II SA/Bd 869/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Sędzia WSA Renata Owczarzak (spr.) Sędzia WSA Wojciech Jarzembski Protokolant Jakub Jagodziński po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi R. K. na pismo Rejonowego Urzędu Pracy w T. z dnia [...] 1997 r. Nr [...] w przedmiocie zwrotu kosztów za szkolenie ucznia postanawia odrzucić skargę. Dnia 21 sierpnia 1997 r. Romuald K. wystąpił do Rejonowego Urzędu Pracy w T. z wnioskiem o refundację wynagrodzenia wypłaconego młodocianym pracownikom, zatrudnionym na podstawie umowy o pracę w celu przygotowania zawodowego oraz składek na ubezpieczenie społeczne za tych pracowników w okresie od 1 września1994 r. – 31 sierpnia 1997 r. na podstawie art. 57 ust. 1 pkt 10 ustawy z 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 1995 r. Nr 1, poz. 1 ze zm.). W dniu 14 października 1997 r. Rejonowy Urząd Pracy poinformował, że stosownie do art. 28 ust. 5 ustawy, która weszła w życie z dniem 1 stycznia 1995 r. (tekst jednolity Dz. U. Nr 25, poz. 128 z 18 marca 1997 r.), roszczenia tego typu ulegają przedawnieniu z upływem 12 miesięcy od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne, a zatem roszczenie za okres przed 25 sierpnia 1996 r. jest przedawnione. Odpowiedź była poprzedzona pismem z dnia 23 września 1997 r. z informacją o wystąpieniu do Wojewódzkiego Urzędu Pracy w T. o interpretację art. 28 ustawy. Wnioskodawca złożył odwołanie od pisma z 14 października 1997 r. do Wojewódzkiego Urzędu Pracy. W dniu 1 grudnia 1997 r. Wojewódzki Urząd Pracy udzielił odpowiedzi, że refundacja, jak i jej odmowa nie wymaga wydania decyzji, zatem odwołanie w trybie art. 127 kpa jest bezprzedmiotowe (pismo Nr [...]). R. K. złożył skargę do NSA. Sąd odrzucił skargę stwierdzając, że dotyczy ona pisma Wojewódzkiego Urzędu Pracy z 1 grudnia 1997 r., które nie spełnia kryteriów decyzji, zatem skarga nie może być rozpoznana i jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. W tej sytuacji wnioskodawca złożył skargę na bezczynność Dyrektora WUP w T. Postanowieniem z 12 maja 1998 r. NSA odrzucił skargę z powodu niewyczerpania administracyjnego trybu odwoławczego.. Skarżący ponownie wniósł skargę, domagając się uchylenia lub stwierdzenia bezskuteczności pisma Rejonowego Urzędu Pracy w T. z [...] 1997 r. [...] oraz pisma Wojewódzkiego Urzędu Pracy w T. z [...] 1997 r. [...]. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że szkolił młodocianego ucznia i powinien otrzymać refundację tych kosztów po upływie trzyletniego okresu szkolenia, co było zgodne z wówczas obowiązującą ustawą z 16 października 1991 r. o zatrudnieniu i bezrobociu (Dz. U. Nr 106, poz. 457). Gdy po upływie szkolenia skarżący zwrócił się do Rejonowego Urzędu Pracy uzyskał informację, że może uzyskać refundację tylko za ostatnie 12 miesięcy. Według nowej ustawy roszczenie to ulega przedawnieniu po roku. Za okres od 01.08.1996 r. do 31.08.1997 r. należność wypłacono skarżącemu. W wyniku odwołania, pismem z [...] 1997 r. Wojewódzki Urząd Pracy w T. udzielił odpowiedzi, z którą skarżący nie mógł się zgodzić. Zdaniem skarżącego postąpił on zgodnie z informacją Urzędu i ustawą obowiązującą w chwili powstania zdarzenia, a Urząd nie ustosunkował się w sposób właściwy do żądania za okres od 01.09.1994 r. do 31.12.1994 r. Realizując wskazówkę Sądu o konieczności wyczerpania trybu odwoławczego przy złożeniu skargi na bezczynność organu, skarżący wystąpił do Prezesa Krajowego Urzędu Pracy. W odpowiedzi poinformowano, że rozpatrzenie skargi wymaga zbadania wszystkich okoliczności sprawy i zebrania materiałów. Skarżący wystąpił więc ze skargą do Ministra Pracy i Polityki Społecznej, Prezesa Rady Ministrów, Kancelarii Sejmu i Biura Rzecznika Praw Obywatelskich, szczegółowo opisując podejmowane czynności. Uznając, że tryb odwoławczy został wyczerpany oraz, że wszelkie czynności w ramach zarzutu bezczynności podjęte, skarżący wystąpił do Sądu ze skargą na pisma z [...] 1997 r. [...] oraz z [...] 1997 r. [...]. W odpowiedzi na skargę, Powiatowy Urząd Pracy dla Miasta T. odniósł się do przesłanych skarżącemu pism i wniósł o odrzucenie skargi, ewentualnie o jej oddalenie. Uchylenie lub uznanie za bezskuteczne pisma z [...] 1997 r., będącego pismem informacyjnym o wystąpieniu RUP do WUP w T. w sprawie interpretacji art. 28 ust. 5 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu jest niedopuszczalne, gdyż pismo to nie jest ani decyzją ani rozstrzygnięciem w sprawie. Odnośnie do pisma z [...] 1997 r., będącego pismem zawierającym wykładnię art. 28 ust. 5 ustawy z 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu jest niedopuszczalne, gdyż pismo to również nie jest decyzją administracyjną, a ponadto roszczenie skarżącego uległo przedawnieniu. Na rozprawie skarżący podtrzymał skargę jako wniesioną na oba pisma - Rejonowego Urzędu Pracy z [...] 1997 r. i Wojewódzkiego Urzędu Pracy z [...] 1997 r. twierdząc, że stanowią one decyzje. Wobec powyższego, na podstawie art. 57 § 3 p.p.s.a. zarządzono rozdzielenie skarg. W sprawie skargi na pismo Rejonowego Urzędu Pracy w T. z dnia [...] 1997 r. nr [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Pismo z [...] 1997 r. Rejonowego Urzędu Pracy w T. nie spełnia kryteriów decyzji administracyjnej. Treść pisma wyraźnie świadczy o tym, że stanowi ono wyłącznie informację o zwróceniu się do Wojewódzkiego Urzędu Pracy o interpretację przepisu i nie rozstrzyga merytorycznie sprawy administracyjnej. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje, postanowienia, akty i czynności oraz bezczynność, które są wymienione w art. 3 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 164, poz. 1270, zwanej p.p.s.a.). W katalogu tych spraw nie mieszczą się pisma, które nie spełniają kryteriów przewidzianych przepisami prawa jako podlegające zaskarżeniu, a zawierają tylko informację przeznaczoną dla strony. Uznając, że pismo Rejonowego Urzędu Pracy z [...] 1997 r. nie zawiera jakiejkolwiek konkretyzacji normy materialnoprawnej, skarga w tej części nie może odnieść zamierzonego skutku i jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.