II SA/Bd 834/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jarosław Wichrowski (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Grzegorz Saniewski Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Protokolant Elżbieta Brandt po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 29 maja 2013 r. sprawy ze skargi B. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie umieszczenia w domu pomocy społecznej 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji, 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, 3. przyznaje od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy) na rzecz adwokata K. O. kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Decyzją znak [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r. działający z upoważnienia Starosty I. Dyrektor Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w I. orzekł o umieszczeniu M. K. w Domu Pomocy Społecznej dla dorosłych niepełnosprawnych intelektualnie w L., ustalił, że koszty utrzymania regulowane będą przez M. K. w wysokości 70% uzyskanego dochodu, natomiast kwotę stanowiącą różnicę między miesięcznym kosztem utrzymania a opłatą wnoszoną przez w/w pokrywać będzie Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w N. M. L. Decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. znak Rep. [...] wydaną na skutek odwołania wniesionego przez B. K. (matkę M. K.) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w E. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Wyrokiem z dnia 19 kwietnia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w sprawie II SA/Ol114/12 stwierdził nieważność w/w decyzji z uwagi na to, że została ona wydana przez niewłaściwy miejscowo w sprawie organ. Dnia [...] lipca 2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. po rozpatrzeniu odwołania B. K. od w/w decyzji z dnia [...] sierpnia 2011 r. działającego z upoważnienia Starosty I. Dyrektora Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w I. orzekło o utrzymaniu jej w mocy. Skargę od powyższej decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy złożyła B. K. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) sąd administracyjny kontroluje legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia administracyjnego, czyli jego zgodność z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i procesowego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 2 cyt. ustawy Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. W ocenie Sądu taka właśnie nieważność postępowania wystąpiła w niniejszej sprawie. W myśl art. 127 § 1 k.p.a. od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie (...). Nie ulega wątpliwości to, że stroną postępowania przed organem I instancji był jedynie M. K., natomiast jego matka – B. K. takiego przymiotu nie posiadała. Decyzja organu I instancji kształtowała jedynie sytuację prawną M. K., natomiast w żaden sposób nie odnosiła się do skarżącej. Zgodnie z art. 28 k.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Niewątpliwie zatem skarżąca nie była stroną postępowania. Z akt sprawy nie wynika również, aby skarżąca występowała jako pełnomocnik syna lub jego przedstawiciel ustawowy. M. K. jest osobą pełnoletnią i brak jest jakichkolwiek dowodów świadczących o jego ewentualnym ubezwłasnowolnieniu lub innym ograniczeniu jego zdolności do czynności prawnych i ewentualnym mogącym z tego wynikać uprawnieniu skarżącej do występowania w imieniu syna. Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa, o jakim mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., tj. art. 127 § 1 k.p.a., poprzez rozpatrzenie odwołania osoby nie będącej stroną. W związku z tym stosownie do art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a należało stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji. Na podstawie art. 152 cyt. ustawy Sąd określił, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie § 2 ust. 3, § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) oraz § 19 i § 20 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokatów oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr z 2013 r. poz. 461).