II SA/Bd 849/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Klotz Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Brzezińska Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak (spr.) Protokolant Jakub Jagodziński po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 20 listopada 2012r. sprawy ze skargi T.S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2012r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę. Decyzją z dnia [...] nr [...], znak [...] Prezydent Miasta B., w oparciu m.in. o art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm., dalej powoływanej też jako prawo budowlane), zatwierdził projekt budowlany i udzielił spółce jawnej B. z siedzibą w W. pozwolenie na wykonanie robót budowlanych polegających na przebudowie i zmianie sposobu użytkowania pomieszczeń biurowo-usługowych w budynku przy ul. [...] (dz. nr [...], [....], obr. [....]) w B. na niepubliczny zakład opieki zdrowotnej wraz z wykonaniem wejścia z zadaszeniem, podjazdu dla niepełnosprawnych, miejsc parkingowych od strony zaplecza, wewnętrznych instalacji wentylacji, klimatyzacji, gazów medycznych oraz przebudową wewnętrznej instalacji wod-kan, c.o. i elektrycznej; określając warunki pozwalnia oraz opisując przebieg postępowania w sprawie. Od powyższej decyzji odwołanie wniósł T. S. – współwłaściciel działki nr [...], obciążonej służebnością gruntową drogi koniecznej na rzecz objętej inwestycją działki nr [...]. Domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji odwołujący zarzucił organowi I instancji, że wskazany w przedłożonym przez inwestora projekcie zagospodarowania terenu przebieg, szerokość i kształt drogi koniecznej przez jego działkę dla obsługi komunikacyjnej działki nr [...], jest niezgodny z projektem drogi opracowanym przez biegłego sądowego K. B. w postępowaniu sądowym o ustanowienie drogi koniecznej o sygn. spawy II Ns 4430/00. Zdaniem odwołującego droga konieczna przez działkę nr [...] nie spełnia warunków do należytej obsługi komunikacyjnej działki nr [...] dla potrzeb projektowanej inwestycji, w tym warunku ograniczenia przejazdu przez drogę pojazdów o masie 3,5 tony. Ponadto odwołujący podkreślił, że działka nr [...] posiada dostęp do drogi publicznej również od strony ul. [...] i, że wzmożony ruch przez działkę nr [...] może doprowadzić do katastrofy budowlanej, gdyż pod tą działką zlokalizowane są bunkry węglowe o niewiadomej nośności stropów. Po rozpatrzeniu w/w odwołania Wojewoda K. decyzją z dnia [...] znak [....], orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ w pierwszej kolejności wskazał, że odwołującemu przysługuje przymiot strony przedmiotowego postępowania, gdyż nieruchomość, której jest on współwłaścicielem jest obciążona służebnością drogi koniecznej na rzecz działki, na której ma zostać zrealizowana inwestycja, w związku z czym zmiana sposobu korzystania z budynku na sąsiedniej działce może spowodować naruszenie prawa materialnego tj. art. 144 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny. Wyjaśnił, że w niniejszej sprawie zakres prac niezbędnych do wykonania w celu zmiany sposobu użytkowania budynku wymaga przeprowadzenia robót objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę, wobec czego zmiana sposobu użytkowania może nastąpić, zgodnie z art. 71 ust. 6 pkt 1 prawa budowanego, w decyzji o pozwoleniu na budowę. Zaznaczył, że dla przedmiotowego terenu, na podstawie art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym została wydana w dniu [...] przez Prezydenta Miasta B. decyzja nr [...] ustalająca warunki zabudowy. Przytaczając treść art. 35 ust. 1 prawa budowlanego podkreślił, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ I instancji zobowiązany był jedynie do sprawdzenia, czy w sprawie spełnione zostały wymagania określone w tym przepisie (pkt 1-4) i w art. 32 ust. 4 prawa budowlanego oraz zaznaczył, że tylko w przypadku stwierdzenia ich niespełnienia organ może odmówić wydania pozwolenie na budowę. Wyjaśniając, że spór w sprawie dotyczy drogi koniecznej ustanowionej na działce odwołującego dla zapewnienia objętej inwestycją działce nr [...] dostępu do drogi publicznej organ stwierdził, że w świetle art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym niemożliwe jest wydanie decyzji o warunkach zabudowy w przypadku, gdy nieruchomość nie ma dostępu do drogi publicznej oraz, że w wydanej w sprawie decyzji o warunkach zabudowy Prezydent Miasta B. wskazał, iż działki nr [...] i [...] posiadają dostęp do drogi publicznej od ul. [....] i ul. [...] i że obsługa komunikacyjna odbywać się będzie na dotychczasowych zasadach. A skoro zaś, zgodnie z przepisem art. 55 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, decyzja o warunkach zabudowy wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę, to tym samym – jak podkreślił organ - organ I instancji nie mógł orzec odmiennie niż w decyzji o warunkach zabudowy tj. o braku istnienia dostępu do drogi publicznej. Fakt natomiast umieszczenia przez projektanta zarysu drogi dojazdowej do działki [...] na projekcie zagospodarowania terenu, nie świadczy o tym, że wydając pozwolenie na budowę organ I instancji rozpatrywał i zatwierdził drogę co do jej przebiegu i wymiarów, ponieważ obowiązkiem organu było jedynie zbadanie czy działka objęta inwestycją ma dostęp do drogi publicznej. Jednocześnie organ zaznaczył, że działka nr [...] nie jest objęta wnioskiem o pozwolenie na budowę i żadne prace nie będą na niej wykonywane. Wskazał także na prawidłowość ustaleń organu I instancji, iż z księgi wieczystej działki nr [...] wynika, że każdoczesny właściciel tej działki ma prawo przejścia i przejazdu przez działkę nr [...] oraz [...], z tym zastrzeżeniem, iż w przypadku działki nr [...] dotyczy to samochodów o ciężarze całkowitym do 3,5 tony i musi nastąpić w sposób określony w projekcie przebiegu drogi koniecznej sporządzonym przez biegłego sądowego w toku postępowania zawisłego przed Sądem Rejonowym w Bydgoszczy - sygn. akt II Ns 4430/00 (w związku z czym inwestor zobowiązany jest do przestrzegania tych warunków służebności), a także, że podstawą wpisu w księdze wieczystej działki nr [...] tego ograniczonego prawa rzeczowego było postanowienie Sądu Okręgowego w Bydgoszczy z dnia 19 grudnia 2001 r. sygn. akt II CA 578/01. Odnosząc się do zarzutów skarżącego, że wzmożony ruch przez działkę nr [...] może spowodować uszkodzenie stropów bunkrów węglowych zlokalizowanych pod powierzchnią działki organ stwierdził, że ustalając przebieg drogi koniecznej i wprowadzając ograniczenie dopuszczalnej masy pojazdów sąd cywilny brał pod uwagę całokształt okoliczności, w tym z pewnością również istnienie tychże bunkrów oraz, że organ administracyjny nie jest władny do kontroli rozstrzygnięć sądowych i w związku z tym ewentualne spory dotyczące sposobu korzystania z drogi koniecznej na nieruchomości nr [...] przez właścicieli nieruchomości nr [...] mogą być przedmiotem postępowania cywilnego. Podkreślił także, że skoro w niniejszej sprawie właściwy organ wydał decyzję o warunkach zabudowy dla zmiany sposobu użytkowania budynku, to tym samym należy uznać, iż nowy sposób użytkowania budynku jest zgodny z zakresem istniejącej służebności i nie spowoduje większego obciążenia gruntów odwołującego niż dotychczasowy sposób użytkowania budynku zlokalizowanego na działce nr [...]. W świetle powyższych argumentów organ odwoławczy uznał za prawidłowe przesądzenie przez organ I instancji o zgodności projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy, o zgodności projektu zagospodarowania działki z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi oraz o kompletności projektu budowlanego. Wojewoda K. stwierdził zatem, że spełnione zostały w sprawie przesłanki z art. 35 ust. 1 prawa budowlanego. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu organ II instancji wskazał, że kształt i szerokość drogi dojazdowej do działki nr [...] przez działkę [...] nie był przedmiotem niniejszej sprawy. Na powyższą decyzję T. S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, w której domagając się uchylenia decyzji organów obu instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia, zarzucił naruszenie w sprawie art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 prawa budowlanego oraz § 14 ust. 2 i 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a także sprzeczność istotnych ustaleń z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności poprzez przyjęcie, że działka nr [...] ma odpowiedni dostęp do drogi publicznej, naruszenie przepisów materialnych stanowiących o ilości miejsc parkingowych, które przynależą do szpitali, oraz nie wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy i nie przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego – ekspertyzy budowlanej, uwzględniającej aspekty prawne i okoliczności faktyczne funkcjonowania działki nr [...]. W uzasadnieniu skargi T. S. powtórzył argumenty zawarte w odwołaniu od decyzji organu I instancji dodatkowo wskazując, że organy obu instancji nie wzięły pod uwagę wynikającego z przepisów prawa wymogu, że działka nr [...] powinna mieć odpowiedni dostępu do drogi publicznej, tymczasem droga konieczna ma szerokość 4 m, a zgodnie z § 14 ust. 2 i 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ciąg pieszo-jezdny powinien mieć szerokość nie mniejszą niż 5 m. Zaznaczył także, że projektant na mapce stanowiącej projekt zagospodarowania terenu nakreślił dojazd do działki nr [...] niezgodnie z przebiegiem drogi koniecznej określonym w projekcie przebiegu drogi koniecznej sporządzonym przez biegłego sądowego w spawie II Ns 4430/00. Wskazał również, że inwestor nie zwrócił się do Wojewódzkiej Straży Pożarnej o zgodę na odstępstwo szerokości drogi na czas remontu do 4,5 m oraz, że w sprawie naruszone zostały przepisy stanowiąc o minimalnej ilości miejsc parkingowych dla szpitali. Zdaniem skarżącego orzekające organy nie uwzględniły ponadto wymogu decyzji o warunkach zabudowy zaprojektowania i realizacji inwestycji z poszanowaniem występujących w obszarze obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich, albowiem inwestycja stwarza zagrożenie spowodowania katastrofy budowlanej w przypadku przejazdu przez drogę konieczną samochodów o większym ciężarze niż 3,5 tony. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie organ podkreślił, że w niniejszej sprawie nie można było orzec odmiennie niż w decyzji o warunkach zabudowy o braku dostępu do drogi publicznej, skoro organ administracji architektoniczno-budowlanej jest związany decyzją o warunkach zabudowy, że kwestia dostępu nieruchomości do drogi publicznej, tak jak i ilości miejsc parkingowych powinna być podnoszona na etapie postępowania o warunkach zabudowy oraz, że organ administracji architektoniczno-budowlanej bada jedynie czy działka ma dostęp do drogi publicznej i, że dostęp taki został de facto ustanowiony już przez sąd cywilny, który ustalił dla działki inwestora służebność drogi koniecznej przez działkę skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w zakresie wynikającym z treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz.1269 ze zm.), Sąd uznał skargę za nieuzasadnioną. Przedmiotowe postępowania zainicjowane zostały wnioskiem inwestora o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na wykonanie robót budowlanych polegających na przebudowie i zmianie sposobu użytkowania pomieszczeń biurowo-usługowych w budynku przy ul. [...] w B. na niepubliczny zakład opieki zdrowotnej wraz z wykonaniem wejścia z zadaszeniem, podjazdu dla niepełnosprawnych, miejsc parkingowych od strony zaplecza, wewnętrznych instalacji wentylacji, klimatyzacji, gazów medycznych oraz przebudową wewnętrznej instalacji wod-kan, c.o. i elektrycznej. Z treści art. 71 ust. pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.) wynika, że w sytuacji, gdy zamierzona zmiana sposobu użytkowania obiektu budowanego lub jego części wymaga wykonania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę, to rozstrzygnięcie w sprawie zmiany sposobu użytkowania następuje w decyzji o pozwoleniu na budowę. W niniejszej sprawie bezspornym jest, że zakres prac objętych inwestycją wymagał uzyskania pozwolenia na budowę, w związku z czym wnioskowana zmian sposobu użytkowania może nastąpić jedynie w decyzji o pozwoleniu na budowę. W takiej sytuacji, zgodnie z art. 35 ust. 1 prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej zobowiązany jest sprawdzić: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawie z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenie oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie – w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu – przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu – lub jego sprawdzenia – zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. W razie spełnienia powyższych wymagań oraz wymagań z art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę w prowadzonym w tym przedmiocie postępowaniu administracyjnym (art. 35 ust. 4 prawa budowlanego). Z uwag na okoliczność, że w świetle art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 647), w przypadku braku planu miejscowego (tak jak ma to miejsce w niniejszej sprawie), zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy, oraz że w przypadku spornej inwestycji taka decyzja została wydana przez Prezydenta Miasta B. w dniu [...] (nr [...]), to tym samym ocena spełnienia w sprawie wymagania określonego w art. 35 ust. 1 pkt 1 prawa budowlanego powinna być dokonana w ramach zbadania zgodności przedłożonego przez inwestora projektu budowlanego z wydaną sprawie decyzją o warunkach zabudowy. Biorąc pod uwagę przedmiot sporu dotyczący dostępu objętej inwestycją działki nr [...] do drogi publicznej przez działkę skarżącego nr [...], należy wskazać, że we ww. decyzji ustalającej warunki zabudowy określone zostało, w ramach warunków dotyczących obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, iż teren objęty wnioskiem (działka nr [...] i [...]) posiada dostęp do drogi publicznej – [...] i/lub [...], że obsługa komunikacyjna ma odbywać się na dotychczasowych zasadach od ul. [...] i/lub ul. [...] oraz, że należy zapewnić minimum 2 miejsca postojowe na 100 łóżek, minimum 1 miejsce postojowe na 100 m² powierzchni użytkowej usług, zgodnie ze wskaźnikiem prognozowania miejsc parkingowych, określonym w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta B., uchwalonym uchwałą nr L/756/09 Rady Miasta B. z dnia 15 lipca 2009 r. Z powyższego wynika, że w dotyczącej inwestycji ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy Prezydent Miasta B. stwierdził po pierwsze, że działki nr [...] i [...] posiadają dostęp do drogi publicznej, a po drugie, że obsługa komunikacyjna tych działek ma odbywać się na dotychczasowych zasadach. W tym miejscu wskazać należy, że z akt sprawy wynika, iż każdoczesnemu właścicielowi działki nr [...] przysługuje służebność gruntowa polegająca na prawie przejścia i przejazdu przez działkę nr [...], objętą księgą wieczystą KW NR [...] oraz służebność gruntowa polegająca na prawie przechodu i przejazdu samochodów o ciężarze całkowitym 3,5 tony od strony ul. [...] w sposób określony w projekcie przebiegu drogi koniecznej przez działkę nr [...], zapisaną w KW Nr [...] (dowód: KW Nr: [...], [...], [...] – akta administracyjne organu I instancji k. 64-94). Zatem dotychczasowa obsługa komunikacyjna działki nr [...] ukształtowana została poprzez ustanowienie (w postępowaniu cywilnym) ograniczonego prawa rzeczowego w postaci służebności drogowej obciążającej działkę skarżącego. Podkreślić należy, że ustalenie w decyzji o warunkach zabudowy wymogów dotyczących infrastruktury technicznej i komunikacji terenu objętego inwestycją ma moc wiążącą dla organu wydającego decyzję o pozwoleniu na budowę. Z treści art. 55 zw. z ar. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika bowiem, że decyzja ustalająca warunku zabudowy wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. Ponadto zaznaczenia wymaga, że obligatoryjnym warunkiem możliwości wydania decyzji o warunkach zabudowy jest stwierdzenie przez organ wydający tą decyzję łącznego spełnienia w danej sprawie warunków z art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w tym warunku dostępu terenu do drogi publicznej (art. 61 ust. 1 pkt 2). Tym samym więc rozstrzygnięcie kwestii dotyczących spełnienia w danej sprawie warunków z art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a więc i warunku dotyczącego dostępu terenu do drogi publicznej, zarezerwowane jest dla organu wydającego decyzję o warunkach zabudowy. Rolą zaś organu wydającego decyzję o pozwoleniu na budowę jest jedynie zbadanie zgodność przedłożonego projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy. Nie jest więc on uprawniony do ingerowania w treść decyzji o warunkach zabudowy i do ponownego badania dopuszczalności i zgodności z prawem zmiany zabudowy i zagospodarowania terenu oraz warunków ich dokonania. Związanie decyzją o warunkach zabudowy, wynikające z art. 55 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, oznacza zarówno obowiązek organu budowlanego sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy (art. 35 ust. 1 pkt 1 prawa budowlanego), jak i zakaz postępowania wbrew wszystkim wymogom określonym w decyzji ustalającej warunki zabudowy, albowiem decyzja o warunkach zabudowy determinuje decyzję o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę, i ta ostania jest wydawana w oparciu o decyzję o warunkach zabudowy (patrz: wyrok WSA w Krakowie z dnia 16 lipca 2008 r., sygn. akt II SA/Kr 484/07, publ. lex nr 510202; wyrok WSA w Warszawie z dnia 31 maja 2011 r., syng. akt VII SA/Wa 2281/10, publ. lex nr 996705; wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 29 lipca 2009 r., syng. akt II SA/Go 189/09, publ. lex nr 553037). Z powyższego wynika, jak słusznie stwierdziły to orzekające w sprawie organy, że na etapie procesu inwestycyjnego, w którym rozpatrywany jest wniosek inwestora o uzyskanie pozwolenia na budowę, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może orzec, odmiennie niż w decyzji o warunkach zabudowy, o braku dostępu lub o niewłaściwym dostępie terenu objętego inwestycją do drogi publicznej. Ta kwestia została bowiem już przesądzona w ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy. Tym samym więc wszystkie zarzuty związane z brakiem lub niewłaściwym dostępem działki nr [...] do drogi publicznej, na tym etapie postępowania są bezprzedmiotowe, a jedynym właściwym momentem do ich skutecznego podniesienia był etap postępowania w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy. Poczynione uwagi należy w pełnym zakresie odnieść także do zarzutu skarżącego o nieprawidłowym określeniu ilości miejsc parkingowych dla inwestycji, bowiem rozstrzygnięcie dotyczące tej kwestii objęte zostało decyzją o warunkach zabudowy, a nie decyzją organu I instancji zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenie na wykonanie spornych robót budowlanych. Z uwagi na okoliczność, że działka skarżącego nie jest objęta wnioskiem o pozwolenie na budowę i żadne prace budowlane nie będą na niej wykonywane oraz, że w związku z tym orzekające w sprawie organy nie objęły zakresem przedmiotowym swojego rozstrzygnięcia kwestii związanych ze służebnością drogową obciążającą działkę skarżącego, całkowicie chybione i bezprzedmiotowe są także zarzuty skargi dotyczące nieprawidłowego określenia w przedłożonym projekcie budowlanym przebiegu, szerokości i kształtu drogi koniecznej przebiegającej przez działkę skarżącego. Na marginesie poczynionych uwag należy wyjaśnić, że w decyzji ustalającej warunki zabudowy wskazane zostało, że obsługa komunikacyjna działek objętych inwestycją ma odbywać się na dotychczasowych zasadach, co w przypadku działki skarżącego oznacza, że mogą przez nią przejeżdżać wyłącznie samochody o ciężarze całkowitym 3,5 tony i to w sposób określony w projekcie przebiegu drogi koniecznej (projekt drogi opracowany przez biegłego sądowego K. B. w postępowaniu sądowym o ustanowienie drogi koniecznej). Taki sposób obsługi komunikacyjnej inwestycji, jako zgodny z zakresem ustanowionej przez sąd cywilny służebności drogowej oraz stwierdzony przez organ wydający decyzję ustalającą warunki zabudowy, i w konsekwencji wiążący organ udzielający pozwolenia na budowę, należy uznać za zgodny prawem i spełniający wymogi w zakresie ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich. W tym stanie rzeczy, wobec bezzasadności i bezprzedmiotowości wszystkich zarzutów skargi, a także uznając, że orzekając w sprawie organy prawidłowo stwierdziły zgodność przedłożonego w sprawie projektu budowlanego z wymogami decyzji ustalającej warunki zabudowy, oraz spełnienie w sprawie pozostałych wymagań z art. 35 ust. 1 oraz z art. 32 ust. 4 prawa budowlanego, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270), orzekł jak w sentencji wyroku.