II SA/Bd 889/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grażyna Malinowska-Wasik po rozpoznaniu w dniu 2 grudnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu od postanowienia Referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 13 listopada 2009 r. w sprawie ze skargi M. W. na decyzję Kujawsko-Pomorskiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] września 2009 r., nr [...] w przedmiocie nakazu opróżnienia budynku postanawia: 1. zwolnić w ½ części od wpisu sądowego, 2. oddalić wniosek w pozostałym zakresie. W dniu [...] listopada 2009 r. M. W. złożył w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Bydgoszczy wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym częściowe zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. W uzasadnieniu wniosku wskazał, iż zamieszkuje we wspólnym gospodarstwie domowym z matką oraz dwiema córkami w wieku 14 i 22 lat, że posiada udziały w dwóch nieruchomościach oraz, że łączny budżet domowy wynosi 2.900,00 zł miesięcznie, na który składa się: świadczenie emerytalne matki w wysokości ok. 1.200,00 zł oraz czynsz z tytułu najmu w wysokości 1.700,00 zł. Wyjaśnił, iż miesięcznie ponosi wydatki związane z uiszczaniem alimentów w wysokości 700 zł oraz opieką medyczną i zakupem leków dla niepełnosprawnej matki, którą się opiekuje. Poza tym oświadczył, że nie posiada oszczędności oraz przedmiotów wartościowych. Ponadto przedstawił w uzasadnieniu stan faktyczny sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 260 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270: z późn. zm., zwanej dalej p.p.s.a.), w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez Sąd na posiedzeniu niejawnym. Przesłanki przyznania przez Sąd prawa pomocy osobie fizycznej zostały określone w art. 246 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, zaś w zakresie częściowym gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Z przepisu tego wyraźnie wynika, iż jedynym kryterium, jakim kieruje się Sąd rozpatrując wniosek strony w tym przedmiocie, są możliwości zarobkowe i potrzeby finansowe strony i jej rodziny. Powołany przepis nie pozostawia również wątpliwości co do tego, że inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne do uwzględnienia wniosku, spoczywa na wnioskodawcy. Rozpatrując wniosek o przyznanie prawa pomocy, Sąd miał na uwadze, iż dochód osiągany przez wnioskodawcę oraz pozostającą we wspólnym gospodarstwie domowym matkę wnioskodawcy wynoszący łączny 2.900,00 zł, nie pozwala na uznanie, iż nie jest on w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a więc że zachodzą przesłanki do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. Nie bez znaczenia jest również okoliczność, że wnioskodawca posiada majątek w postaci udziału w dwóch nieruchomościach. Uwzględniając jednakże wysokość ponoszonych przez skarżącego wydatków związanych z comiesięcznym uiszczaniem alimentów w wysokości [...] zł oraz opieką medyczną i zakupem leków dla niepełnosprawnej matki, należało uznać, iż skarżący spełnia warunki do przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym, jednakże obejmującym jedynie zwolnienie od połowy wpisu sądowego. W ocenie Sądu wykazana przez wnioskodawcę sytuacja materialna (stały comiesięczny dochód dwóch osób pozostających we wspólnym gospodarstwie domowym, udział w dwóch nieruchomościach), nie wskazuje, że poniesienie przez wnioskodawcę większych, niż obejmujących zwolnienie, kosztów postępowania spowoduje uszczerbek w utrzymaniu koniecznym dla wnioskodawcy i jego rodziny. Jednocześnie, należy podkreślić, iż w świetle obowiązujących przepisów prawnych, Sąd na obecnym etapie postępowania sądowego, nie posiada kompetencji do rozłożenia na raty opłaty sądowej w postaci wpisu sądowego. Zgodnie z treścią art. 220 § 1 zd. 1 p.p.s.a. sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie została uiszczona należna opłata. Należną opłatą zaś jest również opłata określona postanowieniem sądu o przyznaniu prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od części wpisu sądowego. W celu zatem uniknięcia konsekwencji prawnych związanych z nie uiszczeniem należnej opłaty sądowej, wnioskodawca zobligowany jest wnieść ją w wysokości określonej niniejszym postanowieniem. Mając powyższe na uwadze, Sąd uznając, że wnioskodawca wykazał jedynie, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny, a nie zaś jakichkolwiek kosztów postępowania, na podstawie przepisów art. 243 § 1, art. 245 § 3 oraz art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.