II SA/Bd 85/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz Sędziowie: Sędzia WSA Grażyna Malinowska-Wasik Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak (spr.) Protokolant Jakub Jagodziński po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 11 kwietnia 2012r. sprawy ze skargi B.T. na decyzję [...] Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] listopada 2011r. nr [...] w przedmiocie rozbiórki oddala skargę. Decyzją z dnia[...], działając na podstawie art. 51 ust.1 pkt 1 oraz art. 81 ust.1 pkt 2 w związku z art. 83 ust.2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., Nr 1623, poz. 1071 ze zm.- dalej powoływaną jako Pr. budowlane) [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...](dalej powoływany jako WINB) utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w [...] (dalej jako PINB)z dnia [...] nakazującą G. i B. T. rozebranie dobudowanej części do budynku gospodarczego znajdującego się na nieruchomości przy ul. [...] t.j. dwóch ścian osłonowych i przedłużenia dachu, wykonanej w odstępstwie od zatwierdzonego projektu budowlanego decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] w terminie do 31 stycznia 2012r. Decyzja organu I instancji wydana została w wyniku postępowania wszczętego na skutek zawiadomienia o samowoli budowlanej, po dokonaniu oględzin na terenie wskazanej wyżej nieruchomości, podczas której stwierdzono, że istotnie w trakcie budowy budynku gospodarczego wykonano dodatkowo dach osłonowy ze ścianami bocznymi przy wejściu do budynku o szerokości tego budynku oraz o długości 1,75m. Wykonane roboty organ uznał ze istotnie odbiegające od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę Nie podzielając zarzutów podniesionych przez strony w odwołaniu organ II instancji w uzasadnieniu decyzji wskazał, że zrealizowana samowolnie część obiektu powoduje budynku gospodarczego wydłużenie o 1,75m, co sprzeczne jest z pozwoleniem na budowę oraz decyzją ustalającą warunki zabudowy dla tej inwestycji z dnia[...], w której zawarto jednoznaczny zapis o ograniczeniu inwestycji na długość istniejącego przy granicy budynku gospodarczego na działce sąsiedniej, t.j. należącej do K. i J. K. WINB wykluczył również możliwość legalizacji przedmiotowej samowoli budowlanej z uwagi na wyżej zacytowany zapis decyzji o warunkach zabudowy. W ocenie organu, dla uznania zaskarżonej decyzji za prawidłową nie może mieć znaczenia wadliwe powołanie materialnoprawnej podstawy rozstrzygnięcia(art. 51 ust.1 pkt 2 Pr. budowlanego, co zostało sanowane w orzeczeniu wydanym przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. B. T. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wnosząc o jej uchylenie. Ponawiając argumentację zawartą w odwołaniu skarżący zarzucił, iż wybudowana przez niego część budynku gospodarczego jest obiektem niewymagającym uzyskania pozwolenia na budowę, gdyż ścianki osłonowe nie są trwale związane z gruntem, wobec czego nie spełniają warunków obiektu budowlanego, zaś rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 marca 2009r. zmieniające rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w § 12ust.3 pkt 4 dopuszcza sytuowanie budynku gospodarczego i garażu o długości mniejszej niż 5,5 m i o wysokości mniejszej niż 3 m bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości nie mniejszej niż 1,5 m ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych. Wykonanie ścian bocznych i dachu było w ocenie skarżącego niezbędne dla uzyskania większej powierzchni zadaszonej budynku gospodarczego, gdyż pomieszczenie to w dotychczasowych rozmiarach nie pozwalało na wykorzystanie go zgodnie z przeznaczeniem. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zajęte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: W przedmiotowej sprawie podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia stanowi art. 51 ust. 1 pkt 1 z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., Nr 1623, poz. 1071 ze zm.), zgodnie z którym przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1 (postanowienia o wstrzymaniu prowadzenia robót budowlanych ) właściwy organ w drodze decyzji nakazuje zaniechania dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. Z treści art. 50 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego wynika, iż przesłanką wstrzymania budowy, a później wszczęcia postępowania legalizacyjnego jest istotne odstąpienie od warunków przedstawionych w pozwoleniu na budowę. Za istotne odstępstwo od ustaleń i warunków wynikających z udzielonego pozwolenia na budowę należy uznać m.in. budowę obiektu o innych parametrach technicznych, niż to wynika z zatwierdzonego projektu budowlanego. Stan faktyczny sprawy jest niesporny. W ocenie Sądu wątpliwości nie budzi również fakt, że inwestorzy G. i B. T. podczas realizacji inwestycji w sposób istotny odstąpili od zatwierdzonego projektu budowlanego poprzez wykonanie dodatkowego dachu osłonowego ze ścianami bocznymi, co zwiększyło wybudowany obiekt w stosunku do zatwierdzonego w projekcie o szerokość budynku gospodarczego i wydłużyło go o 1,75m. W tym stanie rzeczy wobec stwierdzenia wystąpienia istotnych odstępstw od warunków pozwolenia na budowę organy słusznie wdrożyły tzw. postępowanie legalizacyjne, którego celem jest wymuszeniu na inwestorze doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z warunkami określonymi w pozwoleniu na budowę oraz w przepisach prawa. W ocenie sądu prawidłowo również PINB nakazał rozbiórkę części wybudowanego obiektu - na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 Pr. Budowlanego, albowiem w wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego okazało się, że nastąpiło niedające się usunąć naruszenie prawa. Z art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane wynika bowiem, że legalizacja przedmiotowego obiektu budowlanego byłaby możliwa jedynie w przypadku, gdyby możliwe było nałożenie na inwestorów obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Sytuacja taka miałaby miejsce, gdyby przedmiotowa budowa była zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (w zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jego braku z ustaleniami ostatecznej w dniu wszczęcia postępowania decyzji o warunkach zabudowy) oraz nie naruszała przepisów, w tym techniczno-budowlanych. Taka sytuacja w niniejszej sprawie nie miała jednak miejsca. Przypomnieć bowiem należy, że decyzja o pozwolenie na budowę poprzedzona została decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia[...] ustalającą dla tej inwestycji warunki zabudowy, w której ograniczono inwestycję na długość istniejącego przy granicy budynku gospodarczego na działce nr 619., Decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu co do zasady ma wiążący charakter dla organów wydających decyzję o pozwoleniu na budowę (art. 55 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.). Mając na uwadze charakter i cel wydania decyzji o warunkach zabudowy, która stanowi "mini" plan zagospodarowania przestrzennego za prawidłowe uznać należy stanowisko organów orzekających o braku możliwości prawnych do zalegalizowania odstępstw dokonanych przez inwestorów w trakcie budowy. W ocenie Sądu w świetle powyższych ustaleń faktycznych dokonanych w postępowaniu administracyjnym, trafne jest stanowisko organów nadzoru budowlanego, iż zachodzą przesłanki do zastosowania art. 51 ust.1 pkt 1 Pr. budowlanego wobec braku możliwości doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem ze względu na sprzeczność zrealizowanej inwestycji z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy obowiązującej w dacie jej realizacji. Podnoszona przez skarżącego kwestia, że ściany osłonowe nie są trwale związane z gruntem, a tym samym nie podlegają przepisom Prawa budowlanego nie zmienia faktu, iż nie mają charakteru obiektu wolnostojącego, a stanowią jedynie część budynku gospodarczego jako przegrody zamykające obiekt budowlany. W końcu odnosząc się do zarzutu skarżącego, że organy orzekające w sprawie nie uwzględniły zmiany treści § 12 ust.3 pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 ze zm.) należy jeszcze raz przypomnieć, że legalizacja przedmiotowego obiektu budowlanego byłaby możliwa jedynie w przypadku gdyby możliwe było nałożenie na inwestorów obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem (w tym z ustaleniami obowiązującej decyzji o warunkach zabudowy. Ze względu na to, iż kwestionowana decyzja nie narusza przepisów prawa, brak jest podstaw do uwzględnienia skargi, w związku z czym na postawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd skargę oddalił.