II SA/Bd 861/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Wiesław Czerwiński (spr.) Sędzia WSA Grażyna Malinowska-Wasik Asesor WSA Anna Klotz Protokolant Magdalena Gadecka po rozpoznaniu w dniu 10 maja 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi I. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] 2004 r., nr [...] w przedmiocie wymeldowania oddala skargę II SA/Bd 861/04 UZASADNIENIE Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] 2004 r. nr [...], po rozpoznaniu odwołania I. M., utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] 2004 r. znak: [...] w sprawie wymeldowania go z pobytu stałego przy ul. H. w B. Organ I instancji podniósł w uzasadnieniu decyzji, że I. M. nie zamieszkuje przy ul. H. w B. od grudnia 2002 r. Skarżący potwierdził to w toku postępowania wyjaśniającego, jak również okoliczność ta wynika z informacji Komendy Rejonowej B.-B. W świetle zgromadzonych materiałów sprawy, w ocenie Prezydenta Miasta B., I. M. wyczerpał przesłanki art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Pogląd ten podzielił organ II instancji. Wojewoda [...] przytoczył brzmienie art. 15 ust. 2 w wersji nadanej ustawą z 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. Nr 93, poz. 887). Wskazano, że skarżący w grudniu 2002 r. opuścił bez wymeldowania lokal mieszkalny przy ul. H. w B. i swoje sprawy bytowe koncentruje w innym miejscu. Wskazano, że postępowanie meldunkowe ma charakter rejestracyjno-porządkowy i ma na celu zapewnienie zgodności ewidencji ludności ze stanem faktycznym. I. M. złożył skargę na powyższą decyzję. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania. Wskazał, że zaskarżona decyzja jest niesłuszna, gdyż nie uwzględnia wszystkich ważnych okoliczności dla właściwego rozstrzygnięcia sprawy. Przyznał, że opuścił lokal w grudniu 2002 r. jednakże stało się to w wyniku presji ze strony byłej małżonki. Chcąc uniknąć awantur na czas rozwodu przeniósł się do innego lokalu. Na terenie nieruchomości przy ul. H. stoi budynek użytkowy, w którym znajduje się szereg jego rzeczy osobistych. Gdyby pozostawiono mu swobodę decyzji, to jego centrum życiowe skupiłoby się w tym lokalu. Toczy się także sprawa o uznanie przez Sąd prawa do nieruchomości dokonanej podziałem z [...] 1994 r. Wojewoda [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Kontrola zaskarżonej decyzji pod względem zgodności z prawem, do której dokonania jest powołany sąd administracyjny (art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. Nr 153, poz. 1269) nie wykazała, aby organy administracyjne, orzekające w sprawie naruszyły prawo. U podstaw zaskarżonej decyzji leży przepis art. 15 ust. 2 ustawy z 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2001 r. Nr 87, poz. 960 ze zm.), który stanowi, że "organ gminy wydaje, na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce stałego pobytu lub czasowego trwającego ponad 2 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się". W sprawie nie budzi wątpliwości fakt, że skarżący opuścił lokal mieszkalny przy ul. H. w B. w grudniu 2002 r. Ta okoliczność jest wystarczająca do zastosowania przepisu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Ustawa wskazuje na opuszczenie miejsca pobytu stałego lub czasowego nie uzależniając wymeldowania się od przyczyn opuszczenia mieszkania. Tym samym argumenty skarżącego związane ze sprawą rozwodową i jego stosunkami z żoną nie mają znaczenia dla kwestii wymeldowania. Organy administracji prawidłowo ustaliły stan faktyczny i zastosowały w stosunku do niego prawidłowy przepis prawny. Tym samym brak podstaw do uwzględnienia skargi. Uzasadnia to na mocy art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalenie skargi.