II SA/Bd 851/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Leszek Tyliński Sędziowie sędzia WSA Renata Owczarzak (spr.) sędzia WSA Anna Klotz Protokolant starszy asystent sędziego Krzysztof Cisewski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lutego 2018 r. sprawy ze skargi P. B. na decyzję Inspektor Sanitarny z dnia [...] czerwca 2017 r., nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę. Decyzją administracyjną z dnia [...] kwietnia 2017 r., nr [...].[...], znak: [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w B. działając na podstawie art. 104 ustawy z dnia [...] czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r., poz. 23 z późn. zm.) i art. 5 pkt 4a ustawy z dnia [...] marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz.U. z 2015 r., poz. 1412 z późn. zm.) i § 8 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia [...] czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. z 2013 r., poz. 1367), po rozpatrzeniu zgłoszenia podejrzenia choroby zawodowej, stwierdził u M. K. chorobę zawodową - przewlekłe choroby układu ruchu wywołane sposobem wykonywania pracy pod postacią przewlekłego zapalenia okołostawowego barku wymienioną w poz. 19.4 wykazu chorób zawodowych określonych w przepisach w sprawie chorób zawodowych, wydanych na podstawie art. 237 §1 pkt 3 - 6 i § 1ą ustawy z dnia [...] czerwca 1974 r. Kodeks Pracy (Dz.U. z 2016 r., poz. 1666 z późn. zm.). W uzasadnieniu decyzji orzekający organ podniósł, iż po przeanalizowaniu dokumentacji dotyczącej przebiegu pracy zawodowej i narażenia zawodowego dotyczących M. K., zatrudnionej od [...].09.1976 r. do [...].04.2016 r. w [...] [...] L. K. S.A. w B., Zakład L. K. w T., na stanowiskach: uczeń nauki zawodu, stażysta, nastawczy I kl., dyżurny ruchu III kl., dyżurny ruchu II kl., dyżurny ruchu, Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w B. pismem z dnia [...].09.2016 r. skierował M. K. na badania w związku z podejrzeniem choroby zawodowej do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy, Poradni Chorób Zawodowych w T., który orzeczeniem lekarskim nr [...] z dnia [...].01.2017 r. orzekł o rozpoznaniu choroby zawodowej u M. K.. Organ administracji I instancji wskazał, że przez 9 lat Pani [...] pracowała jako nastawniczy na stacji L. przy obsłudze kluczowych urządzeń ręcznych bez nadmiernego obciążenia narządu ruchu. Przez około 25 lat pracowała jako dyżurna ruchu na stacjach L., C. na linii kolejowej nr [...] N. - T. Wsch. oraz stacji O. linia kolejowa nr [...] T. Wsch. - [...], przy obsłudze urządzeń mechanicznych, przy małym natężeniu ruchu pociągów. Przez około 1 rok pracowała jako dyżurna ruchu pomocnicza - na nastawni "TrW" T. Wsch., bez obsługi urządzeń trk. Przez około pół roku pracowała jako dyżurna ruchu na posterunku "TM" T. M. przy obsłudze urządzeń elektrycznych przy zwiększonym natężeniu ruchu pociągów, bez obciążenia narządu ruchu. Podczas dokonywania oceny narażenia zawodowego M. K. oświadczyła, że na stanowisku nastawniczego obsługiwane były urządzenia kluczowe ręczne, a praca obciążała układ mięśniowo-szkieletowy, siłą przewagi własnego ciała - ruch przesunięcia dźwigni wykonywany był oburącz z użyciem siły ramion. Przy obsłudze rogatek przejazdowych, kręcenie korbą umieszczoną wewnątrz pomieszczenia pracy (długa rogatka ok. 10 m). Podczas ww. czynności wykonywane były ruchy rotacyjne z przywodzeniem lub odwodzeniem w zakresie ramion i barków, z jednoczesnym użyciem siły. Czynności te wykonywane były zamiennie lewą lub prawą ręką (osoba praworęczna). Podczas obsługi semafora kształtowego wykonywany był ruch przełożenia dźwigni (oburącz) z użyciem dużej siły (ok. 25-35 kg). Czynność ta wymagała wykonywania ruchów przywodzenia i odwodzenia z jednoczesną rotacją w zakresie barków ramion i przedramion oraz unoszeniem kończyn górnych z odwodzeniem. Prace opisane powyżej wykonywane były zamiennie, w zależności od przydzielonego posterunku i stanowiska pracy. Jak wyjaśnił organ I instancji, w latach 1979 - 2000 występowało największe natężenie ruchu pociągów (ok. 14-30 przejazdów pociągów w ciągu zmiany roboczej), w związku z czym wykonywano więcej czynności obciążających układ ruchu, związanych z obsługą urządzeń mechanicznych. Od 2011 r. nastąpiło zmniejszenie ruchu pociągów (do ok. 15 przejazdów w ciągu zmiany roboczej). W latach 1999 - 2001 prace wymagające obsługi urządzeń mechanicznych wykonywane były w mniejszym stopniu, tylko przez kilka miesięcy w ciągu roku, głównie wykonywane były prace związane z obsługą maszyn i urządzeń takich jak: ręczne odśnieżanie rozjazdów i peronów plastikową łopatą, praca wykonywana w pozycji pochylonej, obciążająca kończyny górne w zakresie przedramion, ramion i barków), ręczne prace porządkowe, mycie okien, podłóg, zamiatanie, ręczne odchwaszczanie rozjazdów. Przez około 30 lat pracy w Przedsiębiorstwie [...], M. K. obsługiwała urządzenia mechaniczne. W. się to z koniecznością wykonywania ruchów w obrębie stawu barkowego (unoszenie z odwodzeniem oraz ruchy rotacyjne) powtarzanych ok. 14-30 razy w ciągu zmiany roboczej, a w latach 1979-2000 ok. 60 razy w ciągu zmiany roboczej, w zależności od ruchu pociągów i obsługiwanego posterunku. Obecny podczas oceny narażenia zawodowego przedstawiciel pracodawcy potwierdził powyższe informacje przekazane przez M. K.. Reasumując organ orzekający stwierdził, że praca wykonywana przez Panią [...] wiązała się z koniecznością wykonywania powtarzalnych ruchów w obrębie stawu barkowego - unoszenia ramion z odwodzeniem i ruchami rotacyjnymi w stawie od ok. 60 razy w trakcie zmiany roboczej do ok. 14-30 razy w trakcie zmiany roboczej, w zależności od natężenia ruchu pociągów, z użyciem znacznej siły. Jedynie w okresach [...].08.1998 r. - [...].06.1999 r., [...].02.1999 r. - [...].11.2000 r., [...].08.2014 r. - [...].02.2015 r. badana obsługiwała urządzenia elektryczne za pomocą przycisków na pulpicie oraz aparacie blokowym, a także zapowiadała pociągi przez megafon - w tym czasie nie było konieczności wykonywania monotypowych ruchów w stawie barkowym, ani nadmiernego przeciążania kończyn górnych. Z wywiadu uzyskanego od badanej wiadomo, że od ok. 2010 r. zaczęły się pojawiać dolegliwości bólowe w obrębie barków z ograniczeniem ruchomości w stawie i trudnością uniesienia ramion ku górze. Dolegliwości nasilały się podczas pracy i po pracy. Od ok. 4 lat badana pozostaje pod opieką poradni ortopedycznej, gdzie rozpoznano przewlekłe okołostawowe zapalenie barku lewego, leczone zachowawczo (fizykoterapia, kinezyterapia, środki przeciwzapalne, przeciwbólowe). W ostatnim czasie dołączyły bóle kręgosłupa, leczone równolegle. W trakcie badań przeprowadzonych w Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w T. w procesie diagnostyczno-orzeczniczym, w szczególności w oparciu o wywiad, badanie fizykalne, badania dodatkowe oraz konsultacje specjalistyczne (ortopedyczna) uzyskano potwierdzenie rozpoznania przewlekłego okołostawowego zapalenia barku z ograniczeniem ruchów w stawie, leczonego zachowawczo. Analiza całości dostępnej dokumentacji w ocenie organu I instancji pozwala uznać związek przyczynowo - skutkowy między stwierdzonym narażeniem zawodowym (konieczność wykonywania monotypowych ruchów w obrębie stawu barkowego z użyciem znacznej siły), a rozpoznanym schorzeniem. Przy braku istotnych, pozazawodowych czynników ryzyka rozwoju omawianego schorzenia - brak przebytych urazów barku, brak istotnych schorzeń przewlekłych, brak nadmiernej aktywności fizycznej, pod postacią wyczynowego, czy aktywnego uprawiania spotu - istnieją zdaniem organu podstawy do uznania z przeważającym prawdopodobieństwem, że to czynniki zawodowe przyczyniły się do rozwoju omawianego schorzenia u badanej, a tym samym do rozpoznania okołostawowego przewlekłego zapalenia barku o etiologii zawodowej. P. z dnia [...].02.2017 r. [...] [...] L. K. S.A. wniosły o weryfikację orzeczenia lekarskiego nr [...], w szczególności okresu narażenia zawodowego. [...] [...] L. K. S.A. poinformowały, że dotychczas żaden z pracowników nie zgłosił podejrzenia choroby zawodowej, a w orzeczeniu lekarskim nr [...] stwierdzono, że "czynniki zawodowe przyczyniły się do rozwoju omawianego schorzenia u badanej". Na postawie tych informacji [...] [...] L. K. S.A. wyciągnęły wniosek, że nie można bezspornie lub z przeważającym prawdopodobieństwem uznać, że praca była wykonywana w warunkach narażających na powstanie choroby zawodowej. Ponadto [...] [...] L. K. S.A. podniosły, że [...] sierpnia 2014 r. Pani [...] zakończyła pracę w narażeniu na wykonywanie czynności obciążających stawy barkowe, a zgłoszenie choroby zawodowej nastąpiło w dniu [...].06.2016 r. Zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia [...] czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. z 2013 r., poz. 1367) okres, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej w przypadku przewlekłego okołostawowego zapalenia barku, wynosi 1 rok. W związku z powyższym, w dniu [...] marca 2017 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w B. zwrócił się z prośbą do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w T. o weryfikację orzeczenia lekarskiego nr [...], który orzeczeniem lekarskim nr [...] z dnia [...].03.2017 r. orzekł o rozpoznaniu choroby zawodowej u M. K., stwierdzając, że zainteresowana w okresie od [...].07.1979 r. - [...].01.1982 r., [...].12.1984 r. - [...].08.1998 r., [...].11.2001 r. - [...].08.2014 r. w trakcie wykonywania obowiązków służbowych, obsługiwała urządzenia kluczowe ręczne (praca polegała na otwarciu zamka, następnie przełożeniu oburącz przeciwwagi przy rozjeździe), rogatki przejazdowej (zamykanie i otwieranie - ręczne kręcenie korbą), semafory kształtowe (przekładanie dźwigni oburącz góra-dół, ruchy monotypowe), urządzenia mechaniczne (przekładanie oburącz dźwigni urządzenia w kierunku góra-dół, ruchy o charakterze monotypowym). Wykonywana praca wiązała się z koniecznością wykonywania powtarzalnych ruchów w obrębie stawu barkowego - unoszenia ramion z odwodzeniem i ruchami rotacyjnymi w stawie od ok. 60 razy w trakcie zmiany roboczej do ok. 14-30 razy w trakcie zmiany roboczej, w zależności od natężenia ruchu pociągów, z użyciem znacznej siły. W pozostałym okresie w trakcie zatrudnienia w [...] [...] S.A. M. K. obsługiwała urządzenia elektryczne za pomocą przycisków na pulpicie oraz aparacie blokowym, a także zapowiadała pociągi przez megafon - w tym okresie nie było konieczności wykonywania monotypowych ruchów w stawie barkowym, ani nadmiernego przeciążenia kończyn górnych. Z wywiadu uzyskanego od badanej wiadomo, że od ok. 4-5 lat zaczęły się pojawiać się dolegliwości bólowe w obrębie barków z ograniczeniem ruchomości w stawie i trudnością uniesienia ramion ku górze. Dolegliwości nasilały się podczas pracy i po pracy. Jak zwrócił uwagę organ I instancji, pierwsze udokumentowane objawy choroby to data [...].03.2015 r. - wizyta u ortopedy, gdzie wskazano "bóle obu barków, głównie lewego od ok. 4 lat, ostatnio nasilone". Na podstawie wywiadu i przeprowadzonych badań rozpatrywano zmiany chorobowe w obrębie obu barków, szczególnie nasilone w stawie barkowym lewym, wymagające dalszego leczenia, rehabilitacji i przede wszystkim odciążenia. W dostępnej dokumentacji w przekonaniu organu I instancji nie ma wcześniejszych wzmianek o jakichkolwiek problemach zdrowotnych dotyczących narządu ruchu, dlatego należy uznać, że powstałe schorzenie nie jest zaostrzeniem już istniejącego stanu chorobowego, lecz wynikiem oddziaływania niekorzystnych warunków pracy na badaną, natomiast pierwsze udokumentowane objawy choroby spełniają wymóg formalny, a więc wystąpienie w ciągu roku od zakończenia zatrudnienia w narażeniu. W trakcie badań przeprowadzonych w Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w T. w procesie diagnostyczno-orzeczniczym, w szczególności w oparciu wywiad, badanie fizykalne, badania dodatkowe oraz konsultacje specjalistyczne (ortopedyczna) uzyskano potwierdzenie rozpoznania przewlekłego zapalenia okołostawowego barku z ograniczeniem ruchów w stawie, leczonego zachowawczo. W ocenie orzekającego organu administracji analiza całości dostępnej dokumentacji pozwala uznać związek przyczynowo - skutkowy między stwierdzonym narażeniem zawodowym (konieczność wykonywania monotypowych ruchów w obrębie stawu barkowego z użyciem znacznej siły), a rozpoznanym schorzeniem. Przy braku istotnych, pozazawodowych czynników ryzyka rozwoju omawianego schorzenia - brak przebytych urazów barku, brak istotnych schorzeń przewlekłych, brak nadmiernej aktywności fizycznej pod postacią wyczynowego czy aktywnego uprawiania sportu - istnieją podstawy do uznania z przeważającym prawdopodobieństwem, że to czynniki zawodowe przyczyniły się do rozwoju omawianego schorzenia u badanej, a tym samym do rozpoznania u M. K. okołostawowego przewlekłego zapalenia barku o etiologii zawodowej. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w B. zwrócił uwagę na fakt, że wystarczy wystąpienie w środowisku pracy czynnika szkodliwego, na który pojedynczy osobnik wykaże wrażliwość – spowoduje to efekt w postaci rozwoju choroby zawodowej, co jednocześnie oznacza, że nie każdy pracownik zatrudniony w takich samych warunkach zachoruje na chorobę zawodową. W odwołaniu od powyższej decyzji [...] [...] L. K. S.A. w B. wniosła o jej uchylenie i przekazanie sprawy organowi administracji I instancji do ponownego rozpatrzenia, zarzucając: . naruszenie art. 235˛ Kodeksu pracy poprzez przyjęcie, że wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych po zakończeniu pracy w narażeniu nastąpiło u M. K. w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych (w przypadku przewlekłego zapalenia okołostawowego barku 1 rok po zakończeniu pracy w narażeniu - pkt 19.4 załącznika nr [...] rozporządzenia Rady Ministrów z dnia [...] czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 2013 r., poz. 1367) w wypadku, gdy z wywiadu uzyskanego od samej M. K. wynika, iż od około 4 lat pozostaje ona pod opieką poradni ortopedycznej, gdzie rozpoznano przewlekłe okołostawowe zapalenie barku lewego, leczone zachowawczo (fizykoterapia, kinezyterapia, środki zapalne, przeciwbólowe), a tym samym udokumentowane objawy chorobowe wystąpiły wcześniej, niż 1 rok od dnia ustania zatrudnienia w narażeniu zawodowym i wymóg ten ustalenia choroby zawodowej nie został spełniony; . naruszenie art. 6 ust. 5 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia [...] czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 2013 r., poz. 1367) poprzez pominięcie przez organ okoliczności, iż ocenę narażenia zawodowego sporządza się w oparciu o dokumentację medyczną z leczenia pracownika, w wypadku gdy organ administracji nie ustalił dokumentacji medycznej z leczenia w poradni ortopedycznej przez M. K. i nie przeprowadził dowodu z wysłuchania M. K. w jakiej poradni ortopedycznej leczyła się od 4 lat, na co sama wskazywała i nie wystąpił do tej poradni o dokumentację medyczną z jej leczenia; . art. 7 k.p.a. polegające na nie dokonaniu wnikliwej oceny sprawy i wyjaśnienia stanu faktycznego; . art. 8 k.p.a. poprzez naruszenie zawartej w nim zasady pogłębiania zaufania obywateli, polegające na rozstrzygnięciu wątpliwości na niekorzyść skarżącej; . art. 77 § 1 k.p.a. polegające na braku wyczerpującego zebrania materiału dowodowego i braku rozpatrzenia całego materiału dowodowego dostępnego w sprawie. Inspektor Sanitarny po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r., nr [...], znak: [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W ocenie organu odwoławczego, ustalenia w zakresie stanu faktycznego są zgodne z przepisami prawa procesowego, natomiast w myśl art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego, wyrażającego między innymi zasadę prawdy obiektywnej, organ I instancji podjął wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. W tym celu, stosownie do wymogów określonych przepisem art. 77 § 1 K.p.a. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w B. w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy, a ocena tak zebranego materiału została dokonana w granicach prawem przewidzianej swobody Nawiązując do zarzutu strony dotyczącego naruszenia art. 8 K.p.a. Inspektor Sanitarny wyjaśnił, iż w jego ocenie Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w B. prowadził działania w sposób pogłębiający zaufanie obywateli do organów Państwa, kierując się zasadą równego traktowania stron postępowania, a ocena skarżącej, iż organ naruszył powyższe prawo poprzez rozstrzygnięcie wątpliwości przez organ na niekorzyść pracodawcy jest błędna, bowiem doniosłą rolę z punktu widzenia realizacji zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej spełnia uzasadnienie decyzji, które nie może być ogólnikowe i odwoływać się do pozaustawowych sformułowań i takie właśnie uzasadnienie znalazło się w decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. z dnia [...] kwietnia 2017 r. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że pismem z dnia [...] lutego 2017 r. [...] [...] L. kolejowe S.A. Zakład L. K. w B. wniosły uwagi do orzeczenia lekarskiego nr [...] z dnia [...].01.2017 r. wydanego przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy, Poradnię Chorób Zawodowych w T., a organ I instancji zwrócił się do jednostki orzeczniczej z prośbą o weryfikację powyższego orzeczenia z uwzględnieniem uwag strony. W odpowiedzi otrzymano uzupełnienie ww. orzeczenia, w którym jednostka orzecznicza szczegółowo uzasadniła zajęte stanowisko. Organ I instancji uwzględnił powyższą dokumentację przy wydaniu przedmiotowej decyzji. Wymagań wynikających z przytoczonego przez odwołującego przepisu nie spełnia organ, który nie ustosunkuje się do twierdzeń strony uważanych przez nią za istotne dla sposobu załatwienia sprawy (wyrok NSA z 10 sierpnia 1983 r., I SA 367/83, ONSA 1983, nr 2, poz. 64; wyrok NSA z 6 sierpnia 1984 r., II SA 742/84, ONSA 1984, nr 2, poz. 67). Tym samym, w ocenie Inspektor Sanitarny powyższy zarzut strony nie zasługuje na uwzględnienie. Analizując dokumentację sprawy M. K., organ odwoławczy stwierdził, iż spełnione zostały wszystkie konieczne przesłanki do stwierdzenia choroby zawodowej. Przewlekłe zapalenie okołostawowe barku zostało wymienione w poz. 19.4 wykazu chorób zawodowych. Ponadto w wyniku oceny warunków pracy stwierdzono bezspornie, iż choroba została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy. Objawy chorobowe udokumentowano w okresie wskazanym w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia [...] czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych, który upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym, w związku z powyższym za słuszne uznaje się rozpoznanie choroby zawodowej. W skardze do Sądu [...] [...] L. K. S.A. w B. wniosła o uchylenie decyzji organu I i II instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucono: . naruszenie art. 235˛ Kodeksu pracy (dalej: k.p.) poprzez przyjęcie, że wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych po zakończeniu pracy w narażeniu nastąpiło u M. K. w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych (w przypadku przewlekłego zapalenia okołostawowego barku 1 rok po zakończeniu pracy w narażeniu - pkt 19.4 załącznika nr 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 2013 r., poz. 1367) w wypadku, gdy przyjęty przez organ administracji udokumentowany objaw na podstawie wpisu z dnia [...].03.2015 r. wcale nie wykazuje bezspornie, iż dotyczy on schorzenia związanego z pracą (wpis dotyczy bóli obu barków, ale głównie lewego, a M. K. jest osobą praworęczną, co wskazuje, iż w wyniku pracy to bark prawy powinien być szczególnie obciążony, a przyczyna bólu mogła być inna, niż czynniki wynikające z pracy), a organ administracji nie przeprowadził postępowania dowodowego na okoliczność wcześniejszych wpisów w dokumentacji medycznej M. K., mimo, iż zgodnie z jej wyjaśnieniami była ona poddana leczeniu od 2011 r.; . naruszenie art. 235ą k.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, iż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwala bezspornie na przyjęcie, że choroba M. K. została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy w wypadku, gdy ustalony stan faktyczny w sprawie pozwala stwierdzić, że M. K. przez ostatnie 13 lat pracy w narażeniu w latach 2001 - 2014 jako dyżurny ruchu na nastawni C. pracowała przy małym natężeniu ruchu pociągów, wykonywała jedynie 14-30 ruchów w obrębie stawu barkowego w ciągu 12 - godzinnej zmiany, a jednocześnie w zakładzie pracy nigdy nie stwierdzono przypadku choroby zawodowej w postaci przewlekłego zapalenia okołostawowego barku u dyżurnych ruchu nawet u wykonujących pracę na nastawniach o dużo wyższym natężeniu ruchu pociągów; . naruszenie art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 kpa w zw. z § 8 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia [...] czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. z 2013 r., poz. 1367) polegające na braku wyczerpującego zebrania materiału dowodowego i braku rozpatrzenia całego materiału dowodowego dostępnego w sprawie poprzez brak przeprowadzenia dowodu z zeznań M. K. na okoliczność ustalenia, w jakiej poradni leczyła się ona ortopedycznie od 2011 r. oraz przeprowadzenia dowodu z dokumentacji medycznej z leczenia ortopedycznego M. K. od 2011 r. na okoliczność, czy jej leczenie w latach 2011 - 2015 wynikało z innego rodzaju schorzeń, nie związanych z pracą, skoro pierwszy wpis o bólach barków pojawił się dopiero w dniu [...].03.2015 r., mimo leczenia ortopedycznego trwającego od 2011 r.; . naruszenie art. 7 k.p.a. polegające na nie dokonaniu wnikliwej oceny sprawy i wyjaśnienia stanu faktycznego; . naruszenie art. 8 k.p.a. poprzez naruszenie zawartej w nim zasady pogłębiania zaufania obywateli, polegające na rozstrzygnięciu wątpliwości na niekorzyść skarżącej. W uzasadnieniu podniesionych zarzutów skarżąca podniosła, iż zgodnie z art. 235˛ kp rozpoznanie choroby zawodowej u pracownika lub byłego pracownika może nastąpić w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym albo po zakończeniu pracy w takim narażeniu, pod warunkiem wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych, a więc w przedmiotowym wypadku przewlekłego zapalenia okołostawowego barku - pkt 19.4 załącznika nr [...] rozporządzenia Rady Ministrów z dnia [...] czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 2013 r., poz. 1367) - w terminie 1 roku po zakończeniu pracy w narażeniu. Organ administracji oparł się w tym wypadku na zapisie w dokumentacji medycznej M. K. z dnia [...].03.2015 r. o treści: "bóle barków, głównie lewego od ok. 4 lat, ostatnio nasilone", jednak w ocenie skarżącej ww. zapis nie wskazuje, aby przedmiotowe, udokumentowane, zacytowane wyżej objawy chorobowe były związane z pracą wykonywaną przez M. K.. W toku postępowania dowodowego organ administracji ustalił, iż M. K. jest osobą praworęczną, a z zasad doświadczenia życiowego wynika okoliczność, iż u osoby praworęcznej, a więc osoby, która prawą ręką posługuje się znacznie częściej niż lewą, bardziej obciążony w wyniku czynności związanych z pracą mechaniczną będzie bark prawy, nie lewy. Zastanawiające i poddające w wątpliwość związek między bólem barku, a pracą mechaniczną wnioskodawczyni w zakładzie pracy winno więc być wskazane we wpisie z dnia [...].03.2015 r. wystąpienie bólu głównie barku lewego. Skarżąca podkreśliła także, iż jak dotąd nigdy u żadnego pracownika wykonującego tak jak M. K. pracę dyżurnego ruchu na nastawni nie stwierdzono choroby zawodowej w postaci przewlekłego zapalenia okołostawowego barku. Skarżąca wskazała, że w postępowaniu dowodowym ustalono, iż w okresie 2001-2014 r., a więc w ostatnim okresie pracy M. K., w którym wykonywała prace związane z obsługą urządzeń mechanicznych - na nastawni Czerniewice, natężenie ruchu pociągów było małe a ona podczas 12-godzinnej zmiany wykonywała jedynie 14 do 30 ruchów w obrębie stawu barkowego, co nie daje nawet 3 ruchów w ciągu godziny, natomiast art. 235˛ kp przewiduje konieczność zaistnienia udokumentowanych objawów chorobowych, lecz muszą to być objawy chorobowe pozostające w związku przyczynowo - skutkowym z czynnikami szkodliwymi dla zdrowia występującymi w środowisku pracy, a przedmiotowy wpis z dnia [...].03.2015 r. sam w sobie nie pozwala na ustalenie takiego powiązania. Zwrócono też uwagę, że sama M. K. wskazała, iż pozostaje ona pod opieką poradni ortopedycznej od 2011 r., tymczasem wpis o bólu barku pojawił się dopiero w 2015 r. Skarżąca wskazywała na tę okoliczność w odwołaniu od decyzji organu administracji I instancji, wskazując na konieczność przeprowadzenia dowodu w przedmiotowej sprawie z dokumentacji medycznej z leczenia ortopedycznego M. K. od 2011 r., lecz wniosek ten nie został uwzględniony, a przedmiotowa dokumentacja medyczna mogła wskazywać na prawdziwą przyczynę ortopedyczną zaistnienia bólu barków u M. K., nie związaną z jej pracą. Tylko pełna dokumentacja medyczna z leczenia M. K. od 2011 r., o której istnieniu organy administracji posiadały wiedzę, zdaniem skarżącej pozwoli na nie budzące wątpliwości ustalenie przyczyny bólu i zapalenia okołostawowego barku u wnioskodawczyni. Nie może ulegać wątpliwości, iż przeprowadzenie dowodu z dokumentacji medycznej leczenia M. K. w okresie od 2011 r. i wyjaśnienie dlaczego, mimo jej leczenia już od 2011 r., pierwszy wpis o bólach barku pojawił się dopiero w 2015 r. oraz przyczyn wcześniejszego 4 - letniego leczenia ortopedycznego, doprowadziłoby do zgodnie z art. 235ą kp bezspornego ustalenia lub zaprzeczenia związku przyczynowego między chorobą M. K., a działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku jej pracy. Wbrew stanowisku organu administracji II instancji, skarżąca stoi na stanowisku, że organ prowadzący postępowanie w sprawie ustalenia choroby zawodowej nie jest związany orzeczeniem lekarskim wydanym w sprawie; stanowi ono jedynie jeden z dowodów w sprawie zgodnie z § 8 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 2013 r., poz. 1367) Stanowisko organu administracji II instancji, iż organ nie ma prawa samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, prowadzącej do odmiennego rozpoznania schorzenia niż uczyniły to jednostki orzecznicze, zdaniem skarżącej jest błędne, gdyż organ administracji z pewnością nie dysponuje wiedzą z zakresu medycyny, lecz jest obowiązany do oceny orzeczenia lekarskiego w świetle innych dowodów zgromadzonych w sprawie, w szczególności, czy nie jest ono z nimi sprzeczne. Organ administracji nie jest w stanie ustalić występowania danej choroby, lecz z pewnością jest w stanie ustalić (ma obowiązek), czy zachodzi związek przyczynowy między chorobą, a czynnikami szkodliwymi występującymi w środowisku pracy. Skarżąca podkreśliła, iż przepisy ww. rozporządzenia nie przewidują możliwości zaskarżenia przez pracodawcę orzeczenia lekarskiego, przewidując w § 7 możliwość wystąpienia z wnioskiem o przeprowadzenie ponownego badania jedynie pracownikowi. Pracodawca nie miał więc możliwości zakwestionowania orzeczenia lekarskiego wydanego w niniejszej sprawie w inny sposób, niż w drodze środków zaskarżenia w postaci odwołania i przedmiotowej skargi, przy czym z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie nie wynika, aby przedmiotowe orzeczenie lekarskie zostało wydane także w oparciu o dokumentację medyczną z leczenia ortopedycznego M. K. w okresie od 2011 do 2015 r., a tylko tak zgromadzony materiał dowodowy pozwoliłby na wyczerpujące zebranie, rozpatrzenie materiału dowodowego i wydanie decyzji na podstawie całokształtu materiału dowodowego. Skarżąca podkreśliła, że zgodnie z art. 24 ust. 1 ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta w celu realizacji prawa, o którym mowa w art. 23 ust. 1, podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych jest obowiązany prowadzić, przechowywać i udostępniać dokumentację medyczną w sposób określony w niniejszym rozdziale oraz w ustawie z dnia 28 kwietnia 2011 r. o systemie informacji w ochronie zdrowia (Dz. U. z 2015 r., poz. 636, z późn. zm.4)), a także zapewnić ochronę danych zawartych w tej dokumentacji. Istnieje więc możliwość uzyskania przez organ administracji dokumentacji medycznej z leczenia M. K. w poradni ortopedycznej, na które ona sama wskazała. Organ administracji nie dokonał wnikliwej oceny sprawy i wyjaśnienia stanu faktycznego, czym naruszył art. 7 kpa. Ponadto w ocenie skarżącej organ naruszył przewidzianą w art. 8 kpa zasadę pogłębiania zaufania obywateli poprzez rozstrzygnięcie wątpliwości na niekorzyść skarżącej. W odpowiedzi na skargę organ, nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia, wniósł o jej oddalenie wskazując, że po ponownej analizie akt sprawy nie znalazł podstaw do zmiany zaskarżonego orzeczenia, ponieważ zostało ono podjęte zgodnie ze stanem faktycznym oraz w oparciu o obowiązujące przepisy prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kierując się wskazanym kryterium legalności, sądy administracyjne dokonują zatem oceny zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Z kolei, stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. - dalej: P.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, co oznacza, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Inspektor Sanitarny z dnia [...] czerwca 2017 r., nr [...], znak: [...] utrzymująca w mocy rozstrzygnięcie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. z dnia [...] kwietnia 2017 r., nr [...].P. 10.2017, znak: [...] stwierdzające u M. K. chorobę zawodową - przewlekłe choroby układu ruchu wywołane sposobem wykonywania pracy pod postacią przewlekłego zapalenia okołostawowego barku, wymienioną w poz. 19.4 wykazu chorób zawodowych określonych w przepisach w sprawie chorób zawodowych, wydanych na podstawie art. 237 § 1 pkt 3 - 6 i § 1ą ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks Pracy Materialnoprawne przesłanki stwierdzenia choroby zawodowej określa definicja sformułowana w art. 235ą ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (obecnie tekst jednolity: Dz.U. z 2016 r., poz. 1666, jak dotychczas w skrócie: "K.p.")., zgodnie z którym za chorobę zawodową uważa się schorzenie ujęte w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że choroba została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy, albo w związku ze sposobem wykonywania pracy zwanych "narażeniem zawodowym". Dla stwierdzenia choroby zawodowej konieczne jest zatem spełnienie dwóch ustawowych przesłanek: rozpoznanie choroby wymienionej w wykazie chorób zawodowych, stanowiącym załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 1367) oraz stwierdzenie przynajmniej z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy. Należy zaakcentować, że wystąpienie tych przesłanek lub ich brak organ orzekający jest obowiązany ustalić zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego (K.p.a.). Jednocześnie w art. 235˛ K.p. ustanowiono ramy czasowe możliwości rozpoznania choroby zawodowej, co musi nastąpić w okresie zatrudnienia w narażeniu zawodowym albo po zakończeniu pracy w takim narażeniu, pod warunkiem wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych. Dla jednostki chorobowej wymienionej w pozycji 19.4 wykazu okres ten wynosi 1 rok. Tym niemniej, rozpoznanie choroby zawodowej (art. 235˛ K.p.) może nastąpić w późniejszym okresie od zakończenia pracy narażeniu zawodowym, niż okres ustalony w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych pod warunkiem, że w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych wystąpiły objawy chorobowe i objawy te są udokumentowane (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 marca 2015 r. o sygn. akt II OSK 1872/13, dostępny w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej: "CBOS")). Zaznaczyć też należy, iż w postępowaniu administracyjnym w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej ustala się, w których zakładach pracy występowało narażenie zawodowe, lecz nie ustala się, czy narażenie zawodowe w określonym zakładzie pracy było przyczyną powstania danej choroby zawodowej. Wystąpienie szkodliwych czynników nie musi być zawinione przez pracodawcę i nie musi wynikać z przekroczenia dopuszczalnych norm, wystarczy wystąpienie w środowisku pracy czynnika, który jest szkodliwy choćby dla jednego pracownika ze względu na jego osobniczą wrażliwość (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 stycznia 1994 r. o sygn. akt SA 1640/93, ONSA 1995/1/28). Możliwe jest bowiem uznanie choroby za zawodową, gdy równocześnie obok zatrudnienia w warunkach narażających na powstanie choroby występują inne czynniki chorobotwórcze. Nie wyłącza to możliwości wykazania, że powstanie choroby w konkretnym przypadku nastąpiło z innych przyczyn, nie związanych z wykonywaniem zatrudnienia, przy czym nie dające się usunąć wątpliwości, nie mogą być tłumaczone na niekorzyść pracownika zatrudnionego w warunkach narażających na zachorowanie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 kwietnia 1982 r. o sygn. akt III SA 372/82, ONSA/1982/1/33). Tylko wykazanie, że choroba została spowodowana (wyłącznie) przyczynami nie pozostającymi w związku z pracą pozwala na obalenie domniemania związku przyczynowego warunków pracy ze stwierdzonymi schorzeniami. Z tych przyczyn pozbawione zasadności są twierdzenia skarżącej Spółki o konieczności ustalenia, czy choroba zawodowa była związana wyłącznie z pracą, czy też na jej etiologię miały wpływ czynniki pozazawodowe wobec leczenia ortopedycznego M. K. w latach 2011 - 2015 Stosownie przy tym do § 8 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia [...] czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych podstawą wydania przez właściwego inspektora sanitarnego decyzji o stwierdzeniu lub odmowie stwierdzenia choroby zawodowej jest materiał dowodowy, a w szczególności dane zawarte w formularzu oceny narażenia zawodowego i w orzeczeniu lekarskim wyspecjalizowanych jednostek orzeczniczych powołanych do rozpoznawania chorób zawodowych, wymienionych w § 5 tego rozporządzenia. Organ inspekcji sanitarnej, wydając decyzję w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej jest związany danym orzeczeniem lekarskim i nie dysponując przeciwdowodami, które mogłyby orzeczenia te podważyć, nie ma podstaw do przyjęcia, że rzeczywisty stan zdrowia kształtuje się odmiennie od wyników badań stanowiących postawę orzeczeń lekarskich (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 sierpnia 2011r., sygn. akt II OSK 800/11 i powołane w nim orzecznictwo, CBOS). Orzeczenia lekarskie, wydane w toku takiego postępowania przez właściwe jednostki, mają bowiem wartość dowodową opinii biegłego (por. wyrok NSA z dnia 18 maja 2011 r., sygn. II OSK 9/11, CBOS). W tym miejscu trzeba zwrócić uwagę, że przepis art. 235ą K. p. wyraźnie zakłada występowanie związku przyczynowo - skutkowego między warunkami pracy, a występującym schorzeniem. Oznacza to, że w przypadku równoczesnego pozytywnego ustalenia, iż stwierdzona u pracownika choroba jest wymieniona w wykazie chorób zawodowych oraz, że praca była wykonywana w szkodliwych warunkach, istnieje domniemanie związku przyczynowego pomiędzy tą chorobą zawodową a warunkami narażającymi na jej powstanie (por. między innymi wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych: w Bydgoszczy, z dnia 19 lipca 2011 r., sygn. akt II SA/Bd 538/11, w Krakowie, z dnia 16 czerwca 2012 r., sygn. akt III SA/Kr 1183/10 oraz we Wrocławiu, z dnia 12 czerwca 2012, sygn. akt IV SA/Wr 134/12, CBOS). Domniemanie to ma charakter wzruszalny co oznacza, że w sytuacji, gdy uczestnik postępowania jest zatrudniony w warunkach szkodliwych dla zdrowia i zdiagnozowana zostaje jedna z chorób wymienionych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych, to schorzenia tego można nie uznać za chorobę zawodową wyłącznie w przypadku, gdy zostanie wykazane w sposób bezsporny albo z wysokim prawdopodobieństwem, że jego etiologia ma charakter pozazawodowy. W rozpoznawanej sprawie dochodzenie epidemiologiczne wbrew twierdzeniom skargi wykazało, iż przewlekłe zapalenie okołostawowe barku, zostało wymienione w poz. 19.4 wykazu chorób zawodowych, a w wyniku oceny warunków pracy M. K. stwierdzono bezspornie, iż choroba została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy. M. K. od [...].09.1976 r. do [...].04.2016 r. była zatrudniona w [...] L. K. S.A. Zakład L. K. w B. na stanowiskach: uczeń nauki zawodu, stażysta, nastawczy I kl., dyżurny ruchu III kl., dyżurny ruchu II kl. dyżurny ruchu. Podczas obowiązków zawodowych wykonywała monotypowe ruchy w obrębie stawu barkowego z użyciem znacznej siły. Pierwsze udokumentowane objawy choroby z dnia [...].03.2015 r. wskazywały, iż dolegliwości trwają od 2011 r., natomiast 2015 r. uległy nasileniu. Zdaniem Sądu zebrany materiał dowodowy potwierdza, że podczas zatrudnienia w wyżej wskazanym okresie M. [...] obsługiwała narzędzia kluczowe ręczne (otwieranie zamka, przełożenie oburącz przeciwwagi przy rozjeździe), rogatki przejazdowe (zamykanie i otwieranie - ręczne kręcenie korbą), semafory kształtowe (przekładanie dźwigni oburącz góra - dół, ruchy monotypowe) oraz urządzenia mechaniczne (przekładanie oburącz dźwigni urządzenia w kierunku góra - dół, ruchy o charakterze monotypowym), które stwarzały ryzyko powstania stwierdzonej choroby zawodowej. W trakcie badań przeprowadzonych w Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w T. w procesie diagnostyczno - orzeczniczym, orzeczeniem lekarskim nr [...] z dnia [...].01.2017 r. stwierdzono rozpoznanie choroby zawodowej u M. K.. P. z dnia [...] lutego 2017 r. [...] [...] L. kolejowe S.A. Zakład L. K. w B. wniosły uwagi do tego orzeczenia lekarskiego, dlatego też organ I instancji zwrócił się do jednostki orzeczniczej z prośbą o weryfikację powyższego orzeczenia z uwzględnieniem uwag strony. W odpowiedzi otrzymano uzupełnienie ww. orzeczenia, w którym jednostka orzecznicza w trakcie badań przeprowadzonych w Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w T. w procesie diagnostyczno-orzeczniczym, w szczególności w oparciu o wywiad, badanie fizykalne, badania dodatkowe oraz konsultacje specjalistyczne (ortopedyczna) potwierdziła rozpoznanie przewlekłego okołostawowego zapalenia barku z ograniczeniem ruchów w stawie, leczonego zachowawczo (orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia [...].03.2017 r.). Zdaniem Sądu brak jest podstaw do kwestionowania prawidłowości opinii kompetentnej placówki orzeczniczej dwukrotnie orzekającej w tym przedmiocie, gdzie lekarze oparli się na wynikach badań ustalających związek pomiędzy wykonywaną pracą w narażeniu zawodowym, a istniejącym schorzeniem, jednocześnie wykluczających możliwość jego samoistnego występowania u M. [...]. Podkreślenia wymaga, że każde orzeczenie lekarskie dotyczące rozpoznania choroby zawodowej ma charakter opinii, bez której organ sanitarny nie może dokonać we własnym zakresie rozpoznania choroby i ustalenia, czy mieści się ona w wykazie chorób zawodowych. Organ jest więc takim orzeczeniem związany i nie ma prawa do dokonania samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, prowadzącej do zaprzeczenia wynikom badań lub zdiagnozowania odmiennego schorzenia. Związanie organu sanitarnego orzeczeniem kompetentnej placówki medycznej nie jest wprawdzie tożsame z bezkrytyczną akceptacją zawartych w nim informacji, jako że podlega ono ocenie, jak każdy dowód w postępowaniu. Nie oznacza to jednak możliwości kwestionowania ujętego w orzeczeniu rozpoznania w sytuacji, gdy nie budzi ono wątpliwości w świetle pozostałych dowodów. Istotą związania jest bowiem to, że organy administracji nie dysponując przeciwdowodami mogącymi wspomniane orzeczenie podważyć, nie mają w tym zakresie przesłanek do przyjęcia, iż rzeczywisty stan zdrowia pracownika kształtuje się odmiennie niż ustalono w toku badań stanowiących podstawę tych orzeczeń (por. wyrok NSA z dnia 5 stycznia 2007 r. o sygn. akt II OSK 1078/06 i wyrok WSA w Gliwicach z dnia 26 lutego 2013r. o sygn. akt IV SA/Gl 300/12, CBOS). Skarżąca spółka nie przedstawiła w trakcie postępowania administracyjnego dowodów, które byłyby oparte na konkretnych argumentach wynikających zarówno z oceny narażenia zawodowego, jak i przeprowadzonych badań diagnostycznych. Zdaniem Sądu w trakcie postępowania nie stwierdzono naruszenia przepisów procedury administracyjnej, w tym art. 77 § 1 i art. 7 k.p.a., które miało wpływ na wynik postępowania, gdyż organy zgromadziły pełny materiał dowodowy. Wobec powyższego, nie zachodziła konieczność wystąpienia o sporządzenie dodatkowego uzasadnienia do jednostki orzeczniczej II stopnia, ewentualnie o podjęcie innych czynności niezbędnych do uzupełnienia tego materiału. Podkreślić należy, że zgodnie z regulacją § 6 ust. 5 rozporządzenia sprawie chorób zawodowych to lekarze specjaliści uprawnieni są do występowania o uzupełnienie materiału dowodowego w sprawie, jeżeli zakres informacji zawartych w dokumentacji medycznej, badaniach lekarskich, przebiegu zatrudnienia oraz karty oceny narażenia zawodowego jest w ich ocenie niewystarczający. W niniejszym postępowaniu lekarze dysponowali materiałem dowodowym wystarczającym do wydania rozstrzygnięcia, więc nie uznali za konieczne sięganie po dodatkową dokumentację. Materiał zebrany w sprawie wskazywał w sposób zdecydowany na istnienie domniemania związku przyczynowego pomiędzy warunkami pracy w skarżącej Spółce, a chorobą zawodową. W sprawie wykazano przesłankę wykonywania pracy w warunkach szkodliwych i istnienie choroby, zaś zakład pracy nie obalił wspomnianego domniemania. Dlatego nie było konieczne w sprawie uzupełnienie materiału dowodowego. Jednocześnie zauważyć przyjdzie, że w postępowaniu w przedmiocie choroby zawodowej nie jest konieczne bezsporne stwierdzenie, że choroba wywołana została wyłącznie przez sposób wykonywania pracy. W niniejszej sprawie orzecznicy wskazali, że istnieje "wysokie prawdopodobieństwo" (art. 235ą K.p.) zawodowej etiologii schorzenia. Odnosząc się do zarzutu ewentualnego ustalenia pozazawodowej etiologii zdiagnozowanego schorzenia podkreślić trzeba, że dyspozycja art. 235ą K.p., co do zasady nie wyłącza dopuszczalności rozpoznania choroby zawodowej w przypadkach, gdy obok ustalenia, że choroba mogła zostać spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, ujawniono również inne dysfunkcje organizmu badanego, predysponujące do powstania schorzenia wymienionego w wykazie chorób zawodowych. Stwierdzenie choroby zawodowej byłoby możliwe wyłącznie wtedy, gdy dysfunkcje te stanowiłyby wyłączną albo wysoce prawdopodobną przyczynę powstania tych chorób. W przeciwieństwie do tego, organ inspekcji sanitarnej dysponował materiałem dowodowym pozwalającym na stwierdzenie z wysokim prawdopodobieństwem etiologii zawodowej schorzenia rozpoznanego u M. [...] Zdaniem Sądu postępowanie administracyjne zakończone wydaniem zaskarżonej decyzji odbyło się przy uwzględnieniu reguł wyznaczonych zarówno przepisami postępowania administracyjnego, w szczególności art. 7, art. 77 k.p.a., jak i przepisami prawa materialnego, w tym rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych. Organy inspekcji sanitarnej dokonały ustaleń w oparciu o wymagane prawem dowody, a jego ocenę uzasadniły w sposób przekonywujący. Zaskarżona decyzja nie narusza zatem prawa procesowego bądź materialnego, które to mogłyby się stać przyczyną uwzględnienia skargi. W tym stanie rzeczy, działając w granicach właściwości sądu ograniczonej do badania zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji.