II SA/Bd 870/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Wichrowski (spr.) Sędziowie sędzia WSA Elżbieta Piechowiak sędzia WSA Małgorzata Włodarska Protokolant starszy sekretarz sądowy Elżbieta Brandt po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na zbieranie odpadów oddala skargę Decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2015 r. Starosta C. na podstawie art. 47 ust. 2, 3, 4, 5 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 21 z późn. zm.), art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm., dalej zwana K.p.a.), cofnął bez odszkodowania udzielone Z. sp. z o.o. w W. zezwolenie na zbieranie odpadów na terenie nieruchomości w m. P. (działka nr [...]), gm. L. (decyzja z dnia [...].03.2014 r., znak [...]) oraz nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu organ wskazał, że spółka decyzją Starosty C. z [...].03.2014 r., znak [...], uzyskała zezwolenie na zbieranie odpadów innych niż niebezpieczne na terenie ww. działki. [...].11.2014 r. przeprowadzona została kontrola, podczas której stwierdzono naruszenie warunków ww. decyzji z [...].03.2014 r. Odpady (dywaniki samochodowe i wykładziny) gromadzone były niezgodnie z wydanym zezwoleniem. Odpady powinny być magazynowane w balotach, na utwardzonym placu, w sposób nieprzekraczający możliwości ich właściwego zmagazynowania. Plac utwardzony przeznaczony do zbierania odpadów stanowi pow. około 500 m2. Tymczasem odpady deponowane były również poza wyznaczonym i przeznaczonym do tego celu placem, na znacznie większym obszarze, bezpośrednio na gruncie oraz terenach zielonych. Część odpadów gromadzona była w sposób nieuporządkowany i chaotyczny, część leżała luzem. Zgodnie z art. 47 ust. 1 ustawy o odpadach, pismem z [...].11.2014 r. organ wezwał spółkę do zaniechania naruszeń warunków decyzji, tj. zaprzestania dalszego zbierania odpadów w trybie natychmiastowym, uporządkowania i zabezpieczenia przed rozproszeniem odpadów gromadzonych na placu oraz usunięcia odpadów z terenów nieutwardzonych (gruntu i obszarów zielonych), w terminie do [...].12.2014 r. W odpowiedzi na powyższe pismo spółka zobowiązała się do uporządkowania terenu oraz usunięcia odpadów z miejsc do tego nieprzeznaczonych, jednocześnie wskazując, że nie ma możliwości zaprzestania zbierania odpadów ze względu na zobowiązania wobec kontrahentów. [...].01.2015 r. organ otrzymał telefoniczną informację od pracownika Urzędu Gminy L., że odpady na teren nieruchomości nadal są przywożone, mimo wcześniejszego wezwania do zaprzestania ich zwożenia. Podczas przeprowadzonej [...].01.2015 r. kontroli stwierdzono, że część odpadów z terenów nieprzeznaczonych do ich zbierania została przemieszczona na plac utwardzony w sposób nieuporządkowany i chaotyczny (część luzem). Odpady na placu nie zostały uporządkowane i zabezpieczone przed rozproszeniem (nie zostały powiązane w baloty). Część odpadów nadal gromadzonych była poza wskazanym w decyzji miejscem (na gruntach i terenach zielonych). Podczas kontroli przedstawiona została karta ewidencyjna odpadów, z której wynika, że w 2014 r. (od marca) na terenie działki zgromadzono 2.767 ton odpadów. Przedsiębiorca oświadczył, że odpady nie były z tego terenu wywożone do dalszego zagospodarowania. Zgodnie ze złożonym wnioskiem, odpady winny być przekazywane podmiotom posiadającym stosowne zezwolenia w zakresie gospodarowania odpadami. Mimo wezwania do zaniechania naruszeń, przedsiębiorca nadal działał niezgodnie z wydanym zezwoleniem - naruszył miejsce oraz sposób zbierania odpadów wskazane w decyzji zezwalającej na zbieranie odpadów. W związku z powyższym, mając na względzie art. 47 ust. 3 ustawy o odpadach, orzeczono jak w sentencji decyzji. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła Z. sp. z o.o. w W. Decyzji zarzuciła: a) naruszenie przepisów procesowych, tj. art. 7, art. 77 § 1 i 80 K.p.a. poprzez uznanie, że działała niezgodnie z wydanym zezwoleniem, podczas gdy wykonała wezwanie organu z [...].11.2014 r. w zakresie zaniechania wskazanych w nim naruszeń oraz w takim zakresie, jak wezwanie to było zgodne z prawem; b) naruszenie ww. przepisów poprzez uznanie, że zaistniała potrzeba natychmiastowego zakończenia działalności w zakresie zbierania odpadów uzasadniająca nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności, podczas gdy taka potrzeba nie wystąpiła, a w szczególności nie ziściła się ustawowa przesłanka wskazana w powołanym w decyzji przepisie art. 47 ust. 4 ustawy o odpadach, tj. potrzeba bezpiecznego dla środowiska zakończenia działalności; c) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 47 ust. 2 ustawy o odpadach poprzez uznanie, że nadal działała niezgodnie z wydanym zezwoleniem, wbrew jego warunkom zwartym w pkt II i III, podczas gdy w istocie warunki decyzji o zezwoleniu na zbieranie odpadów zawarte w tych punktach nie były naruszone; d) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 47 ust. 4 ustawy o odpadach poprzez niepowołanie się przy nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności na żadne przesłanki wskazujące na potrzebę natychmiastowego zakończenia działalności, ani jakiekolwiek inne, powodujące konieczność nadania rygoru natychmiastowej wykonalności, podczas gdy nadanie tego rygoru wymaga dokładnego uzasadnienia jego zastosowania; e) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 47 ust. 1 ustawy o odpadach poprzez jego błędną wykładnię, tj. wezwanie do zaprzestania dalszego zbierania odpadów, co w istocie jest uchyleniem decyzji zezwalającej na zabieranie odpadów, podczas gdy przepis ten uprawnia jedynie do niezwłocznego zaniechania naruszeń wydanych warunków zbierania odpadów; f) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 47 ust. 1 ustawy o odpadach poprzez jego błędną wykładnię, tj. wyznaczenie zbyt krótkiego terminu do usunięcia naruszeń, podczas gdy było to bardzo utrudnione ze względu na ilość gromadzonych opadów i w związku z tym zawartych kontraktów oraz okres świąteczno-zimowy, co wskazuje łącznie z obrazą prawa wskazaną w pkt e) oraz d), że organ od początku zmierzał do wydania decyzji cofającej zezwolenie i nie działał sposób zmierzający do obiektywnego rozpoznania przesłanek niezbędnych do wydania zaskarżonej decyzji oraz błędnie zastosował przepisy stanowiące podstawę wydania decyzji. Mając na uwadze powyższe skarżąca wniosła o uchylenie decyzji i umorzenie postępowania. Decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2015 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. na podstawie art. 47 ustawy o odpadach i art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i orzekło o cofnięciu bez odszkodowania Z. sp. z o.o. w Warszawie zezwolenia na zbieranie odpadów na terenie nieruchomości położonej w P., gmina L. (działka nr [...]) udzielonego decyzją Starosty C. z [...].03.2014 r. znak: [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z treścią decyzji odpady powinny być magazynowane w balotach, na utwardzonym placu, w sposób nieprzekraczający możliwości ich właściwego zmagazynowania. Plac utwardzony przeznaczony do zbierania odpadów stanowi pow. około 500 m2, a tymczasem odpady deponowane były również poza wyznaczonym i przeznaczonym do tego celu placem, na znacznie większym obszarze, bezpośrednio na gruncie oraz terenach zielonych. Część odpadów gromadzona była w sposób nieuporządkowany i chaotyczny, część leżała luzem. Prowadzony sposób zbierania odpadów naruszył warunki miejsca oraz sposobu magazynowania odpadów. Organ wyjaśnił, że pomimo wezwania przez Starostę C. odpady na placu nie zostały uporządkowane i zabezpieczone przed rozproszeniem (nie zostały powiązane w baloty). Część odpadów nadal gromadzonych była poza wskazanym w decyzji miejscem (na gruntach i terenach zielonych). Zaskarżoną decyzję należy uznać za zgodną z prawem, albowiem stosownie art. 47 ust. 1 i ust. 3 ustawy o odpadach, jeżeli posiadacz odpadów, który uzyskał zezwolenie na zbieranie odpadów lub zezwolenie na przetwarzanie odpadów, narusza przepisy ustawy w zakresie działalności objętej zezwoleniem lub działa niezgodnie z wydanym zezwoleniem, właściwy organ wzywa go do niezwłocznego zaniechania naruszeń, wyznaczając termin usunięcia nieprawidłowości. W przypadku gdy posiadacz odpadów, o którym mowa w ust. 1, mimo wezwania, nadal narusza przepisy ustawy lub działa niezgodnie z wydanym zezwoleniem, właściwy organ cofa to zezwolenie, w drodze decyzji, bez odszkodowania. Cofnięcie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, powoduje zakończenie działalności objętej tym zezwoleniem. Ustalony stan faktyczny, a w szczególności wykazane ponad wszelką wątpliwość składowanie odpadów poza wyznaczonym miejscem - placem składowym, a także magazynowanie ich w sposób niezgodny z zezwoleniem, uzasadniają cofnięcie wydanego zezwolenia. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że nadanie decyzji wydanej w oparciu o przepis art. 47 ust. 4 ustawy o odpadach rygoru natychmiastowej wykonalności nie ma charakteru obligatoryjnego, a zatem w uzasadnieniu swojej decyzji organ pierwszej instancji winien wykazać, że z uwagi na potrzebę bezpiecznego dla środowiska zakończenia działalności, zachodzi konieczność natychmiastowego zakończenia działalności jeszcze przed uostatecznieniem się decyzji cofającej zezwolenie. Skoro tego nie uczyniono, nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności należy uznać za zbędne i nieuzasadnione. Równocześnie organ nie uwzględnił pozostałych zarzutów odwołania, albowiem materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje na prawidłową jego ocenę, a strona miała zapewniony udział w każdym stadium postępowania. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy złożyła Z. sp. z o.o. w Warszawie zarzucając jej: 1. naruszenie przepisów procesowych w sposób mający wpływ na wynik postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1 i 80 K.p.a. poprzez uznanie, że skarżąca działała niezgodnie z wydanym zezwoleniem, tj. miejscem oraz sposobem zbierania odpadów wskazanym w decyzji zezwalającej na zbieranie odpadów, bez przeprowadzenia adekwatnych dowodów i własnych ustaleń w tym zakresie, podczas gdy w rzeczywistości skarżąca wykonała wezwanie organu z [...].11.2014 r. w zakresie zaniechania wskazanych w nim naruszeń decyzji zezwalającej na zbieranie odpadów z [...].03.2014 r. oraz w takim zakresie, jak wezwanie to było dopuszczalne i zgodne z prawem; 2. naruszenie prawa procesowego, tj. art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie i uchylenie w całości decyzji pomimo uznania, że jest ona zgodna z prawem i wydanie decyzji odpowiadającej w istocie tej pierwotnej, podczas gdy uchylenie w całości powinno nastąpić tylko w przypadku uznania, że zaskarżona decyzja narusza prawo; 3. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 47 ust. 2 ustawy o odpadach poprzez uznanie, że skarżąca nadal działała niezgodnie z wydanym zezwoleniem, podczas gdy wykonała wezwanie w stosownym zakresie i uporządkowała wskazany przez organ teren; 4. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 47 ust. 1 ustawy o odpadach poprzez jego błędną wykładnię polegającą na zaakceptowaniu nieprawidłowego wezwania do zaprzestania dalszego zbierania odpadów, podczas gdy przepis ten uprawnia jedynie do wezwania do niezwłocznego zaniechania naruszeń; 5. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 47 ust. 1 ustawy o odpadach poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu za prawidłowe wyznaczenie zbyt krótkiego terminu do usunięcia naruszeń, podczas gdy nie było realnie możliwym wykonanie wezwania w całości w takim terminie. Wskutek powyższych błędów organu naruszono interes prawny skarżącej z racji pozbawienia jej przyznanych uprawnień wynikających z wydanego zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie zbierania odpadów. Biorąc pod uwagę powyższe skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o uchylenie decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu skarżąca podtrzymała swoje stanowisko zawarte w odwołaniu, wskazując, że miała uzasadnione podstawy, aby sądzić, iż skoro zezwolenie zostało wydane na całą działkę [...], to wykorzystywanie innych (niż utwardzony plac) części tej działki do wstępnej selekcji i segregacji odpadów celem skompletowania odpadów tego samego rodzaju (wg rodzaju tworzywa) nie stanowi naruszenia zasad określonych wydanym zezwoleniem. Zgodnie z art. 3 pkt 24 ustawy o odpadach, selektywne zbieranie odpadów to zbieranie, w ramach którego dany strumień odpadów, w celu ułatwienia specyficznego przetwarzania, obejmuje jedynie odpady charakteryzujące się takimi samymi właściwościami i takimi samymi cechami. Bezwzględnie obowiązujące przepisy ustawy o odpadach nakazują ich selektywne traktowanie, niezależnie od etapu ich zbierania lub przetwarzania. Aby zbierać odpady na wyznaczonym utwardzonym placu, spółka najpierw musi zakontraktować odpady u ich wytwórców, a następnie przetransportować je do objętej zezwoleniem lokalizacji. Potem musi posegregować nabyte odpady, aby na końcu zmagazynować je w określonym zezwoleniem miejscu. Wszystkie te czynności (szczególnie przy dużej ilości przyjmowanych odpadów) są bardzo czasochłonne. Balotowanie odpadów przed dokonaniem ich selekcji byłoby nie tylko ekonomicznie nieuzasadnione, ale po prostu uniemożliwiłoby proces ich segregacji. Spółka stara się prowadzić selekcję zbieranych odpadów, do których to czynności użytkowała część działki objętej wydanym zezwoleniem, aby następnie odpady (już posegregowane wg rodzaju tworzywa) trafiły na utwardzony teren. Zgodnie z Dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/WE z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie odpadów z dnia 19 listopada 2008 r. (Dz.Urz.UE.L Nr 312, str. 3), do procesów unieszkodliwiania odpadów opisanych w Załączniku I należy składowanie w gruncie lub na powierzchni ziemi oraz składowanie na składowiskach w sposób celowo zaprojektowany. Organ odwoławczy błędnie uchylił zaskarżoną decyzję w całości i orzekł w tym zakresie co do istoty sprawy pozostawiając jednak meritum rozstrzygnięcia niezmienione (art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a.). Ten rodzaj decyzji organu odwoławczego jest określany w orzecznictwie jako decyzja merytoryczno-reformacyjna (reformatoryjna). Organ odwoławczy uchyla zaskarżoną decyzję w całości lub w części i rozstrzyga sprawę co do istoty, jeżeli dojdzie do przekonania, że zaskarżona decyzja jest nieprawidłowa. Decyzja jest nieprawidłowa, gdy postępowanie wyjaśniające lub tylko sama ocena zaskarżonej decyzji wykazały, że narusza ona przepisy prawa materialnego albo jest niezasadna (niecelowa, niesłuszna). Oznacza to, że z tak skonstruowanej decyzji nie sposób wyciągnąć wniosku, czy organ uznał, że decyzja I instancji była wadliwa czy prawidłowa. Jeżeli wadliwa, to powstaje pytanie, dlaczego ostatecznie jest zgodna z pierwotną decyzją. Z kolei, jeżeli prawidłowa, to błędne było jej uchylanie w całości. Należy przyjąć, że organ odwoławczy może uchylić ją i orzec co do istoty sprawy, gdy zaskarżona decyzja narusza przepisy i naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy. Zatem jeżeli uchylono decyzję w całości i wydano identyczną w zasadniczej mierze, oznacza to naruszenie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., bowiem w takiej sytuacji winno się uchylić decyzję w części utrzymując jednocześnie część zaskarżonej decyzji w mocy. Odnośnie pozostałych zarzutów skarżąca wskazała, że zgodnie z art. 47 ust. 1 ustawy o odpadach konieczne jest wyznaczenie odpowiedniego terminu na usunięcie nieprawidłowości. Inaczej takie wezwanie pozbawione byłoby sensu, gdyż musi być ono rzeczywiście wykonalne. Odpowiedniość terminu musi być interpretowana pod względem ilości i rozmiaru składowanych odpadów. Termin ten musi być realnie możliwy do wykonania. Sama ustawa mówi "niezwłocznym zaniechaniu naruszeń". Ta niezwłoczność nie może być interpretowana jako natychmiastowość, ale działanie bez opóźnienia z uwzględnieniem czasu koniecznego i potrzebnego na wykonanie tej czynności. W tym zakresie w przedmiotowej sprawie Starosta C. pismem z [...].11.2014 r. wezwał skarżącą do zaprzestania dalszego zbierania odpadów w trybie natychmiastowym, uporządkowania i zabezpieczenia przed rozproszeniem odpadów gromadzonych na placu oraz usunięcia odpadów z terenów nieutwardzonych (gruntu i obszarów zielonych), w terminie do [...].12.2014 r. Biorąc pod uwagę czas potrzebny na doręczenie oraz okres świąteczny skarżącej wyznaczono okres krótszy niż 3 tygodnie. Zwrócić uwagę należy na ilość i rozmiar składowanych odpadów, było to około 2.700 ton umieszczone na działce o nieregularnych kształtach. Wszystko to uzasadnia tezę, że nie było w tej sytuacji danej przez organ realnej możliwości wykonania tego wezwania w wyznaczonym terminie. Niewątpliwie nastąpiła w tej sprawie rażąca wadliwość wezwania przez organ do zaniechania naruszeń warunków decyzji, bowiem Starosta w swoim piśmie z [...].11.2014 r. wezwał nie tylko do uporządkowania, zabezpieczenia i usunięcia odpadów, ale także do zaprzestania ich zbierania ze względu na przekroczenie możliwości ich właściwego magazynowania w terminie natychmiastowym. Organ nie miał podstaw prawnych do wzywania do zaprzestania zbierania odpadów, bowiem możliwość zbierania odpadów była istotą decyzji zezwalającej na zbieranie odpadów. Wzywając do przerwania działalności organ nadał sobie arbitralne i bezpodstawne prawo do decydowania o możliwości składowania odpadów. Wezwanie zaprzestania ich zbierania organ uzasadnił okolicznością magazynowania odpadów poza placem utwardzonym. Jednak wzywając jednocześnie od usunięcia odpadów spoza tego placu organ w istocie podwójnie określił ten sam obowiązek. W odpowiedzi na wezwanie skarżąca zobowiązała się do uporządkowania terenu oraz usunięcia odpadów z miejsc do tego nieprzeznaczonych, jednocześnie wskazując, że nie ma możliwości zaprzestania zbierania odpadów ze względu na zobowiązania wobec kontrahentów. O wykonaniu zobowiązania świadczyć może fakt, że podczas przeprowadzonej [...].01.2015 r. kontroli stwierdzono, że część odpadów z terenów nieprzeznaczonych do ich zbierania została przemieszczona na plac utwardzony. Fakt, że nie wykonano wezwania w pełni, wynika ze wskazanego wcześniej zbyt krótkiego terminu do uporządkowanie odpadów, jak i z jego wadliwości merytorycznych. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej przywoływana jako P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W rozumieniu powyższych przepisów, sąd administracyjny bada legalność, czyli innymi słowy zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron, oraz z przepisami proceduralnymi, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Sąd orzekając w sprawie nie kieruje się zasadami słuszności, czy też celowości i nie ocenia kwestionowanego w skardze rozstrzygnięcia z punktu widzenia zasad współżycia społecznego. Natomiast stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia następuje wówczas, gdy sąd stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b), albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Po myśli art. 134 § 1 P.p.s.a., rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.). W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 P.p.s.a, skarga podlega oddaleniu w oparciu o przepis art. 151 P.p.s.a. Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia Sąd nie dopatrzył się w zaskarżonej decyzji naruszeń prawa skutkujących koniecznością jej uchylenia (art. 145 § 1 P.p.s.a.). Materialnoprawną podstawę do wydania decyzji w analizowanej sprawie stanowił art. 47 ust. 1 i 2 ustawy o odpadach, zgodnie z którym "1. Jeżeli posiadacz odpadów, który uzyskał zezwolenie na zbieranie odpadów lub zezwolenie na przetwarzanie odpadów, narusza przepisy ustawy w zakresie działalności objętej zezwoleniem lub działa niezgodnie z wydanym zezwoleniem, właściwy organ wzywa go do niezwłocznego zaniechania naruszeń, wyznaczając termin usunięcia nieprawidłowości. 2. W przypadku gdy posiadacz odpadów, o którym mowa w ust. 1, mimo wezwania, nadal narusza przepisy ustawy lub działa niezgodnie z wydanym zezwoleniem, właściwy organ cofa to zezwolenie, w drodze decyzji, bez odszkodowania." Nie ulega wątpliwości to, że skarżąca działała niezgodnie z wydanym zezwoleniem udzielonym decyzją Starosty C. z [...].03.2014 r. W decyzji tej zezwolono spółce na zbieranie odpadów na terenie działki nr [...] w miejscowości P., przy czym miały one być magazynowane na utwardzonym placu składowym w balotach lub opakowaniach BIG BAG w sposób nieprzekraczający możliwości ich właściwego zmagazynowania. Podczas kontroli przeprowadzonej [...].11.2014 r. stwierdzono, że odpady były składowane również poza wyznaczonym w ww. decyzji placem składowym, bezpośrednio na gruncie i terenie zielonym. Część odpadów gromadzona była w sposób nieuporządkowany i chaotyczny, część leżała luzem w wyniku porozrywania wiązań w belach. Okoliczności te znalazły odzwierciedlenie, oprócz samego protokołu kontroli, również w wykonanych podczas niej zdjęciach. Zupełnie zatem niezrozumiały był zarzut zawarty w pkt 1 skargi. Ewidentność i skala naruszeń nie budzą żadnych wątpliwości. Skarżąca nie może tłumaczyć powyższego stanu koniecznością uprzedniej segregacji przywożonych odpadów. To jej obowiązkiem było zapewnienie takiej organizacji działalności, aby odpady były składowane, chociażby tylko okresowo, jedynie w wyznaczonych do tego celu miejscach, a nie bezpośrednio na gruncie i terenach zielonych, i tam tylko mogły być również segregowane. Taki obowiązek ma swoje logiczne wytłumaczenie, a mianowicie na skutek składowania odpadów w niedozwolonych miejscach dochodziło niewątpliwie do przenikania różnych substancji do gleby. Przyjmując tok rozumowania skarżącej w każdej sytuacji okoliczność składowania odpadów w miejscach nieprzewidzianych w decyzji zezwalającej na ich zbieranie mogłaby być tłumaczona koniecznością ich wcześniejszej segregacji. Aby uniknąć tych wątpliwości odpady zawsze winny znajdować się w wyznaczonym decyzją miejscu. Podkreślić należy to, że skarżąca kwestionowała jedynie okoliczności związane z miejscem składowania odpadów, nie kwestionując jednocześnie tego, że nie były one częściowo składowane w wymagany decyzją sposób, tj. w balotach lub opakowaniach BIG BAG. Wbrew twierdzeniom skarżącej organ przeprowadził postępowanie dowodowe w powyższym zakresie i poczynił własne ustalenia. To samo dotyczy okoliczności związanych z wykonaniem wezwania wystosowanego do skarżącej pismem z [...].11.2014 r. Wskutek kolejnej kontroli przeprowadzonej [...].01.2015 r. ustalono, że odpady w dalszym ciągu są gromadzone poza utwardzonym placem (jedynie ich część została przemieszczona na ten plac). Stwierdzono również, że odpady nie są wywożone do podmiotów mających stosowne zezwolenia na gospodarowanie nimi. Podczas kontroli prezes zarządu spółki oświadczył, że będą one wywożone dopiero od [...].04.2015 r. oraz zapewnił. że warunki zawarte w zezwoleniu będą spełnione do końca marca 2015 r. W świetle powyższego bezsporne w sprawie winno być to, że skarżąca nie dopełniła warunków zawartych w ww. wezwaniu z [...].11.2014 r., co potwierdził wprost prezes jej zarządu oświadczając w trakcie drugiej kontroli, że obowiązki wynikające z decyzji o zezwoleniu na zbieranie odpadów z [...].03.2014 r. zostaną wykonane dopiero do końca marca 2015 r. W związku z powyższym niezasadny był zarzut, że skarżąca wykonała ww. wezwanie organu (pkt 1 i 3 skargi). Nie podlegał również uwzględnieniu zarzut opisany w pkt 4 skargi dotyczący nieprawidłowości ww. wezwania w zakresie, w jakim nakazywało ono zaprzestanie dalszego zbierania odpadów. W ocenie Sądu niezwłoczne zaniechanie naruszeń może obejmować również w określonych sytuacjach taki zakaz. W analizowanej sprawie organ słusznie uznał, że skala naruszeń jest tak duża, iż w celu ich usunięcia niezbędne jest wstrzymanie przyjmowania nowych odpadów. Znajduje to zresztą potwierdzenie w twierdzeniach samej skarżącej, która twierdziła, że nie jest w stanie usunąć stwierdzonych nieprawidłowości w terminie wskazanym przez organ (wskazano, że będzie to możliwe dopiero do końca marca 2015 r.). Nawet jednak przyjmując, że wezwanie w tym zakresie było nieprawidłowe, to i tak okoliczność ta nie miałaby wpływu na treść zaskarżonej decyzji, ponieważ organ nie uzasadniał jej niewykonaniem wezwania w tym zakresie, a jedynie brakiem usunięcia odpadów znajdujących się poza placem składowym i sposobem ich przechowywania niezgodnym z udzielonym zezwoleniem. Przechodząc do kolejnego zarzutu (pkt 5 skargi) dotyczącego wyznaczenia przez organ zbyt krótkiego okresu na usunięcie nieprawidłowości, to należy stwierdzić, że również on był niezasadny. Spółka otrzymała wezwanie do usunięcia naruszeń [...].12.2014 r., więc miała 25 dni roboczych (wliczając w to soboty) na wykonanie decyzji. Dodać przy tym należy, że skarżąca nie dostosowała się do wezwania do czasu kolejnej kontroli przeprowadzonej [...].01.2015 r., więc nawet okres 8 tygodni byłby dla skarżącej zbyt krótki (biorąc pod uwagę treść oświadczenia prezesa zarządu spółki potrzebowałaby ona aż 4 miesięcy na usunięcie nieprawidłowości, tj. do końca marca 2015 r.). Skarżąca poza gołosłownymi twierdzeniami w tym zakresie nie przedstawiła jakiegokolwiek dowodu, z którego wynikałoby, że wyznaczony przez organ termin był niemożliwy do dotrzymania. Spółka winna podjąć wszystkie możliwe kroki w celu dostosowania się do wezwania, łącznie ze skierowaniem do pracy dodatkowych pracowników lub wynajęciem firm zewnętrznych. Nie mógł również podlegać uwzględnieniu zarzut naruszenia art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. (pkt 2 skargi). Zgodnie z tym przepisem, organ odwoławczy wydaje decyzję, w której uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części. Należy podkreślić, że zarzut ten mógłby podlegać uwzględnieniu, gdyby naruszenie przepisów mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.). O ile można zgodzić się ze skarżącą, że organ odwoławczy nieprawidłowo zastosował ten przepis, to jednak nie miało to wpływu na wynik sprawy. Organ odwoławczy nie uzasadnił konieczności uchylenia zaskarżonej decyzji w całości. Wyjaśnił jedynie, że organ I instancji nieprawidłowo nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności, co jednak uzasadniałoby uchylenie decyzji jedynie w tej części. SKO ponadto dokonało pewnych zmian redakcyjnych w punkcie decyzji Starosty dotyczącym cofnięcia zezwolenia na zbieranie odpadów, jednak nie uzasadnił przyczyn takiego rozstrzygnięcia. De facto bowiem treść decyzji organu odwoławczego jest tożsama z decyzją organu I instancji w tym zakresie (poza numerem działki, o czym mowa będzie niżej). W związku z powyższym nie było zasadne uchylanie zaskarżonej decyzji całości, skoro faktycznie organ odwoławczy zakwestionował jedynie rozstrzygnięcie w zakresie orzeczenia o rygorze natychmiastowej wykonalności. Okoliczność ta jednak nie miała, co wyżej wskazano, wpływu na ostateczny wynik sprawy, ponieważ utrzymanie w mocy pkt 1 zaskarżonej decyzji byłoby tożsame z aktualnym rozstrzygnięciem organu odwoławczego. Trzeba natomiast wskazać, że organ II instancji popełnił w zaskarżonej decyzji oczywistą omyłkę pisarską polegającą na oznaczeniu działki, której dotyczy postępowanie, numerem [...], podczas gdy z akt sprawy oraz uzasadnienia samej decyzji wynika, że jest to numer [...]. Omyłka ta winna być sprostowana przez organ. Mając na uwadze powyższe należało na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalić.