II SA/Bd 86/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Włodarska po rozpoznaniu w dniu 6 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku [...][...][...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w [...] o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia opłaty rocznej za wyłączenie gruntów z produkcji rolnej postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. [...][...][...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w [...] reprezentowana przez radcę prawnego D. G. w skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2013 r., nr [...]w przedmiocie umorzenia opłaty rocznej za wyłączenie gruntów z produkcji rolnej wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, którą to organ II instancji utrzymał w mocy decyzję Marszałka Województwa [...]z dnia [...]września 2013 r. nr [...]odmawiającą umorzenia opłaty rocznej za 20[...] r. kwocie [...]zł z tytułu wyłączenia gruntów rolnych z produkcji, naliczonej na podstawie decyzji Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2007 r., nr [...]. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik skarżącej podniósł, że przedmiotowy wniosek skarżący uzasadnia przedmiotem postępowania, który dotyczy umorzenia opłaty z tytułu wyłączenia gruntów rolnych z produkcji rolnej w ramach pomocy de minimis. Wskazał, że obowiązek zapłaty stwarza po stronie skarżącego problem natury prawnej, gdyż w przypadku uchylenia decyzji przez Sąd, organ I instancji będzie miał z jednej strony zapłacone opłaty, a z drugiej wnioski o umorzenie opłat; następnie – jak zaznaczył - będzie prowadzony proces o zwrot opłaty. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej powoływaną jako ppsa), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza ich wstrzymanie. Z przytoczonych przepisów wynik, że warunkiem możliwości wstrzymania przez sąd wykonania w całości lub w części aktu lub czynności jest zaistnienie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Okoliczność te powinny zostać wskazane i uzasadnione przez stronę składającą wniosek o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności. Niezależnie jednak od zasadności wniosku Sąd nie może wstrzymać wykonania aktu lub czynności, jeżeli ustawa szczególna wyłącza ich wstrzymanie albo jeżeli dotyczy to przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie (art. 61 § 3 ppa). Przedmiotem wstrzymania nie mogą być także akty lub czynności, które nie nadają się do wykonania i nie wymagają wykonania. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy właściwego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i na mocy których zostają na niego nałożone określone obowiązki, oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony. Co do zasady przymiotu wykonalności nie będą więc miały decyzje odmawiające stwierdzenia lub przyznania określonych praw lub obowiązków albo decyzje, które nie wywołują określonych skutków materialnoprawnych, np. postanowienie o zawieszeniu postępowania (patrz Dauter Bogusław, Komentarz Lex do art. 61 ppsa). W związku z tym, iż zaskarżona decyzja utrzymująca w mocy decyzję Marszałka Województwa [...]z dnia [...]września 2013 r. o odmowie umorzenia opłaty rocznej z tytułu wyłączenia gruntów rolnych z produkcji, stanowi decyzję, której istota sprowadza się do odmowy zwolnienia skarżącego od określonego obowiązku, a zatem nie stwierdza ani nie przyznaje ona określonego prawa lub obowiązku, to tym samy stwierdzić należy, że nie stanowi ona aktu, który nadaje się do wykonania. Tym samym więc Sąd zobligowany był do odmówienia wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ppsa, o czym orzeczono w sentencji postanowienia.