II SA/Bd 869/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Włodarska po rozpoznaniu w dniu 14 września 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku [...] S.A. w [...] o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi [...] S.A. w [...] na decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. Nr [...] w przedmiocie nakazu wykonania pasów przeciwpożarowych wzdłuż linii kolejowych postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. [...] S.A. w [...], reprezentowane przez pełnomocnika, wniosły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w [...] z dnia [...] czerwca 2012r. Nr [...] , w przedmiocie nakazu wykonania pasów przeciwpożarowych wzdłuż linii kolejowych. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Argumentując wniosek, strona skarżąca wskazała na trudne do usunięcia skutki i wysoki koszt wykonania, czy też odnowienia pasów przeciwpożarowych objętych zaskarżoną decyzją. Strona skarżąca podniosła, ze koszt wykonania pasów byłby znaczny z uwagi na obszar, jaki zajmują pasy przeciwpożarowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Obowiązującą zasadą jest, iż wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu, o czym stanowi art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2012r. poz. 270, dalej powoływanej jako "p.p.s.a."). Jednakże, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd może na wniosek strony wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażonym m. in. w postanowieniu NSA z dnia 20 grudnia 2004 r. (sygn. akt GZ 138/2004), podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji – zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. – jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taki uszczerbek (majątkowy lub niemajątkowy), który nie będzie mógł być usunięty przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, jak również nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia skutki są skutkami, które w następstwie swego zaistnienia spowodują zmianę rzeczywistości na tyle trwałą i istotną, że powrót do stanu poprzedniego będzie niemożliwy, bądź też do jego przywrócenia potrzeba będzie długiego czasu oraz dużego nakładu sił i środków. Podstawą do wstrzymania wykonania decyzji jest zaistnienie choćby jednej z przesłanek wskazanych przez ustawodawcę w art. 61 § 3 p.p.s.a., jednakże to wnioskodawca zobowiązany jest do rzeczowego uzasadnienia swojego wniosku, poprzez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosowanymi dokumentami na okoliczność spełnienia tychże ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej. Oceniając zatem argumentację przytoczoną we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, stwierdzić należy, iż strona skarżąca nie wykazała zasadności wniosku. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, iż do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie wystarczy samo twierdzenie strony. Uzasadnienie wniosku powinno bowiem uwzględniać wszystkie konkretne okoliczności pozwalające przyjąć, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi. Natomiast brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienia NSA: z dnia 30 listopada 2004 r., GZ 120/04 i z dnia 18 maja 2004 r., FZ 65/04). Strona skarżąca, kwestionująca decyzję nakazującą wykonanie pasów przeciwpożarowych wzdłuż linii kolejowych i domagająca się wstrzymania tej decyzji ze względu na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, winna jest w sposób konkretny wskazać jakie istnieją w przedmiotowej sprawie przesłanki do wstrzymania zaskarżonej decyzji. W rozpoznawanej sprawie reprezentujący stronę skarżącą profesjonalny pełnomocnik, wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie podał żadnych konkretnych okoliczności uzasadniających, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ograniczył się jedynie do wskazania, że wykonanie pasów przeciwpożarowych przez stronę skarżącą doprowadziłoby do nieodwracalnych skutków i znacznej szkody, tj. wykonania pasów przeciwpożarowych przez stronę skarżącą na własny koszt, który z uwagi na obszar, jaki zajmują przedmiotowe pasy, byłby znaczny – bez wyjaśnienia jakie konkretnie nieodwracalne skutki i znaczną szkodę ma na uwadze. W tym stanie rzeczy Sąd nie znalazł podstaw, aby uwzględnić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Podkreślenia wymaga, że zaskarżona decyzja dotyczy wykonania pasów przeciwpożarowych. Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w postanowieniu z dnia 5 lipca 2012r., sygn. akt II SA/Bk 488/12, z doświadczenia życiowego wynika konieczność szczególnej dbałości o bezpieczeństwo przeciwpożarowe, bowiem jego niezachowanie może wywoływać daleko idące, negatywne skutki dla życia i zdrowia ludzi oraz dla mienia. W sprawie niniejszej skarżący nie wykazał, aby okoliczności istniejące po jego stronie i przemawiające za wstrzymaniem wykonania kwestionowanego aktu przeważyły nad koniecznością dbałości o bezpieczeństwo powszechne. Pogląd ten zaaprobowany został przez Naczelny sąd Administracyjny, który postanowieniem wydanym w dniu 30 sierpnia 2012r. w sprawie o sygn. akt II OZ 680/12 oddalił zażalenie wniesione od powyższego postanowienia przez stronę skarżącą. Zwrócić uwagę należy, iż nieuwzględnienie wniosku o wstrzymanie nie przesądza w żaden sposób o zasadności, czy też niezasadności wniesionej skargi. W związku z powyższym, na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia