II SA/Bd 846/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marzenna Linska-Wawrzon Sędzia WSA Grażyna Malinowska-Wasik Sędzia WSA Małgorzata Włodarska (spr.) Protokolant Małgorzata Kraus po rozpoznaniu w dniu 2 listopada 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi D. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] 2004 r., nr [...] w przedmiocie zasiłku stałego 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. II SA/Bd 846/04 UZASADNIENIE Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. decyzją z dnia [...] 2004 r., nr [...] wydaną na podstawie art. 138 §1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 8 i 37 ustawy z dnia 12.03.2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593, ze zm.), po rozpoznaniu odwołania D. Z. od decyzji Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie we W. z dnia [...] 2004 r., nr [...], w sprawie zasiłku stałego, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazano, że skarżąca prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z synem R., a więc nie jest osobą samotną w rozumieniu art. 6 ust. 9 ustawy o pomocy społecznej. Źródłem dochodu jej rodziny jest zasiłek rodzinny na dziecko oraz alimenty, w łącznej kwocie 242,50 zł. Zgodnie więc z przepisem art. 37 ust. 2 pkt 2 ustawy o pomocy społecznej wysokość zasiłku stałego wynosi 194,75 zł, biorąc pod uwagę także fakt iż skarżąca uznana jest do 30.11.2005 r. za osobę o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności. D. Z. na powyższą decyzję złożyła skargę. Podkreśliła w niej, że samotnie wychowuje nieletniego syna, co według niej nie oznacza, że prowadzi z nim wspólne gospodarstwo domowe, bo syn jest wyłącznie na jej utrzymaniu. Niesłusznie zatem w jej ocenie podzielono kryterium dochodowe i przyznano zasiłek stały w kwocie 194,75 zł. Wniosła o przyznanie zasiłku w wysokości jak dla osoby samotnie wychowującej dziecko, a nie jak dla rodziny. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści przepisu art. 1 ustawy z dnia 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), Sąd sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że Sąd rozpoznając skargę ocenia czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Przy czym Sąd zgodnie z przepisem art. 134 §1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej p.p.s.a., podejmuje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, ale nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Bierze więc pod uwagę z urzędu wszelkie naruszenia prawa. Podstawą zaś wyrokowania przez sąd są, zgodnie z przepisem art. 133 §1 p.p.s.a. akta sprawy. Uwzględniając powyższe stwierdzić należy, że skarga zasługuje na uwzględnienie, ponieważ organ przedstawił sądowi niekompletne akta – brak jest w nich dowodu doręczenia skarżącej decyzji organu I instancji. Ma to istotne znaczenie jeśli się zważy, że obowiązkiem organu odwoławczego, wynikającym z art. 134 k.p.a. jest zbadanie w postępowaniu wstępnym czy odwołanie wniesione zostało w przewidzianym przepisami terminie. Niedochowanie bowiem tego terminu skutkuje tym, że po pierwsze – decyzja organu I instancji staje się ostateczna, a po drugie – organ odwoławczy stwierdza wówczas w drodze postanowienia ostatecznego uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Brak w aktach administracyjnych dowodu, zawierającego datę doręczenia decyzji organu I instancji, sprawia, że niemożliwym stało się jednoznaczne stwierdzenie przez Sąd zachowania przez skarżącą omawianego terminu, a jednocześnie wykluczenie sytuacji, w której organ odwoławczy rozstrzygnąłby w sprawie zakończonej ostateczną decyzją organu i instancji. Podkreślić należy, ze rozpatrzenie odwołania wniesionego z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony, stanowi rażące naruszenie prawa, skutkujące uznaniem decyzji organu II instancji za nieważną (art. 156 §1 pkt 2 k.p.a.). Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. c oraz art.152 p.p.s.a.