II SA/Bd 841/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Renata Owczarzak po rozpoznaniu w dniu 10 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M.J. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M.J. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia [...] czerwca 2018 r. M. J. reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na decyzję Wojewody z dnia [...] kwietnia 2018 r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta M. B. z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] J. B., J. C., [...] pozwolenia na budowę dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych wraz z wbudowanym garażem w poziomie parteru i piwnicy, wraz z wewnętrzną infrastrukturą techniczną: wod-kan, c.o., went i elektr. oraz niezbędnym układem komunikacyjnym i zewnętrzną infrastrukturą techniczną, obejmujących drogi wewnętrzne, chodniki, parkingi, zewnętrzne instalacje: kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej, kanalizacji teletechnicznej oraz energetycznej wraz z oświetleniem terenu, na terenie działki o nr ew. [...], obręb [...], przy ul. [...] w B.. W skardze M. J. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarżący M. J. domaga się wstrzymania wykonania decyzji w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Na poparcie powyższego żądania nie wskazał żadnej argumentacji. Całe uzasadnienie skargi, w której przedmiotowy wniosek jest zawarty, zawiera bowiem tylko zarzuty wobec kwestionowanego rozstrzygnięcia. Z uwagi na powyższe Sąd nie jest w stanie ocenić, czy w przypadku strony zasadne jest udzielenie jej tymczasowej ochrony w postępowaniu sądowym. Możliwość taką przewiduje art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018r. poz. 1302) – zwanej dalej: "P.p.s.a.", zgodnie z którym wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności będących jej przedmiotem. Natomiast stosownie do treści art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy w tym miejscu wskazać, że to skarżący, składając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, winien wykazać istnienie przesłanek określonych w powyżej powołanym przepisie. Istotą zaś ochrony tymczasowej jest zapobieżenie wyrządzeniu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków poprzez wykonanie zaskarżonej decyzji lub innego aktu. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. zawiera dwie przesłanki - podstawy wstrzymania zaskarżonego aktu - niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki te zaistnieć mogą łącznie lub oddzielnie. Należy przy tym mieć na uwadze, że skoro ustawa przyznaje stronie prawo do wystąpienia do sądu z takim wnioskiem, uzależniając możliwość udzielenia tej stronie ochrony tymczasowej od wystąpienia choć jednej z dwóch wskazanych w powołanym przepisie przesłanek, to obowiązkiem strony jest wskazanie we wniosku okoliczności na poparcie spełnienia przynajmniej jednej z tychże przesłanek, czyli poparcie go poprzez wskazanie stosownych twierdzeń i dokumentów na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2011 r. I FSK 63/2011 LexPolonica nr 2462008, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Rozpatrując złożony przez skarżącego wniosek w oparciu o kryteria przewidziane w powołanym przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd nie znalazł usprawiedliwionych podstaw do jego uwzględnienia. Przede wszystkim strona skarżąca nie wykazała jakichkolwiek okoliczności, które uzasadniałyby jej wniosek. Powoduje to niemożność dokonania przez Sąd oceny, w przedmiocie istnienia podstawy do udzielenia stronie ochrony tymczasowej. Jak wskazano powyżej, samo użycie stwierdzenia zawartego w przepisie, bez uzasadnienia, w jaki sposób wykonanie decyzji spowoduje nieodwracalne skutki dla strony, nie spełnia przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Odnosząc się zaś do tej przesłanki, to podkreślić należy, że aby Sąd mógł stwierdzić, czy zachodzi niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, skarżący musi przytoczyć i tym samym wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest zasadne. Niewątpliwie też, to inwestor ponosi ryzyko prowadzenia robót przed rozpoznaniem skargi przez Sąd i to na nim spoczywać będzie obowiązek przywrócenia stanu poprzedniego, w razie, gdyby okazało się, że w wyniku rozpoznania skargi decyzja zostanie uchylona. Przez niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków należy rozumieć taki stan, w wyniku którego może zostać wyrządzona szkoda, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy jej pierwotnych cech. Do stwierdzenia spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie, że w razie nie wstrzymania wykonania decyzji do takiego skutku dojdzie. Dlatego też na stronie skarżącej ciążył obowiązek wykazania istnienia takich okoliczności, czego jednak nie uczyniła. Na marginesie należy dodać, że merytoryczne zarzuty dotyczące zaskarżonej decyzji nie mogą stanowić przesłanek do wstrzymania zaskarżonego aktu, a zasadność wydanej decyzji będzie przedmiotem oceny w toku rozpoznawania wniesionej skargi. W związku z powyższym, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił wniosek skarżących jako bezzasadny.