II SA/Bd 89/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Grzęda (spr.) Sędzia (del. SSO) Renata Owczarzak Asesor WSA Ireneusz Fornalik Protokolant Małgorzata Kraus po rozpoznaniu w dniu 6 maja 2004 r. na rozprawie przy udziale ---- sprawy ze skargi M. i R. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] nr [...] i decyzji Wójta Gminy L. z dnia [...] nr [...], 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. na rzecz skarżących kwotę 740 zł (siedemset czterdzieści) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z [...], Nr [...] Wójt Gminy L. na podstawie art. 40 ust. 1, 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 15, poz. 139 z 1999 r.) ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy Szkoły Podstawowej i krytej pływalni w L. na działce nr [...]. M. i R. K. wnioskiem z 31 lipca 2003 r. zwrócili się o unieważnienie decyzji Wójta Gminy L. z [...] 2002 r. Wniosek taki uzasadnia fakt, iż decyzja nie posiada okresu ważności. Usytuowanie budynku szkoły w odległości 4,5 m od granicy ich działki powodować będzie obniżenie jej wartości ekonomicznej, spowodowanej hałasem wynikającym z eksploatacji szkoły jak i zmniejszonym nasłonecznieniem pomieszczeń mieszkalnych na działce nr [...]. Z tych powodów inwestycja na tym terenie jest niedopuszczalna. Linie rozgraniczające teren inwestycji winny pokazywać położenie planowanej inwestycji w stosunku do zabudowy na sąsiednich nieruchomościach, co pozwoli na ocenę dopuszczalności inwestycji w świetle przepisów szczególnych. Zdaniem wnioskujących naruszenie prawa materialnego przepisów ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym jak i prawa budowlanego uzasadnia wniosek, że wystąpiło ważne naruszenie prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.), co uzasadnia wniosek o unieważnienie decyzji Wójta Gminy L. Decyzją z [...] 2003 r., Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. na podstawie art. 157 § 1, 2 i art. 158 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy L. z [...], Nr [...] ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu działki nr [...] w Lubaniu dla inwestycji polegającej na budowie szkoły i krytej pływalni. W uzasadnieniu organ wskazał, iż decyzja Wójta Gminy L. została wydana zgodnie z przepisami ustawy 7 lipca 1994 r. (Dz.U. Nr 15, poz. 139 ze zm.) o zagospodarowaniu przestrzennym i na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy L., po uzgodnieniu z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków. Ponadto SKO wskazało, iż decyzja jest ważna, gdyż nie wystąpiły przesłanki z art. 156 k.p.a. uzasadniające stwierdzenie nieważności decyzji, w szczególności nie występuje tu sytuacja, w której decyzja została wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Nie zgadzając z tym rozstrzygnięciem M. i R. K. wystąpili o ponowne rozpatrzenie sprawy motywując to faktem, iż decyzja została podjęta z rażącym naruszeniem prawa. W uzasadnieniu wniosku skarżący podnieśli iż organ administracji nie odniósł się do treści ich żądania z [...] 2003 r. w sprawie unieważnienia decyzji Wójta Gminy L., a w uzasadnieniu swej decyzji rozpatrzył jedynie elementy zupełnie innego postępowania dotyczącego wznowienia tej samej decyzji. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W., po ponownym rozpatrzeniu sprawy, utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nieruchomości oznaczonej geodezyjnie jako działka [...] położonej w L. dla inwestycji w postaci budowy szkoły podstawowej i krytej pływalni. W ocenie SKO okoliczności przywołane we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie zasługują na uwzględnienie. W przedmiotowej sprawie, zamierzenie inwestycyjne polegające na budowie szkoły i krytej pływalni na terenie działki nr [...] w L. nie jest sprzeczne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy L. Ponadto przedmiotową inwestycję uzgodniono także z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków, co czyni zadość wymogom ustawowym przepisów o zagospodarowaniu przestrzennym. Organ wskazał, iż zgodnie z art. 43 w/w ustawy nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu jeżeli zamierzona inwestycja jest zgodna z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Decyzja Wójta Gminy L. została wydana z zachowaniem przepisów o właściwości, zawiera podstawę prawną i nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego M. i R. K. wnieśli o uchylenie decyzji SKO we W. Skarżący podnoszą, że zaskarżona decyzja nie odnosi się w sposób należyty do treści ich żądania. Ponadto uważają, że decyzja Wójta Gminy L. jest dotknięta wadą nieważności i na tę okoliczność wskazują wyrok Sądu Najwyższego i Naczelnego Sądu Administracyjnego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. wniosło o oddalenie skargi. W uzasadnieniu swojego stanowiska powołało się na argumenty tożsame z argumentami zawartymi w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Wojewódzki Sąd Administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Nie może zatem wkraczać w uprawnienia organów administracji orzekając bezpośrednio o prawach i obowiązkach stron postępowania administracyjnego. Sąd nie może także oprzeć kontroli o kryterium słuszności czy sprawiedliwości społecznej. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd następuje tylko w przypadku stwierdzenia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu lub naruszeniu przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy. Oceniając zasadność decyzji w zakresie, w jakim Sąd władny jest to uczynić, a więc z punktu widzenia jej legalności, stwierdzić należy, iż decyzja ta nie uchybia prawu. Podstawową funkcją jaką spełnia kodyfikacja postępowania administracyjnego, jest ujednolicenie wymagań, którym powinna odpowiadać decyzja. Podstawowe elementy składowe, które powinna posiadać każda decyzja, określone zostały w art. 107 § 1 k.p.a. Brak w decyzji jednych świadczy o wadliwości wydanej decyzji, brak zaś innych wyklucza traktowanie pisma jako decyzji. Ponadto zgodnie z art. 107 § 2 k.p.a., przepisy szczególne mogą określać inne składniki, które powinna zawierać decyzja. Przepisy takie znajdują się m.in. w art. 42 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Artykuł ten odnosi się w zasadzie do dwóch składników. Mianowicie, do szczegółowego określenia rozstrzygnięcia decyzji oraz do ustalenia okresu ważności decyzji. Decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jako decyzja administracyjna w rozumieniu kodeksu postępowania administracyjnego podlega, tak jak i inne decyzje administracyjne, przewidzianym w tym kodeksie regułom wzruszania niewadliwych decyzji ostatecznych. Chodzi tu o przypadki przewidziane w art. 155 i 161 k.p.a. W artykułach tych znajdują się przesłanki uchylenia i zmiany decyzji ostatecznych, które mają charakter ogólny, tzn. mogą być stosowane do wszelkich decyzji ostatecznych. Oprócz wskazanych reguł, przepisy ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym określają dodatkowe przyczyny utraty mocy obowiązującej niewadliwej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Jedną z nich jest upływ czasu przewidziany w art. 42 ust. 1 pkt 7 cytowanej wyżej ustawy, w którym organ wydający omawianą decyzję orzeka o okresie jej ważności. Sąd stwierdził, że utrata mocy obowiązującej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu na skutek upływu czasu wynika z ustawowego wymagania określenia w treści rozstrzygnięcia okresu ważności decyzji. Aby ograniczenie czasowe mocy obowiązującej decyzji zostało uznane za termin, to długość okresu obowiązywania powinna być orzeczona przez organ. Ponadto według przepisów ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, utrata mocy obowiązującej przedmiotowej decyzji ze względu na upływ czasu nie wiąże się z wydaniem decyzji o wygaśnięciu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Rozwiązanie przyjęte w niniejszej ustawie odpowiada stanowisku przyjętemu w doktrynie, zgodnie z którym "wraz z nadejściem terminu końcowego decyzja przestaje obowiązywać, wygasa i nie ma potrzeby ani też uzasadnienia stwierdzenie jej wygaśnięcia". Natomiast w przypadku decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu można przyjąć, że jest ona zarówno aktem nadającym uprawnienie, jak i – ze względu na zawarte w niej postanowienie w okresie ważności – aktem stwierdzającym wygaśnięcie tegoż uprawnienia. Z tego względu wydanie "dodatkowej" decyzji stwierdzającej wygaśnięcie uprawnień zawartych w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu uznać należy za zbyteczne. Mając na uwadze powyższe ustalenia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy uznał, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z tych przyczyn Sąd, na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji wyroku.