II SA/Bd 86/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Owczarzak po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. R. o wykładnię orzeczenia w sprawie z jej skargi na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2009 r. Nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania dotyczącego wywłaszczenia nieruchomości postanawia: odmówić wykładni postanowienia z dnia 3 marca 2010r. wydanego w sprawie o sygn. akt II SA/Bd 86/10. Pismem z dnia 15 marca 2010r. K. R. złożyła wniosek "w części merytorycznej o wykładnię orzeczenia, w myśl której ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu wiąże w sprawie ten sąd, oznacza, że ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem rozpoznania przez sąd, będzie on związany oceną prawną wyrażoną w tym orzeczeniu". Przytoczony nagłówek pisma oraz pozostała jego treść wskazuje, że intencją wnioskodawcy jest żądanie dokonania przez sąd administracyjny wykładni wydanego w dniu 3 marca 2010 r. postanowienia w sprawie o sygn. akt II SA/Bd 86/10, w trybie art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. W uzasadnieniu postanowienia z dnia 3 marca 2010r. o odrzuceniu skargi, w części dotyczącej wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia, tutejszy Sąd przedstawił przepisy prawne dotyczące dopuszczalności wnoszenia skarg do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Dokonywana przez Sąd kontrola działalności administracji publicznej rozpoczyna się dopiero w momencie, kiedy strona wyczerpie możliwość podważenia rozstrzygnięć organów administracji przy pomocy środków zaskarżenia przewidzianych w toku procedowania przed tymi organami, a więc kiedy w sprawie wypowiedziały się organy obu instancji, podczas gdy w niniejszej sprawie skarżąca złożyła skargę na postanowienie Wojewody [...] tj. organu I instancji. Ograniczenie zakresu kontroli Sądu wyłącznie do działalności organu pierwszej instancji oznaczałoby, że Sąd nie tyle "dokonuje kontroli działalności administracji publicznej", ile wkracza w tok postępowania organów administracji, zastępując niejako w kompetencjach organ administracji II instancji. W przedmiotowej sprawie służyło zatem stronie skarżącej najpierw zażalenie do Ministra Infrastruktury zgodnie z pouczeniem zawartym w skarżonym postanowieniu, a następnie ewentualnie od jego rozstrzygnięcia skarga do sądu administracyjnego. W tym stanie rzeczy należy uznać, iż wszystkie kwestie dotyczące podniesionych przez skarżącą wątpliwości zostały przedstawione w uzasadnieniu postanowienia z dnia 3 marca 2010 r. o odrzuceniu skargi. Jeżeli zaś strona skarżąca nie zgadza się z tymi rozważaniami bądź kwestionuje prawidłowość formalną uzasadnienia orzeczenia, winna skorzystać z przysługujących jej środków odwoławczych od orzeczeń kończących postępowanie w sprawie. Wykładnia orzeczenia w trybie art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie może bowiem zmierzać do zmian merytorycznych polegających na reinterpretacji uzasadnienia czy jego poszerzaniu o elementy istotne zdaniem wnioskodawcy (por. postanowienia NSA: z dnia 4 lutego 2005 r. sygn. akt OZ 1312/04; z dnia 5 kwietnia 2005 r. sygn. akt OZ 1226/04 – powołane [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Wyd. II Zakamycze 2006, str. 346 teza 4.). Wniosek o wykładnię nie może też prowadzić do wyjaśnienia zawartych w uzasadnieniu orzeczenia wyrażeń prawniczych i znaczenia słów, ani do polemiki ze stanowiskiem sądu orzekającego w sprawie (por. postanowienie NSA z dnia 23 czerwca 2003 r., sygn. akt I SA/Łd 1517/02; postanowienie SN z dnia 8 stycznia 1998 r. sygn. akt III AO 25/97, OSNP 1999/4/151 – powołane [w:] op. cit., str. 346 teza 5). Ponadto godzi się wspomnieć, że to strona samodzielnie decyduje o tym, czy skorzysta z przysługującego jej środka odwoławczego, czy złoży wniosek o wykładnię orzeczenia, czy też skorzysta z obu tych środków procesowych równocześnie (vide: op. cit., teza 6.; J. P. Tarno [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, str. 344 teza 2.). Wobec powyższego, stwierdzając brak podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącej, Sąd na podstawie art. 158 powołanej ustawy orzekł jak w sentencji postanowienia.