II SA/Bd 853/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Wiesław Czerwiński (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Włodarska Asesor WSA Anna Klotz Protokolant Mariusz Pstruś po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi A. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] 2004 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego oddala skargę II SA/Bd 853/04 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] 2004r. nr [...] Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w B. odmówił A. Z. zasiłku celowego na opłacenie zaległości czynszowych. W uzasadnieniu organ wskazał, iż zgodnie z przepisem art.13 ust.1 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593 ze zm.) osobie odbywającej karę pozbawienia wolności nie przysługuje prawo do świadczeń z pomocy społecznej. Ośrodek nie mógł pozytywnie rozpatrzyć prośby skarżącego, gdy po przeprowadzeniu wywiadu środowiskowego ustalono, że A. Z. odbywa karę pozbawienia wolności. Skarżący złożył do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. odwołanie od decyzji Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej. Wskazując na ciężką sytuację życiową wniósł o przywrócenie decyzji nakazującej dalsze regulowanie jego bieżących opłat czynszowych. Podniósł również fakt zajmowania jego mieszkania przez P. T., który miał opiekować się wymienionym lokalem. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] 2004r. nr [...] uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Polegało ono na podjęciu rozstrzygnięcia przez nieuprawniony organ. Kierownik Rejonowego Ośrodka Pomocy Społecznej "Ś." w B., który wydał decyzję z upoważnienia Rady Miasta B. nie posiadał w tym dniu stosownego, wydanego na podstawie art.110 ust.7 ustawy o pomocy społecznej, upoważnienia Prezydenta Miasta B. Rada Miasta zaś, nie posiadała w tym samym dniu uprawnienia do podejmowania rozstrzygnięć w sprawach indywidualnych dotyczących pomocy społecznej. W związku z tym organ odwoławczy uznał, iż wydanie zaskarżonej decyzji było naruszeniem przepisów o właściwości (art.156 §1 pkt 1 kpa). Decyzją z dnia [...] 2004r. nr [...] Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w B. ponownie odmówił zasiłku celowego na opłacenie zaległości czynszowych, uzasadniając to, tak jak w poprzednio wydanej przez ten organ decyzji, brzmieniem art.13 ust.1 ustawy o pomocy społecznej. Skarżący ponownie złożył odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, wnosząc o zmianę rozstrzygnięcia Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej i przywrócenie uprawnień do korzystania ze spłaty zaległości czynszowych, które nie powstały z winy skarżącego. Wskazał także na okoliczności związane z zajmowaniem jego mieszkania przez P. T.. Organ II instancji decyzją z dnia [...] 2004r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu Samorządowe Kolegium Odwoławcze, stosownie do treści przepisu art.13 ustawy o pomocy społecznej, wskazało, że osobie odbywającej karę pozbawienia wolności nie przysługuje prawo do świadczeń z pomocy społecznej. A. Z. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, zawierającą podniesione wcześniej zarzuty dotyczące decyzji organów I i II instancji odmawiających mu przyznania zasiłku celowego. Ponadto, po raz kolejny wskazał na okoliczności związane z zajmowaniem jego mieszkania w B. przez opiekującego się lokalem P. T. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze, podtrzymując swoje stanowisko w sprawie wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd dokonując, zgodnie z treścią art.3 § 2 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) kontroli zaskarżonej decyzji, uznał, że nie narusza ona norm prawa materialnego, ani prawa procesowego. W dniu 1 maja 2004r. weszła życie ustawa z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593 ze zm.). Przepis art.13 expresis verbis wskazuje, iż osobie odbywającej karę pozbawienia wolności nie przysługuje prawo do świadczeń z pomocy społecznej, a za takie świadczenie należy uznać, zgodnie z treścią art.36 pkt 1lit. C wyżej wymienionej ustawy, zasiłek celowy. Zaznaczyć trzeba, że obowiązująca wcześniej ustawa z dnia 29 listopada 1990r. (Dz.U. z 1998r. Nr 64, poz. 414), w myśl art. 28, przyznawała osobie uprawnionej do stałego zasiłku wyrównawczego tymczasowo aresztowanej lub odbywającej karę pozbawienia wolności 30% tego świadczenia. Pozostała część zasiłku mogła być przeznaczona na pokrycie wydatków na opłaty mieszkaniowe tej osoby. W związku ze zmianą od 1 maja 2004r. przepisów prawa zmieniła się podstawa prawna rozstrzygnięć wydawanych w sprawach z zakresu pomocy społecznej. Sytuacja skarżącego, przebywającego w tym okresie w zakładzie karnym spełniała, wskazaną w art.13 §1 ustawy z 2004r. o pomocy społecznej, przesłankę dotyczącą braku prawa do świadczeń społecznych. Tym samym nie był uprawniony do uzyskiwania wskazanego świadczenia. W konsekwencji uznać należało, iż organ odwoławczy wydając zaskarżoną decyzję oparł się na właściwych przepisach i nie zachodzą podstawy do uchylenia wskazanej wyżej decyzji. Z tych względów, na podstawie art.151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), należało orzec jak w sentencji.