II SA/Bd 870/08

11 grudnia 2008r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Wiesław Czerwiński (spr.) Sędziowie WSA: Sędzia WSA Wojciech Jarzembski Sędzia WSA Anna Klotz Protokolant Jakub Jagodziński po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 11 grudnia 2008r. sprawy ze skargi J.W. i A.W. na decyzję [...] Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] listopada 2006r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję [...] Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] października 2004r. nr [...], 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] decyzją z [...] r. Nr [...] na podstawie art. 51 ust. 4 w związku z art. 80 ust. 2 pkt 1, art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r., Nr 207, poz. 2016 ze zm.) po rozpatrzeniu wniosku z dnia [...] r. (uzupełnionego dnia [...] r.) B. i D. S. S. o wykonaniu obowiązku nałożonego decyzją [...] z dnia [...] r. w sprawie "Rozbudowy z nadbudową istniejących pomieszczeń warsztatowych na cele biurowe i warsztat diagnostyki samochodowej" zatwierdził projekt budowlany w części architektoniczno-konstrukcyjnej i udzielił pozwolenia na wznowienie robót. Na skutek wniesionego odwołania przez A. i J. W. oraz S. B. i F. B. od tego rozstrzygnięcia decyzją z dnia [...] r., [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Organ odwoławczy po analizie zebranego materiału dowodowego stwierdził, iż przedłożony przez inwestorów projekt zamienny posiada tylko jedno uzgodnienie - zgodności z przepisami bezpieczeństwa i higieny pracy z dnia 25 kwietnia 2006 r., z dwoma zastrzeżeniami, do których to zastrzeżeń nie ustosunkowali się ani inwestorzy, ani projektant. Innych wymaganych przepisami prawa uzgodnień i opinii projekt zamienny nie zawiera. Natomiast odnosząc się do odwołania wniesionego przez A. W. i J. W., organ odwoławczy, uznał, że inwestorzy przedłożyli wykres czasu nasłonecznienia, co prawda po powtórnym nakazie wynikającym z postanowienia z dnia [...] r., jednakże nie zaszła w przedmiotowej sprawie okoliczność wskazana w art. 51 ust. 5 Prawa budowlanego. Faktycznie przedłożony projekt zamienny nie zawiera kompletu uzgodnień z właściwymi organami, natomiast przepisy prawa nie nakładają obowiązku dokonania uzgodnień projektu ze stronami postępowania i uzyskiwania ich akceptacji. Wojewódzki Urząd Ochrony Zabytków w [...] Delegatura we [...] dokonał uzgodnienia projektu budowlanego zamiennego, a projekt ten obejmuje również piwnice. Mija się, więc z prawdą, zdaniem organu odwoławczego stwierdzenie odwołujących, że nie brali udziału na każdym etapie postępowania - organ odwoławczy nie stwierdził, aby powiatowy organ nadzoru budowlanego naruszył art. 10 § 1 kpa na jakimkolwiek etapie postępowania w przedmiotowej sprawie. Odnosząc się zaś do odwołania wniesionego przez S. B. i F. B., organ odwoławczy podniósł, iż inwestorzy nie musieli mieć żadnej zgody notarialnej na budowę II piętra, tylko musieli wypełnić ustalenia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania, w której określono, że nadbudowa nie może przekroczyć wysokości 12,0 m - planowana wysokość nadbudowy wg projektu zamiennego ma wynosić 10,50 m., czyli będą dotrzymane wymagania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania. Następnie decyzją z dnia [...] r., Nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] rozpoznając ponownie sprawę w sprawie "Rozbudowy z nadbudową istniejących pomieszczeń warsztatowych na cele biurowe i warsztat diagnostyki samochodowej" zatwierdził projekt budowlany w części architektoniczno-konstrukcyjnej i udzielił pozwolenia na wznowienie robót stwierdzając, że w przedłożonym przez inwestora projekcie na stronie 26 projektant odniósł się do zastrzeżeń rzeczoznawcy do spraw bezpieczeństwa i higieny pracy w opisie pt. "Spełnienie wymogów bezpieczeństwa i higieny pracy oraz ergonomii". Inwestor ponadto zaopatrzył projekt w aktualne uzgodnienia. Od decyzji tej odwołanie wniosły S. B. i F. B. zarzucając, iż decyzja ta narusza interes strony, przepisy Prawa budowlanego a także wymogi ochrony środowiska dla tego typu przedsięwzięć. Odwołanie od wskazanej wyżej decyzji wnieśli także A. W. i J. W. zarzucając, iż decyzja została wydana z naruszeniem: Prawa budowlanego, obowiązków nałożonych (w pkt 1 i 3) decyzją z dnia [...] r. znak [...] oraz wymaganego tą decyzją terminu złożenia kompletu dokumentów, interesów osób trzecich - stron postępowania, gdyż w górnej części element obiektu inwestora przekracza granicę ich działki, a także przepisów K.p.a. odnośnie toku nowego postępowania po uchyleniu poprzedniej decyzji w tej sprawie, gdyż organ pierwszej instancji uprościł sprawę i pominął zawiadomienie stron o wszczęciu postępowania. Strony powiadomiono z art. 10 K.p.a. i zakończono postępowanie. Decyzją z dnia [...] r., znak [...] [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] po rozpatrzeniu odwołań utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając swoje stanowisko organ odwoławczy podzielił stanowisko Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] wyrażone w zaskarżonej decyzji zatwierdzającej projekt budowlany w części architektoniczno-konstrukcyjnej i udzielającej pozwolenia na wznowienie robót. Odnosząc się do odwołania wniesionego przez A. W. i J. W., organ odwoławczy nie dopatrzył się w zaskarżonej decyzji naruszenia przepisów Prawa budowlanego - w jego przekonaniu odwołujący się nie przywołują w odwołaniu żadnego konkretnego przepisu, który miałby być naruszony. Inwestorzy wywiązali się z nałożonego decyzją obowiązku, tj. poddali się postępowaniu naprawczemu, a tym samym ustały przesłanki do wstrzymania prowadzonych robót budowlanych. Zasadniczy charakter przedmiotowego obiektu nie uległ zmianie w stosunku do obiektu projektowanego pierwotnie i trudno uznać, aby zwiększyła się uciążliwość tego obiektu na skutek wykonania piwnic i pomieszczeń mieszkalnych. Opracowany wykres czasu nasłonecznienia, w związku z projektowaną nadbudową wskazuje, iż nie został naruszony interes osób trzecich. Natomiast, jeżeli sporny obiekt narusza granice skarżących, to jak wyjaśniono należy egzekwować ewentualne roszczenia przed sądami powszechnymi. Po wydaniu przez organ odwoławczy decyzji kasacyjnej z dnia [...] r., powiatowy organ nadzoru budowlanego prowadząc sprawę nie musiał wszczynać postępowania, gdyż postępowanie to było już w toku. Natomiast odnosząc się do odwołania wniesionego przez S. B. i F. B., to zaznaczono, iż inwestorzy w projekcie zamiennym załączyli wszystkie niezbędne uzgodnienia i opinie, a dodatkowa nadbudowa wypełnia ustalenia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania, w której określono, że rzeczona nadbudowa nie może przekroczyć wysokości 12,0 m - planowana wysokość rzeczonej nadbudowy wg projektu zamiennego ma wynosić 10,50 m. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy J. W. i A. W. wnieśli o uchylenie wskazanej wyżej decyzji jako naruszającej prawo i przekazanie do ponownego rozpatrzenia celem zobowiązania inwestora do budowy zgodnie z pierwotnym projektem zarzucając, iż: 1. organ odwoławczy pominął w zupełności punkty 3 i 4 wskazane w odwołaniu z dnia [...] r., a dotyczące: - zakresu i przedmiotu w jakim została wydana decyzja o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, - przepisów Prawa ochrony środowiska w sprawie uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia w świetle rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko z dnia 9 listopada 2004 r. 2. organ stwierdził, że nie zostało naruszone Prawo budowlane (art. 51 ust. 5) mimo naruszenia terminu i warunków decyzji [...] z dnia [...] r. 3. zbagatelizowano uchybienia wynikające z art. 51 ust. 5 Prawa budowlanego oraz obowiązki nałożone decyzją [...] z dnia [...] r. 4. w ocenie wykonanych i planowanych robót pod kątem oddziaływania na działki sąsiednie pkt 3 orzeczenia decyzji [...] z dnia [...] r. ograniczono się tylko do wykonania oceny nasłonecznienia bez innych analiz prawnie wymaganych, co jest niewątpliwie elementem immisji i ograniczenia wykonania prawa własności. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi powołując się na tożsame argumenty jak w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się zaś do zarzutów podniesionych w skardze dodatkowo wyjaśnił, iż obiekt budowlany był budowany z istotnym odstępstwem od zatwierdzonego przez Starostę [...] projektu budowlanego, polegającym na wykonaniu dodatkowego zakresu piwnic. Jednak sam charakter i wielkość pomieszczeń zasadniczych - warsztat diagnostyki samochodowej - nie uległy żadnej zmianie w stosunku do zamiaru pierwotnego inwestorów, a więc nie ulegnie zwiększeniu w żadnym stopniu uciążliwość obiektu w stosunku do pierwotnych założeń. Inwestorzy poddali się postępowaniu naprawczemu, przedkładając żądane dokumenty, z opóźnieniem, jednakże na dzień orzekania kompletne, stanowiące podstawę do wznowienia robót. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 22 lutego 2007 r. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] r., Nr [...]. W motywach tego rozstrzygnięcia wskazano, że niewątpliwie decyzje podejmowane w oparciu o art. 51 Prawa budowlanego nie mogą prowadzić do obejścia obowiązujących przepisów prawa. W związku z tym w ramach prowadzonego postępowania organy nadzoru winny badać legalność wszystkich zaproponowanych rozwiązań poczynając od zgodności z przepisami o planowaniu przestrzennym a kończąc na warunkach technicznych realizowanych obiektów budowlanych. W związku z tym w aktach sprawy powinny znajdować się dowody potwierdzające, że organ administracji dokonał oceny legalności przedmiotowego rozstrzygnięcia z punktu widzenia szeroko rozumianych przepisów o zagospodarowaniu przestrzennym. Ponadto w celu umożliwienia dokonania oceny prawidłowości orzeczenia administracyjnego w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę do akt sprawy powinna być dołączona dokumentacja techniczna pozwalająca na ocenę przyjętych rozwiązań. W tym konkretnym przypadku Sądowi takiej dokumentacji nie przekazano, co powoduje, iż rozstrzygnięcie w tym zakresie nie może być w sposób właściwy ocenione. W rozpatrywanej sprawie stronami postępowania uczyniono również władających nieruchomościami bezpośrednio sąsiadującymi z przedmiotowym obiektem. W takim przypadku organy administracji w uzasadnieniu decyzji powinny określić, dlaczego przyjęto, że prawa tych podmiotów nie były w żaden sposób naruszone. Podkreślono również, że postępowanie w sprawie zezwolenia na wznowienie prac budowlanych oraz zatwierdzenia zmienionego projektu budowlanego jest postępowaniem w nowej sprawie administracyjnej, w związku, z czym organ administracji powinien rozważyć również, czy przedmiotowe przedsięwzięcie nie powinno być zakwalifikowane do grupy tych mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu art. 51 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2006 r., Nr 129, poz. 902 ze zm.), a jeżeli tak to czy nie zachodzi konieczność wydania na podstawie art. 46 tego aktu decyzji określającej uwarunkowania środowiskowe realizacji przedsięwzięcia. Zasygnalizowane nieprawidłowości stanowią w ocenie Sądu pierwszej instancji naruszenie postanowień art. 7 i 77 K.p.a. obligujących organy administracji do wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności stanu faktycznego i jako takie mogło wywierać wpływ na prawidłowość podjętego rozstrzygnięcia. Odnosząc się natomiast do zarzutu skarżących o braku zgody na budowę w granicy działki, to Sąd przyjął, iż w aktualnym stanie prawnym obowiązek taki nie wynika z żadnego przepisu prawa, a zatem okoliczności te nie mają wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku i zaskarżając go w całości podniósł zarzut naruszenia: 1. przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270, ze zm.), poprzez pominięcie dowodu z dokumentacji technicznej - projektu budowlanego zamiennego, 2. naruszenie prawa materialnego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, w szczególności art. 51 ust. 4 i ust.5, ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz.1118, ze zm.) w brzmieniu cytowanym w uzasadnieniu wyroku poprzez przyjęcie, że "po upływie terminu lub na wniosek inwestora, właściwy organ sprawdza wykonanie obowiązku, o którym mowa w ust.1 pkt 3 i wydaje decyzję nakazującą zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego", co jest niezgodne z treścią przytoczonego przepisu, 3. naruszenie prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię, w szczególności art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego poprzez przyjęcie, że: - brak projektu budowlanego zamiennego uniemożliwia prawidłową ocenę przyjętych rozwiązań, - w toku postępowania organ winien odnieść się do przepisów o zagospodarowaniu przestrzennym oraz ochronie środowiska, - brak uzasadnienia w zakresie naruszenia praw osób występujących w charakterze stron. Wskazując na powyższe podstawy skargi kasacyjnej strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi, alternatywnie wnosząc o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny uznając zasadność skargi kasacyjnej wyrokiem z dnia 17 września 2008 r. sygn. II OSK 1047/07 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy. W uzasadnieniu wskazano m.in., że Sąd pierwszej instancji uchylił się od kontroli decyzji organu pierwszej instancji, pomijając znajdującą się w aktach sprawy dokumentację techniczną. Ponieważ inwestor odstąpił w sposób istotny od warunków udzielonego pozwolenia na budowę dlatego trafnie wszczęto postępowanie naprawcze. Ma ono inny charakter niż postępowanie oparte o art. 48 Prawa budowlanego. W postępowaniu naprawczym kwestie dotyczące zagospodarowania przestrzennego nie są badane, gdyż przepisy Prawa budowlanego nie przewidują takiego wymogu. Za nietrafne uznano stanowisko nakazujące badanie przez organy, czy planowane przedsięwzięcie nie powinno być zakwalifikowane do grupy przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu art. 51 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska oraz czy nie zachodziła potrzeba wydania decyzji określającej uwarunkowania środowiskowe realizacji przedsięwzięcia. Norma art. 51 ust. 4 i 5 ustawy Prawo budowlane nie zawiera takiego wymogu. Wskazano także na konieczność zastosowania normy art. 51 ust. 4 ustawy Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Skargę należało uwzględnić, co jednak nie oznacza, że Sąd podzielił wszystkie argumenty skargi. Uchylenie zaskarżonej decyzji następuje z tego powodu, że orzekające w sprawie organy nie rozpatrzyły należycie zarzutu naruszenia prawa własności skarżących. Skarżący podnieśli ten zarzut w toku postępowania administracyjnego jednakże organ stwierdził, że ewentualne roszczenia związane z naruszeniem prawa własności należy dochodzić na drodze postępowania cywilnego. Prawo własności jest tzw. silnym prawem i podniesienie takiego zarzutu rodzi obowiązek organu wyjaśnienia tej kwestii. Tymczasem w sprawie nie podjęto żadnych działań zmierzających do wyjaśnienia tego zarzutu, co czyni zasadnym zarzut naruszenia art. 7, 77 § 1 i 80 K.p.a. Strony na rozprawie wyjaśniły, że naruszenie prawa własności polega na wybudowaniu gzymsu na elewacji bocznej (k. 37 projektu). Naruszenie prawa własności ma także dotyczyć ocieplenia budynku od strony graniczącej ze skarżącym. Z opisu technicznego do projektu budowlanego zamiennego wynika, że przewiduje się "elewacje systemu atlas stopter na ociepleniu styropianowym gr. 10 cm". W toku dalszego postępowania należy dążyć do wyjaśnienia, czy istotnie projekt nie narusza prawa własności. W pozostałym zakresie Sąd nie podziela zarzutów skargi. Rozpatrując powyższą sprawę należy mieć na uwadze treść art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.). Przepis ten przewiduje, że Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy rozpoznając sprawę ponownie zobowiązany był, zatem stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269), do dokonania kontroli zaskarżonej decyzji pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni, mając na uwadze wykładnię prawa dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny, w uzasadnieniu wskazanego wyżej wyroku. W świetle stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartego w wyżej wymienionym wyroku zasadnicze znaczenie w sprawie ma prawidłowa wykładnia przepisów prawa budowlanego w zakresie, w jakim to zostało wskazane w wyroku. Bezspornym jest, że inwestorzy w trakcie rozbudowy budynku na działce nr ew. 69 położonej przy ul. [...] w [...] odstąpili od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę. Fakt ten wynika z ustaleń organu w trakcie wizji lokalnej. Stwierdzenie tego faktu przy jednoczesnej ocenie, że roboty budowlane wykonywane są w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu bądź przepisach dawało organowi podstawę do prowadzenia postępowania w ramach nadzoru budowlanego w trybie art. 51 Prawa budowlanego. Nie można podzielić zarzutu skargi o naruszeniu art. 51 ust. 5 Prawa budowlanego bowiem organ nadzoru po przeprowadzonym postępowaniu właściwie zinterpretował ten przepis. Zgodnie z brzmieniem tego przepisu po upływie terminu określonego w nakazie wydanym na podstawie ust. 1 pkt 3 art. 51 lub na wniosek inwestora, właściwy organ sprawdza wykonanie obowiązku i wydaje decyzję w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na wznowienie robót budowlanych albo, jeżeli budowa została zakończona, o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego. W toku przeprowadzonego postępowania decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] r., Nr [...] inwestor został zobowiązany do przedłożenia określonych w decyzji dokumentów do dnia [...] r. Z akt sprawy wynika, że obowiązek ten został wykonany w dniu 26 kwietnia 2006 r. a przedłożona dokumentacja odpowiada wymogom Prawa budowlanego. Sam fakt późniejszego żądania uzupełnienia przedłożonych dokumentów pozostaje bez znaczenia dla niniejszej sprawy. Zarzut skargi w tym zakresie jest nietrafny. Ponadto wskazać należy, iż decyzja Starosty [...] z dnia [...] r. o pozwoleniu na budowę w stosunku, do której inwestor dokonał istotnych odstępstw została uchylona w trybie art. 36a ust. 2 Prawa budowlanego decyzją z dnia [...] r. wydaną przez Starostę [...]. W świetle powyższego, zgodnie z dyspozycją art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego, organ nadzoru budowlanego wydał decyzję o zatwierdzeniu projektu zamiennego, gdyż po stwierdzeniu wykonania przez inwestora wszystkich nałożonych obowiązków organ nie mógł odmówić wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu. Kwestionowane zaś przez skarżącego niedotrzymanie terminu wykonania obowiązku dostarczenia dokumentacji przez inwestorów nie może być podstawą do orzeczenia nakazu rozbiórki tego budynku, skoro wyznaczony przez organ termin ma jedynie charakter procesowy może być, przez organ stosownie do okoliczności sprawy, wydłużony na żądanie stron. Organ dysponuje, zatem w tym zakresie tzw. luzem administracyjnym, gdyż zakres i bieg tego terminu nie wynika wprost z przepisu prawa, lecz z woli organu administracji. Dlatego też uznanie przez organ, nawet po upływie ww. terminu, iż obowiązek został wykonany daje podstawę do legalizacji zabudowy, która nie narusza prawa. Ponadto jak już wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postępowaniu naprawczym kwestie dotyczące zagospodarowania przestrzennego nie są badane, gdyż przepisy ustawy Prawa budowlanego w tym zakresie nie przewidują takiego wymogu, a zarzucana już w odwołaniu i ponowiona w skardze niezgodność celu budowy w pozwoleniu na budowę (cele biurowe, biurowo – mieszkalne) również nie znajduje uzasadnienia, bowiem zasadniczy charakter rzeczonego obiektu nie uległ zmianie w stosunku do obiektu projektowanego pierwotnie (pierwotnie miał powstać i obecnie ma powstać warsztat diagnostyki samochodowej i pomieszczenia biurowo – mieszkalne). Trudno uznać, aby zwiększyła się uciążliwość tego obiektu na wskutek wykonania piwnic i pomieszczeń mieszkalnych. Również za niesłuszny należy uznać zarzut skarżącego, że w postępowaniu naprawczym pominięte zostały skutki oddziaływania na środowisko, bowiem norma zawarta w art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego nie zawiera w postępowaniu naprawczym mającym doprowadzić rozpoczętą inwestycję do stanu zgodnego z prawem bądź jej rozbiórki wymogu odniesienia się do przepisów o zagospodarowaniu przestrzennym czy też Prawa ochrony środowiska, natomiast kwestia czasu nasłonecznienia w związku z projektowaną nadbudową została dostatecznie wyjaśniona i prowadzi ona do wniosku, iż nie został naruszony interes osób trzecich. Z przedłożonego projektu zamiennego wynika, iż projektowany budynek zlokalizowany jest w części północnej w stosunku do pozostałych działek i nie ma bezpośredniego wpływu na oświetlenie budynków oraz działek sąsiednich. Pełne nasłonecznienie działek Nr 70 i 71 i znajdujących się na nich budynków rozpoczyna się od godz. 8.00, niezabudowanej działki Nr 68 od godz. 10.00, natomiast zacienienia tych działek i budynków powodowane są znajdującymi na nich budynkami, a nie projektowanym budynkiem. Niesłuszny jest również zarzut skarżącego, aby w postępowaniu naprawczym doszło do naruszenia istniejących na tym obszarze warunków zabudowy, bowiem z przedłożonego projektu zamiennego wynika, że dodatkowa nadbudowa wypełnia ustalenia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania, w której określono, że nadbudowa nie może przekroczyć wysokości 12,0 m. Planowana wysokość przedmiotowej nadbudowy wg projektu zamiennego ma wynosić 10,50 m. W tych warunkach, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), należało orzec jak w sentencji wyroku.