II SA/Bd 889/11

Dnia 20 września 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Włodarska Sędziowie: sędzia WSA Anna Klotz (spr.) sędzia WSA Jarosław Wichrowski Protokolant: Magdalena Gadecka-Kauczor po rozpoznaniu w II Wydziale na rozprawie w dniu 20 września 2011 roku sprawy ze skargi M. F. na postanowienie Szefa Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych w B. z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 6 maja 2011 r., nr [...], Szef Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych (dalej jako "Szef IWSZ"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), powoływanej dalej jako "k.p.a.", po rozpatrzeniu zażalenia wniesionego przez st. chor. M. F. utrzymał w mocy postanowienie Dowódcy Pomorskiego Okręgu Wojskowego (dalej jako "Dowódca POW") z dnia 11 marca 2011 r., nr [...], zawieszające na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. postępowanie w sprawie zwrotu kosztów przewozu urządzeń domowych. W/w rozstrzygnięcie zostało wydane w następujących okolicznościach. Decyzją z dnia 12 kwietnia 2010 r., nr [...], Komendant Garnizonu P., działając na podstawie art. 104 ust. 1 oraz art. 86 ust. 15 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (t. j.: Dz. U. z 2008 r., Nr 141, poz. 892 ze zm.), powoływanej dalej jako "u.s.w.ż.z.", oraz § 5 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 16 grudnia 2009 r. w sprawie należności pieniężnych żołnierzy zawodowych za przeniesienia, przesiedlenia i podróże służbowe (Dz. U. z 2009 r., Nr 221, poz. 1744), zwanego dalej "rozporządzeniem w sprawie należności pieniężnych żołnierzy zawodowych za przeniesienia, przesiedlenia i podróże służbowe", w związku z art. 3 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 maja 2001 r. o opakowaniach i odpadach opakowaniowych (Dz. U. z 2001 r., Nr 63, poz. 638 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku st. chor. M. F. s. R., PESEL [...], z dnia 15 marca 2010 r. w sprawie zwrotu kosztów przewozu urządzeń domowych: ▪ w pkt 1 orzekł o wypłacie wnioskodawcy kwoty 3.320,77 zł tytułem zwrotu kosztów przewozu urządzeń domowych obejmujących załadunek i wyładunek oraz transport urządzeń domowych; ▪ w pkt 2 odmówił w/w żołnierzowi wypłaty kwoty 1.600,01 zł obejmującej koszty pakowania urządzeń domowych. W uzasadnieniu w/w decyzji organ I instancji wyjaśnił, iż wysokość zwrotu kosztów ustalono w oparciu o przedłożoną przez wnioskodawcę fakturę VAT nr [...], oryginał, która zawiera następujące pozycje: załadunek i wyładunek wg zlecenia, pakowanie oraz transport wg zlecenia. Brak jednak podstaw prawnych do wypłaty ujętych w fakturze kosztów pakowania w kwocie 1.601,01 zł. W rozumieniu przepisu § 5 ust. 2 rozporządzenia w sprawie należności pieniężnych żołnierzy zawodowych za przeniesienia, przesiedlenia i podróże służbowe do kosztów przewozu można zaliczyć jedynie koszty użytych opakowań i elementów pomocniczych niezbędnych do zabezpieczenia przed uszkodzeniem przewożonych urządzeń. Czynność pakowania urządzeń domowych do odpowiednich opakowań ma na celu zabezpieczenie przewożonych urządzeń domowych, ale kosztów tejże fizycznej czynności nie można zaliczyć do kosztów przewozu. M. F. odwołał się od w/w decyzji Komendanta Garnizonu P. do Dowódcy POW, ograniczając się do zaskarżenia rozstrzygnięcia zawartego w pkt 2 sentencji, któremu zarzucił błędną interpretację § 5 ust. 2 rozporządzenia w sprawie należności pieniężnych żołnierzy zawodowych za przeniesienia, przesiedlenia i podróże służbowe. Po rozpatrzeniu odwołania M. F. Dowódca POW decyzją z dnia 31 maja 2010 r., nr [...], uchylił w całości zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, wskazując na konieczność uzupełnienia materiału dowodowego w sprawie, a także wytykając brak w aktach informacji o zakończeniu postępowania administracyjnego oraz o zapoznaniu strony z materiałami sprawy. Na decyzję Dowódcy POW M. F. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, zarzucając jej naruszenie art. 138 i art. 139 k.p.a. Wyrokiem z dnia 22 września 2010 r., sygn. akt II SA/Bd 761/10, tutejszy Sąd uchylił zaskarżoną decyzję Dowódcy POW, nakazując organowi odwoławczemu merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy w części zaskarżonej. Postanowieniem z dnia 9 grudnia 2010 r., nr [...], Dowódca POW, działając z urzędu na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., zawiesił toczące się przed nim postępowanie w sprawie zwrotu w/w żołnierzowi kosztów przewozu urządzeń domowych. W uzasadnieniu w/w postanowienia organ wojskowy wskazał, że w dniu 29 października 2010 r. prokurator Wojskowej Prokuratury Garnizonowej w P. przedstawił st. chor. M. F. zarzut popełnienia dwukrotnie przestępstwa z art. 286 § 1 k.k., o czym zawiadomił Dyrektora Departamentu Kadr Ministerstwa Obrony Narodowej i Dowódcę Pomorskiego Okręgu Wojskowego. Jeden z zarzutów dotyczy doprowadzenia Komendanta Centrum Szkolenia Wojsk Lądowych w P. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci nienależnie wypłaconej w/w żołnierzowi zawodowemu kwoty z tytułu zasiłku osiedleniowego i kwoty zwrotu kosztów przewozu urządzeń domowych oraz usiłowania doprowadzenia do niekorzystnego rozporządzenia mieniem Komendanta Centrum Szkolenia Wojsk Lądowych w P. w postaci kwoty zwrotu kosztów pakowania urządzeń domowych. Wskazując na powyższe Dowódca POW uznał, iż właściwym działaniem w tej sytuacji jest zawieszenie postępowania administracyjnego do czasu zakończenia postępowania karnego przez Wojskową Prokuraturę Garnizonową w P. Na postanowienie zawieszające postępowanie z dnia 9 grudnia 2010 r., nr [...], M. F. wniósł zażalenie do Szefa IWSZ, domagając się jego uchylenia w całości. Skarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że działania Wojskowej Prokuratury Garnizonowej w P. posiadają cechy zagadnienia wstępnego, oraz naruszenie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Żalący się podniósł, że Dowódca POW winien wydać decyzję w sprawie zwrotu kosztów przewozu urządzeń domowych, realizując tym samym wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 761/10, nie zaś wydawać postanowienie mające na celu wstrzymanie realizacji prawomocnego wyroku sądu administracyjnego. Ocenił, iż definicja zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt. 4 k.p.a. przedstawiona w orzecznictwie sądowym nie pozwala na zastosowanie tego przepisu w przedmiotowej sprawie. Postanowieniem z dnia 1 lutego 2011 r., nr [...], Szef IWSZ uchylił zaskarżone postanowienie Dowódcy POW z dnia 9 grudnia 2010 r., nr [...], przekazując sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Szef IWSZ stwierdził, iż Dowódca POW zawieszając prowadzone postępowanie administracyjne nie wykazał, w jaki sposób rozpatrzenie przedmiotowej sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia prowadzonego postępowania karnego przez Wojskową Prokuraturę Garnizonową w P., a zatem czy występuje zagadnienie wstępne w rozumieniu przepisów art. 97 k.p.a., będącego podstawą zawieszenia postępowania. Z treści uzasadnienia postanowienia nr [...] nie wynika bowiem, czy organ I instancji decydując się zawiesić postępowanie przeprowadził w sprawie postępowanie dowodowe, a co za tym idzie rzetelnie ustalił stan faktyczny w przedmiocie prowadzonego przez Wojskową Prokuraturę Garnizonową w P. postępowania karnego i jego wpływu na wydaną przez siebie decyzję administracyjną w przedmiotowej sprawie. Dlatego też przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ I instancji powinien rzetelnie przeprowadzić postępowanie dowodowe, dokładnie wyjaśniając, czego dotyczy postępowanie karne prowadzone przez Wojskową Prokuraturę Garnizonową w P., oraz badając, czy w przedmiotowej sprawie rzeczywiście zachodzą przesłanki, o których mowa w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Postanowieniem z dnia 11 marca 2011 r., nr [...], Dowódca POW ponownie zawiesił z urzędu postępowanie w sprawie zwrotu kosztów przewozu urządzeń domowych, powołując się na art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. W uzasadnieniu w/w postanowienia wskazano, że z poczynionych ustaleń wynika, iż Wojskowa Prokuratura Garnizonowa w P. w dniu 18 lutego 2011 r. skierowała do Wojskowego Sądu Garnizonowego w P. akt oskarżenia przeciwko st. chor. M. F., w którym zarzuca się w/w żołnierzowi popełnienie przestępstwa określonego w art. 286 § 1 k.k. w zb. z art. 13 § 1 k.k., polegającego między innymi na tym, iż we wniosku z dnia 2 marca 2010 r. wnosił o zwrot kosztów przewozu urządzeń domowych wynikających z przedłożonej faktury VAT [...] pomimo tego, że do Garnizonu P. przesiedlił się nie jak podał w 2010 r., lecz w 1999 r., czym zdaniem Wojskowego Prokuratora Garnizonowego w P. doprowadził Komendanta Centrum Szkolenia Wojsk Lądowych w P. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci nienależnie wypłaconej mu w dniu 17 maja 2010 r. kwoty 3.320,77 zł z tytułu zwrotu kosztów przewozu urządzeń domowych oraz usiłował doprowadzić Komendanta Centrum Szkolenia Wojsk Lądowych w P. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci kwoty 1.600,01 zł z tytułu zwrotu kosztów pakowania urządzeń domowych, którego to celu nie osiągnął. Zagadnieniem wstępnym, które powinien rozstrzygnąć Wojskowy Sąd Garnizonowy w P., jest ustalenie, czy nastąpił przewóz urządzeń domowych wynikających z przedłożonej faktury VAT nr [...]. W ocenie organu I instancji istnieje bezsporny związek przyczynowy pomiędzy przewozem urządzeń domowych, a przyznaniem zwrotu kosztów pakowania urządzeń domowych. Należy bowiem założyć, że jeżeli nie nastąpił przewóz urządzeń domowych, to nie miało także miejsca pakowanie tych urządzeń. Skoro zasadność orzeczenia o zwrocie kosztów pakowania urządzeń domowych zależy od wyniku ustaleń dokonanych przez sąd wojskowy, należało zawiesić postępowanie zgodnie z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Na postanowienie zawieszające postępowanie z dnia 11 marca 2011 r., nr [...], M. F. wniósł zażalenie do Szefa IWSZ, powtarzając zarzuty i argumentację zawarte we wcześniejszym zażaleniu na postanowienie z dnia 9 grudnia 2010 r., nr [...]. Po rozpatrzeniu w/w zażalenia Szef IWSZ wydał wskazane na wstępie postanowienie z dnia 6 maja 2011 r., nr [...], utrzymujące w mocy postanowienie Dowódcy POW z dnia 11 marca 2011 r., nr [...]. W ocenie organu odwoławczego organ I instancji w sposób dostateczny wykazał, że w przedmiotowej sprawie zachodzą przesłanki, o których mowa w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., będące podstawą zawieszenia postępowania. Zwrócono uwagę, iż funkcją art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. jest zapewnienie rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej z zachowaniem zasady wynikającej z art. 7 k.p.a., gdy nie wszystkie okoliczności mające wpływ na rozstrzygnięcie mogą być oceniane przez organ prowadzący postępowanie, lecz należą do właściwości innych organów lub sądu. Na postanowienie Szefa IWSZ z dnia 6 maja 2011 r., nr [...], M. F. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, domagając się jego uchylenia w całości. Skarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że działania Wojskowej Prokuratury Garnizonowej w P. posiadają cechy zagadnienia wstępnego, oraz naruszenie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, podobnie jak we wniesionych wcześniej zażaleniach, że Dowódca POW winien wydać decyzję w sprawie zwrotu kosztów przewozu urządzeń domowych, realizując tym samym wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 761/10, nie zaś wydawać postanowienie mające na celu wstrzymanie realizacji prawomocnego wyroku sądu administracyjnego. Ocenił, iż definicja zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. przedstawiona w orzecznictwie sądowym nie pozwala na zastosowanie tego przepisu w przedmiotowej sprawie. Ponadto zauważył, że z aktu oskarżenia przesłanego do Wojskowego Sądu Garnizonowego w P. wynika, iż przestępstwem jest złożenie wniosku o wypłatę świadczenia, co wprost godzi w art. 63 Konstytucji RP i jest działaniem w celu zrzucenia odpowiedzialności wynikającej z niekompetencji organu administracji, jakim jest Komendant Garnizonu. W odpowiedzi na skargę Szef IWSZ wniósł o jej oddalenie podkreślając, że w przedmiotowej sprawie wątpliwości budzi nie sam fakt złożenia wniosku o zwrot kosztów przewozu urządzeń domowych, lecz to czy w rozpatrywanym przypadku w ogóle doszło do przesiedlenia się żołnierza w rozumieniu przepisów rozporządzenia w sprawie należności pieniężnych żołnierzy zawodowych za przeniesienia, przesiedlenia i podróże służbowe. Według ustaleń Wojskowej Prokuratury Garnizonowej w P., która w dniu 18 lutego 2011 r. skierowała akt oskarżenia przeciwko skarżącemu do Wojskowego Sądu Garnizonowego w P., do przesiedlenia skarżącego doszło w rozpatrywanej sprawie nie w 2010 r., lecz w 1999 r., a zasiłek osiedleniowy wypłacono mu w październiku 1999 r. Z uwagi na toczące się postępowanie karne organy wojskowe nie mogą zdecydować o wypłacie żołnierzowi spornej należności do czasu wydania prawomocnego orzeczenia przez Wojskowy Sąd Garnizonowy w P. albo innego zakończenia postępowania karnego, ponieważ w przypadku dokonania takiej wypłaty może okazać się, że doszło do bezpodstawnego rozporządzenia środkami pieniężnymi Skarbu Państwa, a co za tym idzie mogłoby dojść do naruszenia przepisów ustawy z dnia 25 maja 2001 r. o odpowiedzialności majątkowej żołnierzy (Dz. U. z 2001 r., Nr 89, poz. 967 ze zm.). Pismem z dnia 14 września 2011 r. skarżący poinformował Sąd, iż wyrokiem z dnia 14 września 2011 r. Wojskowy Sąd Garnizonowy w P. uniewinnił go od wszystkich zarzutów stawianych mu w akcie oskarżenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jedną z form sprawowanej kontroli działalności administracji publicznej w ramach postępowania sądowoadministracyjnego jest rozpoznawanie skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, co wynika z przepisu art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." Sąd ocenia zaskarżone postanowienie z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, biorąc pod uwagę stan prawny istniejący w dacie wydania tego postanowienia oraz stan faktyczny ustalony przez organy prowadzące postępowanie administracyjne. Zaskarżonym postanowieniem Szefa IWSZ zostało utrzymane w mocy postanowienie Dowódcy POW zawieszające postępowanie administracyjne w sprawie zwrotu kosztów przewozu urządzeń domowych, wydane na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Przepis art. 101 § 3 k.p.a. stanowi, że na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania albo odmowy podjęcia zawieszonego postępowania służy stronie zażalenie. Postanowienie o zawieszeniu postępowania administracyjnego należy więc do kategorii postanowień, na które służy zażalenie, dlatego też podlega kontroli sądu administracyjnego. W niniejszej sprawie zadaniem Sądu było zbadanie, czy zaistniały przesłanki do zawieszenia z urzędu przedmiotowego postępowania administracyjnego w oparciu o przepis art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. W myśl art. art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. organ administracji publicznej zawiesza postępowanie gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Przepis ten wskazuje na trzy przesłanki, których wystąpienie obliguje organ administracji publicznej do zawieszenia postępowania z urzędu: - postępowanie administracyjne jest w toku, - rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej będącej jego przedmiotem zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd, - zagadnienie wstępne nie zostało rozstrzygnięte. W orzecznictwie zwraca się uwagę, że zagadnienie wstępne w rozumieniu przepisu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. to okoliczność warunkująca (bądź jeden z warunków) rozstrzygnięcie merytoryczne w sprawie będącej przedmiotem postępowania przed właściwym organem, przy czym ocena tego zagadnienia należy ze względu na jego przedmiot do kompetencji innego organu niż ten, przed którym toczy się postępowanie w głównej sprawie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego [do 2003.12.31] w Warszawie z dnia 30 sierpnia 2001 r., sygn. akt II SA 1982/00, publ. LEX nr 54554). Wobec tego organ, przed którym toczy się postępowanie w sprawie głównej, musi ustalić bezpośredni związek przyczynowy pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, a zagadnieniem wstępnym, przy czym o takiej bezpośredniej zależności przesądza treść przepisów prawa materialnego, stanowiących podstawę prawną decyzji administracyjnej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lipca 2011 r., sygn. akt I OSK 501/11, publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu w rozpatrywanym przypadku zachodził bezpośredni związek przyczynowy pomiędzy rozstrzygnięciem w postępowaniu administracyjnym o zwrocie skarżącemu kosztów pakowania urządzeń domowych a rozstrzygnięciem w procesie karnym toczącym się przez Wojskowym Sądem Garnizonowym w P. Z akt sprawy wynika, że Wojskowa Prokuratura Garnizonowa w P. zarzuciła w akcie oskarżenia M. F. m.in., iż w dniu 15 marca 2010 r. w P. działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wprowadził w błąd Komendanta Garnizonu P. co do przysługującego mu prawa do zasiłku osiedleniowego w ten sposób, że złożył wniosek z dnia 2 marca 2010 r. o przyznanie mu wskazanego powyżej zasiłku oraz zwrotu kosztów przewozu urządzeń domowych wynikających z przedłożonej Faktury VAT [...], pomimo tego, że do Garnizonu P. przesiedlił się nie jak podał w 2010 r., lecz w 1999 r., a zasiłek osiedleniowym został mu wypłacony w październiku 1999 r., czym doprowadził Komendanta Centrum Szkolenia Wojsk Lądowych w P. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci nienależnie wypłaconej mu w dniu 29 kwietnia 2010 r. kwoty 6250 zł z tytułu zasiłku osiedleniowego, w dniu 17 maja 2010 r. kwoty 3320,77 zł zwrotu kosztów przewozu urządzeń domowych oraz usiłował doprowadzić do niekorzystnego rozporządzenia mieniem Komendanta Centrum Szkolenia Wojsk Lądowych w P. w postaci kwoty 1600,01 zł z tytułu zwrotu kosztów pakowania urządzeń domowych, którego to celu nie osiągnął gdyż z uwagi na Decyzję Nr [...] Komendanta Garnizonu P. z dnia 12 kwietnia 2010 r. kwota ta nie została mu wypłacona, które to zachowanie zdaniem Prokuratury wyczerpywało znamiona przestępstwa określonego w art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. Powyższym zarzutem oskarżyciel kwestionował okoliczność przesiedlenia się żołnierza do Garnizonu P., stanowiącą przesłankę uwzględnienia złożonego przez niego wniosku o zwrot kosztów przewozu urządzeń domowych, obejmujących również koszty pakowania tych urządzeń. Z przepisu art. 86 ust. 2 pkt 2 u.s.w.ż.z. wynika bowiem, że zwrot kosztów przewozu urządzeń domowych przysługuje żołnierzowi zawodowemu w przypadku przesiedlenia się do nowego miejsca pełnienia służby. Zgodnie zaś z przepisem § 5 ust. 2 rozporządzenia w sprawie należności pieniężnych żołnierzy zawodowych za przeniesienia, przesiedlenia i podróże służbowe zwrot kosztów przewozu urządzeń domowych obejmuje koszty opakowania, prac załadunkowych i wyładunkowych oraz transportu. Merytoryczne rozpatrzenie wniosku skarżącego o zwrot kosztów pakowania urządzeń domowych było więc uzależnione od wyniku dokonanych przez sąd wojskowy ustaleń faktycznych co do tego, czy wskazane we wniosku przesiedlenie rzeczywiście miało miejsce. Prawomocne skazanie skarżącego przez Wojskowy Sąd Garnizonowy w P. za czyn określony w akcie oskarżenia oznaczałoby brak podstaw do wypłaty żądanego świadczenia i co za tym idzie konieczność odmownego załatwienia złożonego przez żołnierza wniosku. Z uwagi na powyższe uznać należy, że kwestia przesiedlenia się skarżącego do Garnizonu P. stanowiła w przedmiotowej sprawie zagadnienie wstępne, którego uprzednie rozstrzygnięcie przez właściwy sąd wojskowy warunkowało możliwość prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej toczącej się przez organami wojskowymi. W opinii Sądu spełnione zostały zatem przesłanki wynikające z treści art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., obligujące organ wojskowy do zawieszenia postępowania w sprawie zwrotu kosztów przewozu urządzeń domowych. Tym samym Sąd nie podziela argumentacji skarżącego o bezpodstawności zawieszenia. W tym miejscu wyjaśnić również należy, że wskazany przez skarżącego fakt wydania przez Wojskowy Sąd Garnizonowy w P. w dniu 14 września 2011 r. wyroku uniewinniającego go od wszystkich zarzutów stawianych mu w akcie oskarżenia nie ma znaczenia dla oceny zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia. Sąd administracyjny rozstrzyga bowiem w oparciu o stan faktyczny i prawny istniejący w dniu wydania zaskarżonego aktu, nie uwzględniając zmian zaistniałych po jego wydaniu. W dacie wydania zaskarżonego postanowienia toczyło się postępowanie karne przed sądem wojskowym, zaś taki stan rzeczy uzasadniał w ocenie Sądu zawieszenie postępowania administracyjnego z urzędu, co zostało wykazane powyżej. Z powyższych względów Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.