II SA/Bd 850/07

Dnia 13 grudnia 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Krzysztof Gruszecki (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Wiesław Czerwiński asesor WSA Grzegorz Saniewski Protokolant: Krzysztof Cisewski po rozpoznaniu w II Wydziale na rozprawie w dniu 13 grudnia 2007 roku sprawy ze skargi M.W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2007 r., nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej oddala skargę. Starosta Powiatu w Ś. na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a, art. 2 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy z dni 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001) oraz art. 104 kpa orzekł o utracie statusu osoby bezrobotnej przez M. W. z dniem [...] czerwca 2007 r. wskazując, iż przyczyną utraty statusu osoby bezrobotnej była nieuzasadniona odmowa przyjęcia propozycji odpowiedniego zatrudnienia albo wykonywania prac interwencyjnych lub robót publicznych. Wnosząc odwołanie od powyższej decyzji M. W. podniósł, że zaproponowane przez Firmę "A" Sp. z o.o. stanowisko odbiegało w znacznej mierze od jego wykształcenia, kwalifikacji zawodowych i stażu pracy, a ponadto przewidziane wynagrodzenie mijało się z jego oczekiwaniami - było zbyt niskie. Wojewoda [...], po rozpoznaniu odwołania M. W., decyzją z [...] września 2007 r., Nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy uzasadniając swoje stanowisko podzielił ustalenia faktyczne i prawne organu pierwszej instancji wskazując jednocześnie, że zgodnie z art. 33 ust. 4 pkt 3 ww. ustawy starosta pozbawia statusu bezrobotnego, który odmówił bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniego zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej (...), albo udziału w szkoleniu, stażu, przygotowaniu zawodowym w miejscu pracy; przy czym pozbawienie statusu bezrobotnego następuje na okres 90 dni. Natomiast w myśl art. 2 ust. 1 pkt 16 cyt. ustawy za odpowiednią pracę należy uznać zatrudnienie lub inną pracę zarobkową, które podlegają ubezpieczeniom społecznym i do wykonywania, których bezrobotny ma wystarczające kwalifikacje lub doświadczenie zawodowe lub może je wykonywać po uprzednim szkoleniu, a stan jego zdrowia pozwala mu na ich wykonywanie oraz łączny czas dojazdu do pracy i z powrotem środkami transportu zbiorowego nie przekracza 3 godzin. Wojewoda podkreślił również, iż z akt sprawy wynika, że skarżący zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy w Ś., Filia w N. dnia [...] kwietnia 2007 r. oświadczając wówczas, że jest osobą zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie (dowód: własnoręczny podpis pod oświadczeniem bezrobotnego na "Karcie rejestracyjnej bezrobotnego"). Powiatowy Urząd Pracy w Ś. dnia [...] czerwca 2007 r. przedstawił skarżącemu propozycję zatrudnienia w Firmie "A" Spółka z o.o., na stanowisku "pozostali stolarze i pokrewni." Zainteresowany propozycji zatrudnienia nie przyjął. Jako powód odmowy przyjęcia propozycji zatrudnienia M. W. wskazał, zbyt niskie wynagrodzenie. Ponadto organ odwoławczy stwierdził, że przedłożona propozycja pracy jest odpowiednia dla skarżącego w rozumieniu cyt. wyżej art. 2 ust. 1 pkt 16 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy gdyż jak wynika z przedłożonego świadectwa ukończył Technikum Zawodowe CZSP dla pracujących w G., a wyuczonym zawodem jest technik technologii drewna o specjalności meblarstwo. Natomiast odmowa jej przyjęcia, zdaniem organu, jest nieuzasadniona. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. na decyzję Wojewody [...] skarżący podniósł identycznie jak w odwołaniu wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o oddalenie skargi powołując się na tożsame argumenty jak w zaskarżonym orzeczeniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, skarga nie jest zasadna, gdyż rozstrzygając sprawę dotyczącą utraty statusu osoby bezrobotnej, zarówno organ I jak i II instancji, nie dopuścił się naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu kontrolowane orzeczenie Wojewody [...] jest prawidłowe. Dla oceny prawidłowości postępowania organów administracji w przedmiotowej sprawie zasadniczego znaczenia nabierają postanowienia art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy zgodnie, z którym starosta z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3 pozbawia statusu bezrobotnego, bezrobotnego który odmówił bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniego zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, wykonywania prac, o których mowa w art. 73a, prac interwencyjnych lub robót publicznych albo udziału w szkoleniach, stażu lub przygotowaniu zawodowym w miejscu pracy; pozbawienie statusu osoby bezrobotnej następuje na okres 90 dni. Z postanowień zacytowanego przepisu jednoznacznie wynika, że podejmowane na jego podstawie decyzje mają charakter związany, a organ administracji dokonując wskazanych w nim ustaleń nie ma możliwości odstąpienia od pozbawienia strony postępowania statusu osoby bezrobotnej. Jedyny wyjątek w tym zakresie wprowadzają postanowienia art. 75 ust. 3 przywołanej ustawy, który przewiduje, że nie pozbawia się statusu bezrobotnego osoby, która w okresie krótszym niż 30 dni przebywa za granicą lub pozostaje w innej sytuacji powodującej brak gotowości do podjęcia zatrudnienia, jeżeli o zamierzonym pobycie lub pozostawaniu w sytuacji powodującej brak gotowości do podjęcia zatrudnienia zawiadomi powiatowy urząd pracy. W rozpatrywanym przypadku wyjątek ten nie znajduje zastosowania gdyż skarżący ani nie przebywał za granicą, ani nie zgłaszał braku możliwości podjęcia zatrudnienia. Z postanowień przywołanego wyżej art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy wynika, że jedyną podstawą która mogłaby uzasadniać brak konieczności wydania decyzji o pozbawieniu statusu bezrobotnego byłaby nieodpowiedniość zaproponowanej pracy. W myśl postanowień art. 2 ust. 1 pkt 16 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy odpowiednia praca oznacza zatrudnienie lub inną pracę zarobkową, które podlegają ubezpieczeniom społecznym i do wykonania, których bezrobotny ma wystarczające kwalifikacje lub doświadczenie zawodowe lub może je wykonywać po uprzednim przeszkoleniu, a stan jego zdrowia pozwala mu na ich wykonywanie oraz łączny czas dojazdu do pracy i z powrotem środkami transportu zbiorowego nie przekracza 3 godzin. Zagadnienie to stanowiło jednak przedmiot rozważań organu odwoławczego, który wykazał, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż skarżący z zawodu jest technikiem technologii drewna o specjalności meblarstwo w związku, z czym przyjął on, że zaproponowana oferta pracy w Firmie "A" Sp. z o.o. w N. na stanowisku pomocnika produkcyjnego jest odpowiednia i konsekwencją braku przyjęcia jest pozbawienie statusu osoby bezrobotnej. Dlatego też podsumowując powyższe rozważania należy stwierdzić, że w przedmiotowej sprawie organy administracji działały w granicach wynikających z przepisów prawa, a samo rozstrzygnięcie nie miało charakteru dowolnego i znajdowało swoje umocowanie zarówno w przepisach prawa jak i dokonanych ustaleniach faktycznych. Ustosunkowując się natomiast do zarzutów skarżącego odnoszących się do braku otrzymania oferty pracy należy stwierdzić, że nie są one uzasadnione. Zarówno, bowiem z informacji organów administracji, oświadczeń potencjalnego pracodawcy a i pośrednio skarżącego jednoznacznie wynika, że została mu złożona oferta odpowiedniego zatrudnienia, która nie została przyjęta. W związku w tym Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), orzekł jak w sentencji.