalnych ośrodków szkolno-wychowawczych, - specjalnych ośrodków wychowawczych, - ośrodków rewalidacyjno-wychowawczych oraz poradni psychologiczno-pedagogicznych, w tym poradni specjalistycznych. Skarżąca, jako osoba fizyczna nie spełnia więc kryterium podmiotowego do żądania zawarcia omawianego porozumienia. W skardze wskazane przez nią przepisy nie przewidują również ww. obowiązku gminy, a podany przez skarżącą przepis art. 127 ust. 7 u.p.o., stanowi jedynie o możliwości zorganizowania przez gminę bezpłatnego dowożenia dziecka objętego wczesnym wspomaganiem rozwoju i jego opiekuna z miejsca zamieszkania do szkoły lub placówki, w której to wspomaganie jest prowadzone. W tych warunkach koniecznym było zwrócenie na podstawie art. 57 § 1 pkt 3 ppsa, się do profesjonalnego pełnomocnika skarżącej o określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego. Poddając analizie pismo pełnomocnika skarżącej co do określenia naruszenia prawa lub interesu prawnego, należy od razu wskazać, że brak jest w nim wskazania jakiejkolwiek normy prawa materialnego, z której można wywodzić obowiązek gminy do zawarcia na wniosek skarżącej porozumienia (umowy) z Pracownią Rehabilitacji i Integracji Sensorycznej w [...], w jakimkolwiek zakresie. Brak wskazania i istnienia powyższej normy prawa materialnego powoduje, że powoływanie się przez skarżącą na naruszenie przez organ wskazanych przez nią przepisów k.p.a. jest nieskuteczne, tym bardziej zresztą, że istnienie konkretnego uprawnienia strony, opartego na konkretnym akcie prawa determinuje z kolei określone obowiązki procesowe organu, które nie w każdej sytuacji mają oparcie w przepisach k.p.a. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a ppsa w zw. z art. 58 § 3 ppsa, Sąd orzekł jak w sentencji. O zwrocie wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.