II SA/Bd 853/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA: Jerzy Bortkiewicz Sędzia WSA: Małgorzata Włodarska (spr.) Asesor WSA: Grzegorz Saniewski Protokolant Magdalena Gadecka po rozpoznaniu w dniu 19 października 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi Krzysztofa W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] 2005 r., nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. II SA/Bd 853/05 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] 2005 r. Prezydent G. orzekł o uznaniu Krzysztofa W. z dniem [...] 2005 r. za osobę bezrobotną, odmawiając jednocześnie przyznania prawa do zasiłku. W uzasadnieniu wskazano, iż do okresu uprawniającego do zasiłku można zaliczyć tylko te okresy zatrudnienia, w których istniał obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy. W przypadku skarżącego zatem do okresu uprawniającego do zasiłku zaliczono jedynie 31 dni z 365 dni, w czasie których był zatrudniony w Ogrodnictwie Mirosławy i Mariana L. w N., gdyż w pozostałym okresie nie istniał dla płatnika obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy. W odwołaniu od powyższej decyzji Krzysztof W. podniósł, iż w rzeczywistości jego pracodawca, odprowadzał składki na Fundusz Pracy. Jednakże w maju 2005 r. został wezwany przez ZUS - Inspektorat w G. do złożenia korekty deklaracji, w wyniku czego zostały mu zwrócone wcześniej płacone pieniądze. Skarżący stwierdził, iż zgodnie z ustawą z dnia 20.04.2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz.1001) jego pracodawca miał obowiązek opłacania składek na Fundusz Pracy. Dodał także, iż organ nie wyjaśnił, na jakich przepisach oparł twierdzenie, że w tym czasie nie istniał taki obowiązek. Podniósł także, że uzależnianie uprawnień od tego u jakiego pracodawcy jest się zatrudnionym oznacza nierówne traktowanie i jest niezgodne z Konstytucją RP. Wojewoda [...] decyzja z dnia [...] 2005 r., nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta G. W uzasadnieniu wskazał, iż od dnia [...] 2004 r., tj. od dnia wejścia w życie ustawy z dnia 20.04.2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, osoba fizyczna nie prowadząca działalności gospodarczej pomimo wyrażenia chęci zatrudnienia pracownika nie może być uznana za pracodawcę w rozumieniu przepisów cytowanej ustawy, a przy braku podstaw prawnych do objęcia jej obowiązkiem opłacania składek na Fundusz Pracy nie ma podstaw prawnych do zaliczenia pracy u indywidualnego rolnika do okresu uprawniającego do nabycia prawa do zasiłku. Do okresu uprawniającego do zasiłku można zaliczyć skarżącemu jedynie 31 dni (od 1.05.2004 r. do 31.05.2004 r.), co nie wystarcza do przyznania uprawnień zasiłkowych. Na powyższą decyzję Krzysztof W. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy. Poza argumentami zawartymi już w odwołaniu od decyzji organu I instancji, wskazał, iż nie stosowanie przepisów ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. 173, poz. 1802 z późno zm.) do działalności z zakresu ogrodnictwa, nie oznacza, że pracodawca skarżącego, nie posiadający wpisu do ewidencji działalności gospodarczej nie spełnia ustawowej definicji pracodawcy. Bowiem, zdaniem skarżącego, z art. 2 cyt. ustawy wynika, że działalnością gospodarczą jest także działalność w zakresie ogrodnictwa, tylko uregulowań tej ustawy się do niej nie stosuje. Skarżący wskazuje przy tym, iż ustawodawca definiując pojęcie pracodawcy dla potrzeb ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy używa pojęcia "osoba prowadząca działalność gospodarczą" i nie określa, żadnych dodatkowych przesłanek z tym związanych. Ponadto zdaniem skarżącego niezrozumiałą jest sytuacja, gdy w ramach jednego nieprzerwanego stosunku pracy, za różne okresy pracy przysługują różne uprawnienia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasową argumentację. Wskazując jednocześnie, że z chwilą wejścia w życie ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o zmianie ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz o zmianie niektórych ustaw, będzie możliwe ponowne rozpoznanie sprawy uprawnień zasiłkowych skarżącego w trybie nadzwyczajnym. W ustawie tej bowiem zmieniono definicje pracodawcy - jest nim jednostka organizacyjna, choćby nie posiadała osobowości prawnej, a także osoba fizyczna, jeżeli zatrudniają co najmniej jednego pracownika. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści przepisu art. 1 ustawy z dnia 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że sąd rozpatrując skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego, bądź przepisów postępowania administracyjnego. Ponadto zgodnie z przepisem art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Biorąc pod uwagę powyższe stwierdzić należy, że skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z nieco innych względów aniżeli to w skardze wskazano. Zgodnie z przepisem art. 133 § 1 p.p.s.a. podstawą wyrokowania przez sąd są akta sprawy. Z akt przedłożonych sądowi w niniejszej sprawie wynika, że od decyzji Prezydenta G. z dnia [...] 2005 r. skarżący złożył osobiście odwołanie w dniu [...] 2005r. Z akt sprawy nie wynika natomiast, kiedy skarżący otrzymał decyzje organu I instancji. Co prawda w piśmie z dnia 29 czerwca 2005 r. Prezydent Miasta B. stwierdza, że odwołanie wpłynęło z zachowaniem ustawowego terminu, brak jednak dokumentu, który by to potwierdzał. Z adnotacji znajdującej się na decyzji l instancji wynika, że powyższą decyzję wysłano listem poleconym w dniu 7.06.2005r. Istnieje wobec tego prawdopodobieństwo, że odwołanie zostało złożone po upływie terminu ustawowego. Wymaga to jednak wyjaśnienia przez organ II instancji. Złożenie odwołania po terminie powodowałoby bowiem konieczność stwierdzenia przez organ odwoławczy w drodze postanowienia niedopuszczalności odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania, stosownie do treści przepisu art. 134 K.p.a. Skutkiem tego decyzja Prezydenta G. stałaby się ostateczna. Rozstrzyganie przez organ II instancji w sprawie zakończonej decyzją ostateczną organu I instancji skutkowałoby nieważnością decyzji organu II instancji, jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.). Ma to więc istotne znaczenie przy ustalaniu legalności zaskarżonej decyzji przez sąd. Brak w aktach administracyjnych dowodów potwierdzających datę nadania przez pełnomocnika skarżących odwołania (ewentualnie wzmianki o złożeniu odwołania osobiście) uniemożliwia jednoznaczne stwierdzenie przez sąd, czy organ odwoławczy rozważył dopuszczalność odwołania, czy też pominął tę okoliczność. Wobec powyższego, w związku z naruszeniem przez organ II instancji przepisów postępowania administracyjnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, orzeczono na podstawie art. 145 § 1 pkt l lit. c p.p.s.a. jak w pkt 1 sentencji, oraz na podstawie art. 152 p.p.s.a., jak w pkt 2 sentencji.