II SA/Bd 855/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Brzezińska po rozpoznaniu w dniu 16 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. L. na decyzję Starosty [...] z dnia [...] maja 2007 r., nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] lipca 2013 r. M. L. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na decyzję Starosty [...] z dnia [...] maja 2007 r., nr [...]w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych. W odpowiedzi na skargę Starosta [...]wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na jej niedopuszczalność spowodowaną niewyczerpaniem środków zaskarżenia, które służyły skarżącej w postępowaniu przed organem administracji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu z przyczyn procesowych bez badania jej zarzutów merytorycznych. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - zwanej dalej p.p.s.a.), skargę do Sądu można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Stosownie do brzmienia art. 52 § 2 – 4 p.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2). W sytuacji gdy ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, należy przed wniesieniem skargi wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. W związku z powyższym, w sytuacji gdy w sprawie przysługuje środek zaskarżenia, obligatoryjne jest wyczerpanie toku instancji, a następnie wniesienie stosownej skargi do Sądu, przy czym zaznaczyć należy, iż skarga może dotyczyć jedynie ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy w toku instancji. W niniejszej sprawie, przedmiotem skargi jest decyzja Starosty [...] z dnia [...] maja 2007 r., nr [...]w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych. Od niniejszego rozstrzygnięcia strona winna wywieść odwołanie do organu wyższego stopnia jakim jest w niniejszej sprawie samorządowe kolegium odwoławcze, a następnie – w przypadku niezadowolenia z decyzji odwoławczej – skargę do sądu administracyjnego. Oznacza to, że wskutek niewyczerpania trybu instancyjnego skarga nie może zostać rozpoznana merytorycznie, nie spełnia ona, bowiem wymogów formalnych, które badane są w pierwszej kolejności, stanowi to negatywną przesłankę dopuszczalności skargi (art. 52 § 1 p.p.s.a.). Niewątpliwie możliwość poddania działalności administracji publicznej sądowej kontroli nie oznacza prawa sądu do zastępowania organów administracyjnych w podejmowaniu aktów administracyjnych z naruszeniem zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Z powołanych regulacji wynika zatem, że wyczerpanie stosownych środków zaskarżenia jest podstawową przesłanką dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego. W tej sytuacji Sąd powyższą skargę odrzucił na postawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.